Πριν από τα χρόνια της «κρίσης» υπήρχαν πολλοί τρόποι να καταλάβει κάποιος αν ήρθε η άνοιξη. Όσο ζούσε η γιαγιά, άνοιγε το ημερολόγιο και φώναζε «παιδιά μπήκε η άνοιξη», η μέρα αυτή δεν άλλαζε ποτέ. Οι οικολόγοι έτρεχαν στα χωράφια και μόλις έβλεπαν κάτι χόρτα, κάτι μολόχες, έπιαναν χεριές και τραγουδούσαν το «μια άνοιξη ..». Οι ζωόφιλοι το αντιλαμβάνονταν από τα γατιά, τα σκυλιά, κ.λπ., με το που γυάλιζε το μάτι τους, ανακοίνωναν με ύφος Λαμπραντόρ ότι «ήρθε η άνοιξη, το κατάλαβα από τον Μπούμπη» (σύνηθες όνομα τετράποδου).

Άλλοι το καταλάβαιναν από καμιά αλλεργία που τους «έπεφτε» πάντα τέτοια εποχή. Οι απαισιόδοξοι παραμιλούσαν ότι χάθηκαν οι εποχές, ενώ κάποιοι άλλοι κοίταζαν τον καιρό και μουρμούριζαν «μάλλον ήρθε», άφηναν την ξάπλα στα καφέ και καβαλούσαν τις μηχανές με τα πολλά κυβικά για βόλτες και μυρωδιές. Οι κυρίες παλιάς κοπής γνώριζαν ότι μετά την άνοιξη έρχεται το καλοκαίρι και διερωτιούνταν πώς «βλάστησε» η κυτταρίτιδα.

Τα «γκομενάκια» νέας φουρνιάς έβγαζαν τα καλτσόν και έστελναν όσους ετοιμόρροπους απέμειναν από καρδιακά, με κρίση, στο Γενικό. Οι παντρεμένοι, με υπηρεσία γάμου επτά ετών και άνω, πάθαιναν διέγερση του εγκεφάλου. Ξυπνούσαν από τον λήθαργο της χειμερινής περιόδου και έμπαιναν στην υψηλού κινδύνου εποχή για εξωσυζυγικές σχέσεις. Για τα θηλυκά δεν υπήρχε εποχή υψηλού κινδύνου, άμα το αποφάσιζαν, θα το έτρωγες το κέρατο οπωσδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε.

Αυτά, πριν από την «κρίση», τότε που ζούσαμε όλοι σε ένα παραμύθι. Τότε που ο μόνος πονοκέφαλός μας ήταν πού θα πάμε το Πάσχα ή πόσους θα καλέσουμε στα φαγοπότια, τότε που η άνοιξη ήταν ο κράχτης, ότι ακολουθεί ένα μακρύ καλοκαίρι και σχεδιάζαμε εκ των προτέρων σε πόσους προορισμούς θα το διαμελίσουμε. Τότε που οι τράπεζες μάς παρακαλούσαν για δάνεια διακοπών. Τότε που καμαρώναμε για το τραπεζικό μας σύστημα και είχαμε απεριόριστη εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Τότε που χαζοχαρούμενα εξαπατούσαμε τον εαυτό μας, βυθισμένοι στην κατανάλωση και τη μεγαλομανία. Τότε που ούτε στον χειρότερό μας εφιάλτη δεν μπορούσαμε να φανταστούμε το σήμερα.

Αυτό το Πάσχα βγήκαν οι λαμπάδες με ανάγλυφο το πρόσωπο του Γιάνη Βαρουφάκη, ο Αρχιεπίσκοπος μαζεύει τα λεφτά από τα μαγκάλια.

Όποια ασυναρτησία περάσει από το κρανίο του Έσπεν Μπαρθ Άιντα, την λέει και μας σπάει τα νεύρα, δοκιμάζοντας τις αντοχές μας. Η διαφθορά και τα σκάνδαλα έγιναν η καθημερινότητά μας, εξαντλώντας κάθε ελπίδα για ανάσταση της πατρίδας μας ή ένα καλύτερο αύριο. Η αβεβαιότητα και η κατάθλιψη μετέτρεψαν τις μέρες του Πάσχα σε μια γιορτή ρουτίνας και τις ευχές χωρίς νόημα.