Αυτές τις μέρες που ‘αναγκαζόμαστε’ να αντιμετωπίσουμε σκληρές αλήθειες, ότι δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς δοκιμασία, δικαίωση χωρίς κόπο, ότι το σωστό δεν είναι εύκολο, αναρωτιόμουν μέσα στο πνεύμα των ημερών πότε θα έλθει και σ' εμάς η ελευθερία και η ανάσταση του νησιού μας. Και γιατί, παρά τις δυσκολίες μας, η δικαίωση μένει μακριά, 40 τόσα χρόνια. Η μια σκέψη στην άλλη, φαίνεται ότι η δοκιμασία μας είναι άνευ προγράμματος, μάλλον παθητική.
Δεν δουλεύουμε προς τη δικαίωση. Δεν κοπιάζουμε, δεν δοκιμαζόμαστε, για να δικαιούμαστε την ανάσταση. Απλώς παραμένουμε απλοί παρατηρητές των γεγονότων, της ροής του χρόνου, χωρίς να παρεμβαίνουμε να επηρεάσουμε τα πράγματα προς όφελός μας. Όπου θέλει κόπο, ρίσκο και κόστος βρίσκουμε έναν τρόπο, μιαν αφοπλιστική δικαιολογία να μένουμε αδρανείς. Και εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στους ξένους, πιστεύοντας ότι αυτοί θα μας προστατεύσουν καλύτερα απ' ό,τι εμείς τους εαυτούς μας, έστω και για τα λίγα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάναμε εμείς οι ίδιοι. Και διερωτήθηκα μέσα στις πένθιμες μέρες της Μεγάλης Βδομάδας, τι θα γίνει αν οι Τούρκοι αποφάσιζαν να προχωρήσουν; Πώς θα αντιδρούσαμε; Ξέρετε ότι ποτέ δεν έγινε γενική επιστράτευση από τον πόλεμο του 1974;
Γνωρίζετε ότι θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνουμε και μάλιστα εν μέσω της τουρκικής επίθεσης; Ποιος εχέφρων νους εσκέφθη ότι είναι ορθότερο να μην κάνουμε και ότι είναι προτιμότερο να γίνει κάτω από την τουρκική αεροπορία και σε συνθήκες πολέμου; Μια γενική επιστράτευση προϋποθέτει γενική μαζική κινητοποίηση όλων των δυνάμεων και δυνατοτήτων της χώρας. Εδώ ελέγχεται η αποτελεσματικότητα, αποτρεπτικότητα και ανεβαίνει ή κατεβαίνει η εμπιστοσύνη του λαού στο κράτος του να το προστατεύσει σε ώρα ανάγκης. Σε μια γενική επιστράτευση θα έχουμε κινητοποίηση όλης της Εθνικής Φρουράς. Οι έφεδροι 70 τόσες χιλιάδες θα πάνε στις μονάδες τους σε μερικές ώρες και οι μονάδες θα κινηθούν τάχιστα στους χώρους διασποράς.
Τα άρματα μάχης, τα τεθωρακισμένα, τα πυροβόλα θα πάνε εκεί που πρέπει. Ο κόσμος θα φεύγει προς τα πίσω για περισσότερη ασφάλεια. Οι χιλιάδες των επιστρατευμένων διπλοκάμπινων και φορτηγών θα πηγαίνουν στις ανάλογες μονάδες, όπως και οι έφεδροι. Θα μπλοκάρουν τους δρόμους. Και τα άρματα δεν σταματούν στα φώτα! Θα γίνει μπάχαλο. Γι' αυτό χρειάζεται από τώρα να γίνονται γενικές επιστρατεύσεις. Μια φορά τον χρόνο, μία κάθε δύο χρόνια, ας αποφασίσουν οι ειδικοί. Αλλά δεν πρέπει με τίποτα, είναι αυτοκτονικό, η πρώτη γενική μας επιστράτευση να γίνει σε ώρες πολέμου, όταν δηλαδή ξεκινήσουν οι Τούρκοι. Πρέπει από τώρα να γνωρίζουμε πώς θα ειδοποιηθούν οι έφεδροι και πώς και από πού θα πάνε στις μονάδες τους. Από πού θα κινηθούν οι μονάδες προς τον προορισμό τους.
Τα άρματα, ποια πορεία θα ακολουθήσουν. Η Αστυνομία ποιους οδικούς κόμβους θα ελέγχει και ποιες εγκαταστάσεις, πώς η δύναμή της θα χρησιμοποιηθεί. Οι γιατροί και το νοσοκομειακό προσωπικό πού θα πάνε και πώς θα αξιοποιηθούν. Υπάρχουν προβλέψεις θυμάτων και τραυματιών τις πρώτες μέρες και τι είδους τραύματα, για να γίνει η ανάλογη αξιοποίηση του ιατρικού δυναμικού της χώρας; Ιερείς να γνωρίζουν τι αναμένεται από αυτούς στο δύσκολο έργο τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν ξανά άγνωστοι στρατιώτες σε ομαδικούς τάφους. Κάθε στρατιώτης πρέπει να έχει την ταυτότητά του. Ο λαός δεν θα συγχωρέσει άλλο μπάχαλο σε αυτό ειδικά το ευαίσθητο θέμα.
Τα γυναικόπαιδα και οι γέροντες πού θα πάνε; Έχουν ποτέ επισκεφθεί τα καταφύγια της Πολιτικής Άμυνας; Θα υπάρχει εκεί νερό και ξηρή τροφή, και για πόσες μέρες; Οι μη στρατεύσιμοι αλλά ικανοί να προσφέρουν αλλού, πού θα πάνε, πώς θα αξιοποιηθούν; Oι ακριτικές προκεχωρημένες κοινότητες, λ.χ. Δένεια και Μάμμαρι, τι θα κάνουν, υπάρχει προγραμματισμός; O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι Υπουργοί, οι βουλευτές, ο Γ. Εισαγγελέας, ο Αρχηγός Αστυνομίας ξέρουν όλοι αυτοί πού θα πάνε και εκεί που θα πάνε θα μπορούν να κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν; Ξέρετε ότι στη Αμερική εκκενούται ο Λευκός Οίκος σε τακτά διαστήματα, όπου αλλού πάει ο Πρόεδρος και αλλού ο Αντιπρόεδρος, με το αναγκαίο προσωπικό και τα μέσα, για να μπορούν να ηγούνται αυτού του μεγάλου έθνους; Όταν η Ιαπωνία ξεκίνησε τη μεγάλη στρατιωτική επεκτατική πολιτική της, αρκετά πριν από τον 2ον Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αμερικανοί θεώρησαν την Ιαπωνία την πιο πιθανή χώρα που θα μπορούσε να τους επιτεθεί, ακόμα και με απόβαση.
Από αυτήν την υπόθεση, προβληματίστηκαν πώς θα μπορούσαν να μεταφέρουν ικανοποιητικές δυνάμεις και σε ικανό χρόνο, για να απωθήσουν πιθανή μελλοντική ιαπωνική απόβαση. Έκαναν μια φάλαγγα από τανκς, τεθωρακισμένα, φορτηγά κλπ μήκους 5 χιλιομέτρων, και ξεκίνησαν από το βιομηχανικό και πολυπληθές μέρος της Αμερικής προς τα παράλια. Κατά τη διαδρομή, βρήκαν γέφυρες που δεν άντεχαν τα άρματα, άλλες που ήταν στενές, δρόμους ακατάλληλους, κλπ. Καταγράφηκαν όλες οι αδυναμίες του εγχειρήματος. Υπεύθυνος ήταν ένας νέος αξιωματικός, ο Dwight Eisenhower. Η Κύπρος είναι μικρή για να αντέξει μιαν άλλη ήττα. Η κατάρρευση θα είναι ολική. Θα χάσουμε τη χώρα μας. Ας μην το πάθουμε, διότι ως μωραί παρθένες δεν ήμασταν έτοιμοι.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΡΟΤΣΑΣ
