Κατά τη δεκαετία του 1990 παρουσιάστηκε επιτακτικά η ανάγκη για ενοποίηση του κεντρώου πολιτικού χώρου. Βασικά, συνένωση ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ σε ένα πολιτικό κόμμα. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε. Το 1997, σε μια τυχαία συνάντησή μου με τον τότε βουλευτή της ΕΔΕΚ, Δώρο Θεοδώρου, του πρότεινα να αναλάβουμε πρωτοβουλία για ένα συνέδριο στελεχών, χιλίων έως δύο χιλιάδων, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, με στόχο την ενοποίηση των δύο κομμάτων. Αυτό θα ήταν και μια πίεση προς τις ηγεσίες των δύο κομμάτων, για να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ο κ. Θεοδώρου συμφώνησε μαζί μου. Το ΔΗΚΟ εκείνη την περίοδο παρουσιαζόταν σμπαραλιασμένο, με εσωτερικές ίντριγκες, άλλες εμφανείς και άλλες αφανείς. Λίγο μετά, τον Ιανουάριο του 1998, ένα μήνα πριν από τις προεδρικές εκλογές, ο Σπύρος Κυπριανού δήλωσε δημόσια ότι αν ο Βάσος Λυσσαρίδης και η ΕΔΕΚ υποστηρίξουν, και αυτοί, τον Γιώργο Ιακώβου για την προεδρία της Δημοκρατίας, μετά τις εκλογές να ενοποιηθούν τα δύο κόμματα με πρόεδρο τον Λυσσαρίδη. Δυστυχώς δεν υπήρξε ανταπόκριση.
Ήταν η μοναδική περίπτωση για ενοποίηση του κέντρου. Κυπριανού και Λυσσαρίδης ήταν οι πρόεδροι των δύο κομμάτων, ήταν οι ιδρυτές των δύο κομμάτων και ήταν και οι δύο στη δύση της πολιτικής τους καριέρας. Μετά από αυτούς δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει περίπτωση για μια τέτοια απόφαση. Κατά καιρούς ακούγονται κάποιες ιαχές για ενοποίηση, είναι για εξυπηρέτηση ορισμένων σκοπιμοτήτων και για λόγους καθαρά ψηφοθηρικούς. Η ΕΔΕΚ έπασχε ανέκαθεν από δύο σύνδρομα.
Το σύνδρομο του ΑΚΕΛ, επειδή υποστήριξε υποψηφιότητες Προέδρων της Δημοκρατίας, διάφορων αποχρώσεων, κομματικούς και μη, και ποτέ δεν υποστήριξε υποψηφιότητα ανθρώπου της ΕΔΕΚ και κυρίως του ιστορικού της ηγέτη. Και το σύνδρομο του ΔΗΚΟ, το οποίον θεωρούσε ότι καταλαμβάνει τον ζωτικό πολιτικό της χώρο, γι' αυτό και επιδίωκε, τουλάχιστον, τη συρρίκνωσή του. Έτσι στέρησε την επανεκλογή του Σπύρου Κυπριανού, στην προεδρία της Δημοκρατίας το 1988, παρόλο που διαφωνούσε ριζικά με τους δύο υποψήφιους αντιπάλους του. Με την ορθή διάγνωση, ότι αν το ΔΗΚΟ απολέσει την εξουσία, θα απολέσει και σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του.
Πράγματι, σε τρία χρόνια, απώλεσε 8 εκατοστιαίες μονάδες, από 27,5% έπεσε στο 19,5%. Πήραν όμως όλοι οι άλλοι εκτός από την ΕΔΕΚ. Σήμερα η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον κεντρώο χώρο είναι ακόμη πιο τραγική. Οι νέοι πρόεδροι των δύο κομμάτων, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, Νικόλας Παπαδόπουλος και Μαρίνος Σιζόπουλος, επειδή αναρριχήθηκαν στην εξουσία, αφού πολέμησαν για αρκετά χρόνια και υπέσκαψαν τους ηγέτες τους, άφησαν πίσω τους πικρίες και ένα βαθύ ρήγμα στα κόμματά τους. Δεν δίστασαν να αναδείξουν ένα νέον ηγέτη στον κεντρώο χώρο, τον Γιώργο Λιλλήκα, προκειμένου να καθηλώσουν, να εξουδετερώσουν και τελικά να εξοντώσουν τους ηγέτες τους.
Στο ΔΗΚΟ μάλιστα διαδραματίστηκε και το πρωτοφανές πολιτικό έγκλημα, να καταψηφίσει βουλευτής τον πρόεδρό του για την προεδρία της Βουλής και να ψηφίσει τον πρόεδρο άλλου κόμματος, κατόπιν σχεδίου. Έτσι, τώρα στον κεντρώο χώρο δεσπόζουν τρεις ηγετικές φυσιογνωμίες, Παπαδόπουλος, Σιζόπουλος και Λιλλήκας με τις ίδιες φιλοδοξίες, με την ίδια στρατηγική, προσανατολισμένη αποκλειστικά και μόνο στην ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Τώρα παρουσιάζεται το εξής πολιτικό σκηνικό. Η Δεξιά και η Αριστερά να συνεχίζουν τη μεταξύ τους πολιτική αντιπαλότητα, για να διατηρήσουν την πόλωση, που τους συμφέρει.
Αφήνουν στο απυρόβλητο τα κόμματα του κέντρου, αφενός μεν για να μην τους δίδουν κύρος και υπόσταση, αφετέρου δε για να μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν την κατάλληλη στιγμή, ως συμπλήρωμα για τη διαμόρφωση πλειοψηφίας, εκεί και όπου απαιτείται, κυρίως στις προεδρικές εκλογές.
Τα κόμματα του κέντρου, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Συμμαχία Πολιτών, αυξάνουν τη συχνότητα και δυναμώνουν την ένταση των παρεμβάσεών τους, κτυπώντας και προς τα αριστερά και κυρίως προς τα δεξιά, που είναι η εξουσία, για λόγους ψηφοθηρικούς, αλλά κυρίως για διαμόρφωση του ηγετικού προφίλ των αρχηγών τους. Στην πραγματικότητα υπάρχει μεταξύ τους μια υπόγεια αλληλοϋπόσκαψη, στην προσπάθειά τους να αλιεύσουν ψήφους από την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων.
ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ προσπαθούν να σταματήσουν την ώσμωση προς το κόμμα του Λιλλήκα και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουν τις βαθιές εσωκομματικές τους έριδες. Στόχος όλων είναι τα ποσοστά που θα πάρουν στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2016. Για τους ηγέτες του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ είναι ακόμη πιο βασικό, το ποιοι βουλευτές θα εκλεγούν. Ο επόμενος στόχος είναι η προεδρία της Βουλής, που θα στέλλει και κάποια μηνύματα.
Τελικός στόχος είναι η Προεδρία της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο 2018. Καταλαβαίνετε τι ηχορύπανση μάς περιμένει. Στους τρεις ηγέτες του κέντρου, που αλληλοϋποβλέπονται στον αγώνα τους για το ποιος θα επικρατήσει στον κεντρώο χώρο, εύχομαι να μην έχουν την τύχη των επίδοξων διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ούτε τη μοίρα των μνηστήρων της Πηνελόπης.
ΤΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΔΗΚΟ
