Άλλες χώρες, αποδίδοντας την αναγκαία σημασία στην ύπαρξη και προσφορά των κομμάτων στη δημοκρατική ζωή της χώρας τους, καθιέρωσαν την ύπαρξη κομμάτων ως συνταγματική πρόβλεψη

Το 2011, μετά από μια πορεία εμποδίων, αναβλητικότητας και αδικαιολόγητου σκεπτικισμού, που διήρκεσε πέρα από πέντε έτη, η Βουλή πέτυχε να ψηφίσει τον πρώτον, περί Πολιτικών Κομμάτων Νόμο της Δημοκρατίας. Είχαν προηγηθεί και άλλες νομοθετικές ανάλογες προσπάθειες, χωρίς αποτέλεσμα. Άλλες χώρες, αποδίδοντας την αναγκαία σημασία στην ύπαρξη και προσφορά των κομμάτων στη δημοκρατική ζωή της χώρας τους, καθιέρωσαν την ύπαρξη κομμάτων ως συνταγματική πρόβλεψη.

Η κομματική δράση, ως προσπάθεια, μεταξύ άλλων, αύξησης ποσοστών σε ψήφους, είναι φυσικό να δημιουργεί δαπάνες οργανωτικές και προεκλογικές, γι’ αυτό καθιερώθηκε η ανάγκη ενίσχυσής τους με κρατική εισφορά, που ενίοτε δεν είναι αρκετή γι’ αυτό και είναι ανεκτή, η χρηματοδότησή τους και με ιδιωτική πρωτοβουλία όπως είναι η εισφορά μελών και η εισφορά που γίνεται ως αναγνώριση του έργου ή της συμμετοχής ενός κόμματος στη παραγωγή πολιτικής και ζωών που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Εισφορές μικρές και γνήσιου ενδιαφέροντος προς τους στόχους ενός κόμματος. Στα έξι περίπου χρόνια της προσπάθειας για ψήφιση αυτής της πρότασης Νόμου που υποβλήθηκε τότε, μετά από υπόδειξη του αείμνηστου Προέδρου τότε Τάσσου Παπαδόπουλου προς εμένα, υπήρξαν φήμες για επιλεκτικά μεγάλες εισφορές προς διάφορα κόμματα, μάλιστα ενίοτε ταυτόχρονα σε δύο κόμματα από τον ίδιο εισφορέα.

Προς αποκλεισμό τέτοιων ανορθόδοξων φαινομένων εισήχθη στον τότε Νόμο του 2011 με επίμονη δική μου άποψη, η δυνατότητα σε όποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ήθελε να ενισχύσει με μεγάλη οικονομική βοήθεια την κομματική δράση, να προβαίνει απρόσωπα σε εισφορά προς ένα κοινό ταμείο στη Βουλή, ώστε το όποιο ποσό θα συγκεντρώνετο να κατανέμεται ετήσια στα κόμματα κατ' αναλογία δύναμης, ως γίνεται και με την κρατική εισφορά. Τούτο συνοδεύετο με την αυστηρή πρόνοια ότι η διαχείριση όσων ποσών θα κατανέμονταν με τη διαδικασία αυτή σε ένα έκαστο Κόμμα, θα ετύγχανε ελέγχου από τον Γενικό Ελεγκτή.

Ένα σαφέστατο διαφανές σύστημα απρόσωπης ενίσχυσης των κομμάτων και έλεγχος του τρόπου και λόγου της διαχείρισης της ενίσχυσης αυτής. Μια μέθοδος κατάργησης της πιθανότητας να υπάρξει διαπλοκή ή υπόγειες διασυνδέσεις κόμματος με τον εισφορέα που επιλέγει, όχι τυχαία, να ενισχύσει συγκεκριμένα κόμματα που έχουν σχέση με την εξουσία ή την κομματική δύναμη. Το εκπληκτικό, όμως, είναι ότι το απρόσωπο αυτό σύστημα, όσο χρόνο ίσχυσε η πρόνοια αυτή από το 2011 έως την κατάργηση του Νόμου στις 17.12.12, δεν έτυχε εφαρμογής!

Ουδείς εισέφερε στο Ταμείο αυτό. Μια κατάσταση που κατέδειξε ότι η απρόσωπη και προς ένα κοινό ταμείο για όλα τα κόμματα εισφορά, δεν διαμόρφωνε δυνατότητα διεκδίκησης «αντιπαροχής»! Αντί δε να υπάρξει δημόσια καταδίκη αυτής της «απροθυμίας» των ιδιωτικών εισφορών προς ενίσχυση του κοινού ταμείου, αντί της επιλεκτικής προς ένα κόμμα εισφοράς, ο Νομοθέτης αποφάσισε να απαλλάξει από το όποιο άγος της αδιαφορίας επέδειξαν οι εισφορείς στην μέθοδο αυτή ενίσχυσης των κομμάτων, την εξαφάνιση/κατάργηση. Προφανώς ήταν η δυνατότητα αυτή ενοχλητική για τους εισφορείς, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν κατέβαλλαν ποσά, χωρίς να επιδιώκουν διαπλοκή με κόμμα ή κόμματα.

Πρέπει, λοιπόν, να γίνει κατανοητό ότι υπάρχουν θέματα όπως το ασυμβίβαστο με τη βουλευτική ιδιότητα ή περί το εκλογικό σύστημα ή ο Νόμος περί Κομμάτων, που η υποψία και μόνο εξυπηρέτησης ίδιου συμφέροντος, καθιστά επιβεβλημένο να γίνονται τα Νομοσχέδια από τη Νομική Υπηρεσία κατά τις υποδείξεις οργάνων και εμπειριών από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα οποία θα ψηφίζονται στη Βουλή με αυτοπεριορισμό των κομμάτων σε ό,τι αφορά την τελική διαμόρφωσή τους. Προφανώς υπερέχει των όποιων κομματικών υπολογισμών, το δημόσιο συμφέρον. Είναι γι’ αυτό που θα πρέπει να έχει ο κυρίαρχος λαός το πρόσθετο δικαίωμα να ανακαλεί την εντολή που έδωσε προς όργανο που επέλεξε διά της ψήφου του, όταν αποδεικνύεται ασυνεπές προς προεκλογικές υποσχέσεις ή όταν ενεργεί αντίθετα στο συμφέρον και επιθυμία του ίδιου του λαού.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος