Στο άρθρο μου, με τον ίδιο τίτλο, που δημοσιεύθηκε το 2014, εσημειώνετο πως Ελλάδα και Κύπρος έφτασαν εδώ που βρίσκονται γιατί έγιναν κάποια πράγματα, ενώ την ίδια στιγμή δεν έγιναν κάποια άλλα. Επί σειράν ετών συντελούνταν εγκλήματα κατά των χωρών μας, του λαού και της κοινωνίας και την ίδια στιγμή επιδεικνυόταν εγκληματική ανοχή, που τη διαδεχόταν διαχρονικά η ατιμωρησία. Σε άλλο σημείο υπογραμμιζόταν πως η άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό, ακολουθώντας μια πρακτική και μεθοδολογία μακριά από αρχές και αξίες, διέφθειραν την κοινωνία και διέβρωσαν τον κοινωνικό ιστό, με το άθλιο παράδειγμά τους.

Σήμερα

Εμβρόντητη η κοινή γνώμη παρακολουθεί δύο χρόνια μετά το κούρεμα των καταθέσεων (παγκόσμια πρωτιά!), τα όσα διαδραματίζονται στον τόπο μας με κυρίαρχα τη λεηλασία και την ασέλγεια επί άπασας της επικρατείας, που είναι διακομματική, όπως και η ενοχή και η συνενοχή, επομένως. Τα θεσμικά αντίβαρα γκρεμίστηκαν υπό το βάρος των κομματικών βαριδίων. Ποτέ προηγουμένως δεν είχε τρωθεί σε τέτοιο βαθμό η αξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού και ποτέ πριν δεν ήταν τόσο καλά ενορχηστρωμένη η στρατηγική εξόντωσης των υγειών πυρήνων της κοινωνίας.

Παρακολουθεί, λοιπόν, η κοινή γνώμη (διόλου τυχαία η επιλογή των όρων), την αναποτελεσματικότητα των όποιων εκφράσεων εξουσίας στον τόπο, την υπολειτουργία που φθάνει στα όρια της αδράνειας, των θεσμών, την αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, τη μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους, τη φτώχια και την ανεργία, που περιθωριοποιεί τη νεολαία μας. Μόλις το 16% της κοινής γνώμης εμπιστεύεται τη Βουλή των Αντιπροσώπων και μόλις το 15% τη Δικαιοσύνη, κατέδειξε πρόσφατη δημοσκόπηση!

Ποιος καθόρισε, άραγε, τη συγκεκριμένη σύνθεση της Βουλής; Ποια τα κριτήρια για τις συγκεκριμένες επιλογές; Ποιες οι προσδοκίες; Αυτά και άλλα ερωτήματα πρέπει να θέσουμε άπαντες στους εαυτούς μας και να δώσουμε έντιμες, ειλικρινείς και σαφείς απαντήσεις.

Εις άπασαν την κυπριακή επικράτεια είναι διάχυτα τα συναισθήματα και φαινόμενα, όπως η ειρωνεία για το πολιτικό προσωπικό, η απαξίωση, η αδράνεια, η ανοχή, η αποχαύνωση. Ως προς το πρώτο, την ειρωνεία, είπε κάποιος, είναι το καταφύγιο των ηλιθίων!.. Μήπως, λέω, έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία ηλιθίων; Το μέγα ζητούμενο εδώ είναι η Δράση - Αντίδραση, η Ενέργεια - Συνέργεια και η ανάληψη του όποιου μεριδίου ευθύνης αναλογεί στον καθένα μας. Άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν, ο τόπος δεν αντέχει πλέον άλλα σκάνδαλα, σήψη, διαφθορά, αναλγησία και ατιμωρησία. Αυτό που αποκαλούμε «κοινή γνώμη» πρέπει να υποχωρήσει, να αντικατασταθεί από ένα συμπαγές, ενεργό, εν εγρηγόρσει σώμα πολιτών, που να λειτουργεί σαν βράχος, όπου θα… σπάνε οι μύθοι.

Υποκρισία

«Ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας συνήθως δεν είναι το χονδροειδές, ολοφάνερο και ασύστολο ψέμα, αλλά ο σοβαροφανής και πειστικός μύθος», διακήρυττε ο John Fitzgerald Kennedy. Όταν αυτό γίνει κατορθωτό, τότε πολλά θα αλλάξουν σ' αυτόν τον πολύπαθο τόπο και πρώτα απ’ όλα το πολιτικό προσωπικό, που φέρει ασήκωτες έως και εγκληματικές ευθύνες, για τη σημερινή κατάντια του τόπου και την εξαθλίωση της κοινωνίας.

Αυτό το σάπιο πολιτικό προσωπικό, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, που κάθεται… στο σβέρκο του κυπριακού λαού από τη δεκαετία του ’60, έχει χρεοκοπήσει και πρέπει να τεθεί άμεσα σε αργία. Αυτό το έργο μόνο εσύ / εσείς οι πολίτες μπορείτε να το εγγυηθείτε και να το επωμιστείτε διά της αλλαγής της δικής σας στάσης και γιατί όχι και της ίδιας της προσωπικότητάς σας. Με την υιοθέτηση άλλων προτύπων, την αλλαγή στις προτεραιότητές σας, αλλά και στην καθημερινή σας πρακτική.

Αδήριτη ανάγκη η υπέρβαση της παθογένειας της εποχής μας, που εστιάζεται στην αδιαφορία για το όλον, στην ανικανότητα να εμπνεύσουμε εαυτούς και αλλήλους, αλλά και να εμπνευστούμε από τα λαμπρά επιτεύγματα και την υπεύθυνη στάση τρίτων.

Αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε η σύμπηξη και η ανάπτυξη ενός μετώπου, με σωστή διεκδίκηση και στοχοθεσία, που να μετατραπεί σ’ ένα νέο ρεύμα ιδεών και αξιών, το οποίο να συμβάλει:

· Στον τερματισμό της αυτοκατάργησης του λαού.

· Στην ανασύνταξη των υγειών δυνάμεων της κοινωνίας.

· Στην ανάδειξη νέων δυνάμεων, που συντονισμένα, συντεταγμένα θα ανατρέψουν τα δεδομένα και θα συμβάλουν καθοριστικά και στην αναστροφή του κλίματος της εθνικής μιζέριας, αλλά και της συμφιλίωσης με φαινόμενα ξένα προς την εθνική ταυτότητα του Έλληνα.

Για να απαλλάξουμε τον τόπο από τα «Άδεια Κοστούμια», πρέπει πρώτα να αρχίσουμε να… γεμίζουμε τα δικά μας και αυτά των γύρω μας. Αυτόν τον αγώνα έχουμε μπροστά μας, ώστε να γίνουμε άνθρωποι και πολίτες, κατά τον Αριστοτέλη.

Σ’ αντίθετη περίπτωση, η ζωή σ’ αυτόν τον πολύπαθο τόπο θα μετατραπεί σε εφιάλτη, αφού θα τον λυμαίνονται οι διακομματικοί απατεώνες, οι πράκτορες ημεδαπών και κυρίως αλλοδαπών συμφερόντων, η κατοχική δύναμη και οι Αγγλοαμερικάνοι σύμμαχοί της, με τους μεσήλικες και τους υπερήλικες κατοίκους της απλώς να… αναπνέουν και τη νεολαία αποπροσανατολισμένη και εκκωφαντικά απούσα ή, στην καλύτερη περίπτωση, εις την αλλοδαπή να εργάζεται υπό το καθεστώς της παγκοσμιοποιημένης δουλοπαροικίας. Αυτό είναι που θέλεις Έλληνα και Ελληνίδα της Κύπρου; Σκέψου το… γίνεται!