1η Απριλίου, ημέρα έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα και ακούσαμε τα πάντα, το μόνο που δεν ακούσαμε ήταν μία μεγάλη συγγνώμη και μιας στιγμής αυτοκριτική, κατά πόσον οι θυσίες του αγώνα άξιζαν για τη μετέπειτα πορεία μας και τη σημερινή μας κατάντια.

Το μόνο ελαφρυντικό μας ως λαός, είναι ότι μετά από περίπου 700 χρόνια δουλείας, από διάφορους κατακτητές (Φράγκους, Ενετούς, Τούρκους, Άγγλους) κανείς δεν μας εξήγησε ότι η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι ένα χόμπι για πολλούς, αλλά μια πολύπλοκη διαδικασία που χρειάζεται άλλα 700 χρόνια μάθησης και εξάσκησης για να τη διαχειριστούμε. Σε μια χώρα που ο πολιτισμός θεωρείται πολυτέλεια, το δημοκρατικό πολίτευμα, με τις απεριόριστες ελευθερίες, είναι άκρως επικίνδυνο.

Αυτό που γνωρίζαμε πολύ καλά, ήταν να δημιουργήσουμε τα δεξιά και αριστερά καφενεία, σωματεία και κάθε λογής αλληλοφάγωμα, μέχρι να χάσουμε τη μισή μας πατρίδα, με όλες τις επιπτώσεις.

Από τους ονειροπόλους νέους του '55, που κυνηγούσαν το ανέφικτο, την ένωση με την Ελλάδα, καταντήσαμε οι επαίτες μιας οδυνηρής λύσης του Κυπριακού.

Η μόνη ικανότητα των αξιωματούχων μας, μέσα από μια υπερβολή που τους έδινε το εκάστοτε αξίωμά τους, ήταν ο ευνουχισμός όσων δεν συμφωνούσαν μαζί τους.

Τα μέσα επικοινωνίας μάς έφεραν σε μια αμεσότητα με τους πολιτικούς, διαμορφώνοντας μια κοινωνία, στην οποία οι αντιθέσεις και οι κόντρες βρίσκονται μόνο στον χώρο των καταγγελλόντων και των καταγγελλομένων για λάθη, απάτες, μίζες, ρουσφέτια, υποχωρήσεις και αδικίες, που μας οδήγησαν στη δυστυχία, την ταπείνωση και τον εξευτελισμό.

Η χρηματολαγνεία και το προσωπικό όφελος εμφανίζονται σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς και όταν αυτό δεν είναι ένα απομονωμένο περιστατικό, αλλά γενικό, τότε όλη η κοινωνία νοσεί και μαζί της νοσεί η ελευθερία και η δημοκρατία.

Από την υποτιθέμενη δημοκρατία του 1960, ετοιμαζόμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μισή πατρίδα, καταχρεωμένη, ταπεινωμένη χωρίς πρότυπα και όνειρα. Όλα αυτά, μέσα σε μια γενιά, άπληστων κοιλιόδουλων, νεόπλουτων και ματαιόδοξων ανθρώπων, που εκμεταλλεύτηκαν τις ελευθερίες που τους παρέχει η δημοκρατία.

Μεταξύ εξουσίας και ματαιοδοξίας από αρχαιότατων χρόνων, υπάρχει μια σχέση οικειότητας. Είναι εξ αίματος συγγενείς. Ο ανάξιος βλάκας, που αναρριχήθηκε με κάθε τρόπο στην εξουσία, ενεργεί συνήθως ματαιόδοξα, επειδή ακριβώς του λείπει η εξυπνάδα να κρύψει τη ματαιοδοξία του.

Η δημοκρατία έχει δύο πύλες, η μια οδηγεί προς την ιστορία και την υστεροφημία και η άλλη προς τον εξευτελισμό και ίσως τη φυλακή.