«ΗΜΕΙΣ» νόμον έχομεν. Και κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν» (κατά Ιωάννην ιθ, 7) και… «ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα … Πας, βασιλέα εαυτόν ποιών, αντιλέγει τω Καίσαρι» (κατά Ιωάννη ιθ 12, 15). Συνεπώς, πας ο ανυπάκουος και «εξεγερμένος» επαναστάτης - ή Ζηλωτής - στην αδιασάλευτη Pax Romana και στο imperium, οφείλει να αποθάνει!
Αν επιχειρούσε κανείς να ιχνηλατήσει κάποιαν σταθεράν που διατρέχει ολόκληρη τη χρονική απόσταση των δυο χιλιετιών που μας χωρίζουν από τη «δίκη» του Ιησού, θα διαπίστωνε ότι οι σκηνές του δράματος στο Πραιτόριο επαναλαμβάνονται απαράλλακτες στην υφή τους, σε κάθε στιγμή της μακραίωνης αυτής περιόδου της ανθρώπινης Ιστορίας, καθώς και σε όλα τα πλάτη και τα μήκη των ιχνών αυτής.
Διαχρονικά, σταθερά παραμένουν πάντοτε τα δομικά στοιχεία του σκηνικού: Το μεμονωμένο άτομο (ή λαός), ο «υπήκοος» αντιμέτωπος με την εκδικητικότητα της «Εξουσίας» - τότε και τώρα - επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει με τον λόγο, ή με την πράξη του, την καθεστηκυία τάξη. Αμφισβήτηση που, σύμφωνα με τη λογική της «εξουσίας», συνιστά ένα… κολάσιμο καθεστωτικό έγκλημα.
ΚΑΙ ΙΔΟΥ… «ο όχλος», το σκηνικό της «δίκης» του Ιησού που τον οδήγησε στη σταύρωση. Και σε δεύτερο πλάνο ο «Ιούδας που πρόδωσε» και ο «ληστής Βαραββάς» που γλύτωσε, ο «Πέτρος» που αρνήθηκε»… Μπορούμε άραγε να μιλούμε για δίκη και να επιχειρούμε αναψηλάφησή της δυο χιλιάδες συν χρόνια μετά; Όχι, αποφαίνονται οι καλώς γνωρίζοντες. Γιατί ήταν μια στημένη δίκη, μια παρωδία με προειλημμένη απόφαση και χωρίς ίχνος δικαίου. Η τότε εξουσία - κοσμική και θρησκευτική - ένιωθε να απειλείται. Και ο «επικίνδυνος» έπρεπε να εξοντωθεί. Το «ουκ ενι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην, ουκ ενι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενι άρσεν και θήλυ…», η εποχή και οι άνθρωποί της δεν μπόρεσαν ποτέ να του το συγχωρήσουν.
«Ημείς νόμον έχομεν» λοιπόν. Και κατά τον νόμον «ημών» οφείλει να αποθάνει. Τούτο δε και εγένετο. Ο συμβιβασμός όμως με την ανοχή οδηγεί στη Σταύρωση, χιλιάδες χρόνια τώρα. Και με την «Ανάσταση» να αποτελεί το καταφύγιο των αδυνάτων και των ρομαντικά αδιόρθωτων, που κατάντησαν να μεταβάλλουν αυθαίρετα ακόμα και την καθιερωμένη σημασία των σύγχρονων γεγονότων (και ουαί τοις αφελέσι…). Δυο χιλιάδες συν χρόνια έχουν περάσει από τη δίκη του Ιησού. Και το Ρωμαϊκό Ποινικό Δίκαιο - κώδικας αδήριτος - εξακολουθεί να συντηρεί την «κρατική σκοπιμότητα» και την εκδικητικότητα της εξουσίας των ισχυρών (π.χ. του Γιούρογκρουπ των Ευρωπαίων). Διότι είναι οι κανόνες που «διδάσκουν» ότι η αντίσταση κατά του καθεστώτος αποτελεί την… εσχάτη προδοσία!
Ένα, δηλαδή, έγκλημα που δεν το σβήνει ούτε και η εσχάτη των ποινών (crimen quod morte non intercidit). Η «δίκη» του Ιησού και τα μηνύματα του Ευαγγελίου δεν άγγιζαν, όπως αποδεικνύεται συνεχώς, ποτέ τους την εξουσία. Και ύστερο αποκούμπι - κακώς - της ανθρωπότητας των καθημαγμένων, το ελπιδοφόρο πως το uber alles και το imperium δεν διαρκούν για πάντα. Πλην όμως… …Πέπλο φενάκης περιβάλλει τους αφελείς εξ ημών, καθώς τα σμήνη των αλλοφώνων και οι υλακές της ομόθρησκης εθνοκτόνου ύαινας φάριον (φέσι) φέρουσας, επέπεσαν καθ’ ημών ως άλλοι σταυρωτήδες, καθ’ ότι «χρυσός αεί δόλος εστί και άργυρος ανθρώποισιν», κατά τον Αρχαίο Φωκυλίδη. Δεν είναι ώρα, λοιπόν, για σιωπή. Ποτέ, άλλωστε δεν ήταν! Διότι…
Υ.Γ. …το μέλλον δεν είναι γραμμένο και η μοίρα είναι ό,τι φτιάχνουμε εμείς. Ο «όχλος» και οι κυβερνήσεις. Κανένας - κοντολογίς - δεν μπορεί ν’ ανέβει στην πλάτη μας, αν δεν σκύψουμε πρώτοι εμείς… Όθεν;
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δημάρχος Μόρφου
