Ο μακαριστός Γέροντας Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Μακρυγιάννη υπήρξε πρότυπον ιερέως…
Με αισθήματα βαθείας θλίψεως, πληροφορηθήκαμε την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Γέροντος Αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μακρυγιάννη, του εκ Κύπρου καταγομένου. Ο μακαριστός, υπήρξε πρότυπον ιερέως. Γεννημένος το 1925 στην μαρτυρική Κύπρο, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Αργότερα ενεγράφη στη Θεολογική αλλά και τη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, απ' όπου και αριστεύσας έλαβε τα αντίστοιχα πτυχία.
Υπηρέτησε για πολλές δεκαετίες στον ενοριακό ιερό ναό του Αγίου Ελευθερίου - Καμινίων Πειραιώς, όπου κατέλιπε φήμην αγίου και εναρέτου ιερέως. Η αναγγελία της εκδημίας του, γέμισε με αισθήματα οδύνης και θλίψεως τους ενορίτες του από τον Άγιο Ελευθέριο όταν πληροφορήθηκαν πως ο «παππούλης» βρίσκεται πλέον στο θυσιαστήριο του Τριαδικού Θεού.
Καθήκον επιβεβλημένον με υποχρεώνει να εκφράσω τη θλίψη της ψυχής μου με λόγια καρδιάς, προς έναν σύγχρονον Άγιον! Διότι, ο π. Αθανάσιος φύσει και θέσει, κατέλιπε μνήμην αγίου ανδρός, στις ψυχές όλων όσοι αναπαύθηκαν στο πετραχείλι του, στις καρδιές όλων όσοι γαλήνεψαν ατενίζοντας την βιβλικήν μορφήν του, στις ψυχές όσων στο τίμιον πρόσωπόν του, βρήκαν «οι αμαρτωλοί τον προστ?την, οι π?νητες τον θησαυρ?ν, οι εν θλ?ψεσι την παραμυθ?αν» μεταξύ των οποίων και ο γράφων...
Τον ενθυμούμαι έντονα στις παιδικές αναμνήσεις μου, όταν ένιωθα τα πρώτα σκιρτήματα της Ιεροσύνης εκεί, στον Άγιο Ελευθέριο, να ιερουργεί με ευλάβεια υποδειγματική, με δέος που θέλησε να μεταδώσει και σ' εμάς, τους ιερόπαιδες που τον παρακολουθούσαμε να στέκει μεταξύ Ουρανού και Γης προσφέροντας την αναίμακτον θυσίαν υπέρ ''των ιδίων αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων....». Κήρυττε ανελλιπώς τον Θείον Λόγον με συναίσθηση των λεγομένων του. Ό,τι έλεγε, το εννοούσε και αυτό το απεδείκνυε με την εν Χριστώ ζωή του. Κατάφερε ο πρόσφυγας ιερεύς της μαρτυρικής μεγαλονήσου να εγκατασταθεί για πάντα στις ψυχές των ανθρώπων που υποδειγματικά διακόνησε...
Η αγάπη του για τον Άγιο Νεκτάριο ήταν μεγίστη! Και έβλεπες τον Άγιο Νεκτάριο να τον επισκιάζει και αισθανόσουν πως, φιλώντας του το χέρι, ελάμβανες ευλογία μυστική, ουράνια από τον ταπεινό υψιπέτη της ιερατικής διακονίας. Για περίπου τέσσερις δεκαετίες ο παπα-Θανάσης, ο δικός μας παπα-Θανάσης, απετέλεσε το πρόσωπο-σύμβολο για την ενορία των Καμινίων. Ακόμα και όταν ο πανδαμάτωρ χρόνος άρχισε να αποτυπώνει το πέρασμά του στην αγιασμένη μορφή του, ο π. Αθανάσιος παρέμεινε λειτουργός, ο καλός παππούς, όχι μόνον για τους ενορίτας του αλλά περισσότερο ακόμα για τους αδελφούς συλλειτουργούς του.
Αισθάνομαι μεγάλη ευλογία και τιμή, διότι αξιώθηκα να συλλειτουργήσω μαζί του στον Άγιο Ελευθέριο. Με συστολή, έβλεπα τον πολιό Αρχιμανδρίτη να δίνει πρωτεία τιμής, στο μειράκιον που κάποτε τον διακονούσε ως ιερόπαις στα Άγια των Αγίων...
Ο μακαριστός π. Αθανάσιος είχε ως κύριο γνώρισμά του την πραότητα και την υψοποιό ταπείνωση, ακολουθώντας την προτροπή Εκείνου του φιλανθρώπου Χριστού «Μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια' 29). Και ο Θεός τον χαρίτωσε! Τον κατέστησε σκεύος ηγιασμένον, τον τίμησε με μιαν καθαρότητα που όμοιά της δύσκολα συναντάς... Ταυτόχρονα, η Εκκλησία τού απένειμε τιμητική διάκριση την 6ην Μαρτίου του 2001 με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο μακαριστός γέροντας, π. Αθανάσιος, όντος υπήρξε κανών πίστεως και εικόνα πραότητος.
Πολυσέβαστε Γέροντα! Μακάρι να μπορούσα να παρευρεθώ στην νεκρώσιμο ακολουθία σου, που τελέσθηκε στην αγαπημένη σου πατρίδα την Κύπρο! Να γονατίσω στη νεκρική σου κλίνη και να ασπασθώ το χέρι που μας ανέπαυσε, το χέρι που μας ευλόγησε, το χέρι που μας έδειξε την οδό της βασιλείας των Ουρανών... Να δανεισθώ την φωνή του χριστιανού ποιητού Γ. Βερίτη και να σου πω: «Όλα για την δόξα του Χριστού! Να το, το μεγάλο σύνθημά σου. Όλα για την δόξα του Χριστού, απ’ τα πρώτα χρόνια ως τα στερνά σου!». Ο πόνος σου για την κατεχόμενη και σκλαβωμένη πατρίδα σου αποτυπωνόταν σε κάθε Θεία Λειτουργία, όταν μνημόνευες στην Ωραία Πύλη: «Των υπέρ της Πίστεως και Πατρίδος ηρωικώς πεσόντων και των σφαγιασθέντων αμάχων πληθυσμών...». Μένει σε μας, το καθήκον για την συνέχιση της προσευχής. Σ' εσέ, απομένει η πρεσβεία στον Θρόνο του Τρισαγίου, ώστε να δεις την Ανάσταση και την ανάσταση της πατρίδος που σε γέννησε και σε δέχτηκε αγιασμένη μορφή στα αιματοβαμμένα χώματά της...
Αναπαύου, πολυσέβαστε! Εξετέλεσες ακέραια το καθήκον σου! Μας ενέπνευσες! Αναπαύου, λοιπόν, και ανέμενε Την Φωνή: «Οίδα σου τα έργα· ιδού δέδωκα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, ην ουδείς δύναται κλείσαι αυτήν· ότι μικράν έχεις δύναμιν και ετήρησάς μου τον λόγον και ουκ ηρνήσω το όνομά μου».. (Αποκ. 3-8). Πρόφθασες να φύγεις τώρα, για να κάνεις το Πάσχα στον Ουρανό... Καλή Ανάσταση, πολυτίμητε και πολυσέβαστε παππούλη...
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΘΩΜΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ
