Κάποιοι, δυστυχώς, που έχουν στα χέρια τους τη δύναμη της εξουσίας, γίνονται αδίστακτοι

Την ώρα που η Κύπρος και η υφήλιος τιμούσαν τη διεθνή ημέρα της γυναίκας, στη Λάρνακα τέσσερεις γυναίκες εργαζόμενες σε υπεραγορά κατάγγελλαν στην αστυνομία ότι διευθυντής υπεραγοράς τις παρενοχλούσε σεξουαλικά. Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, την παρενόχληση την είχαν υποστεί και άλλες δύο, ωστόσο για δικούς τους λόγους δεν προχώρησαν στην καταγγελία. Μία άλλη γυναίκα δεν έδωσε κατάθεση, φοβούμενη την αντίδραση του συζύγου της κατά του υπόπτου. Για τον ίδιο λόγο απέφυγε ακόμα μια κοπέλα να δώσει κατάθεση.

Σύμφωνα με τις καταθέσεις που έδωσαν οι τέσσερεις, ο ύποπτος διευθυντής της υπεραγοράς κατάντησε εφιάλτης για το γυναικείο προσωπικό. Παραμόνευε ποια υπάλληλος βρίσκεται σε απόμερο σημείο για να μπορεί να την προσεγγίζει με απρεπείς και άσεμνες χειρονομίες. Η συμπεριφορά του ήταν τέτοια, ώστε προκαλούσε άγχος και αναστάτωση, που οδηγούσαν σε σημείο πανικού. Οι κοπέλες, σύμφωνα πάντα με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, φοβούνταν να κατέβουν σε αποθηκευτικούς χώρους ή να βρεθούν σε απομονωμένα γραφεία ή ακόμα και απόμερα σημεία της υπεραγοράς, γιατί ελλόχευε ο κίνδυνος να βρεθούν αντιμέτωπες με τον «σεξουλιάρη» διευθυντή. Τα γεγονότα, όπως τα έχουν περιγράψει στις καταθέσεις τους οι τέσσερεις γυναίκες, συγκλονίζουν.

Όλα αυτά το 2015 στην Ευρωπαϊκή Κύπρο, ανήμερα που τιμούσαμε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας… Η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και ελπίζουμε πως δεν θα βρεθεί κανένα εμπόδιο και δεν θα γίνει καμιά προσπάθεια να κουκουλωθεί. Άραγε, θα άρεσε στον εν λόγω διευθυντή αν κάποιος άλλος παραμόνευε στη γωνιά για να επιτεθεί στη γυναίκα ή στην κόρη του; Κάποιοι, δυστυχώς, που έχουν στα χέρια τους τη δύναμη της εξουσίας, γίνονται αδίστακτοι. Θεωρούν πως ό,τι βρίσκεται κάτω από τη δική τους εξουσία τούς ανήκει. Αν γενικεύω το θέμα είναι γιατί γνωρίζω, όπως όλοι μας γνωρίζουμε, ότι το πρόβλημα δεν είναι απομονωμένο ή δεν περιορίζεται σε μια υπεραγορά. Γνωρίζουμε ότι αυτό επικρατεί και σε άλλους χώρους, στη δημόσια υπηρεσία, σε πρεσβείες μας στο εξωτερικό (υποθέσεις που έχουν προσαχθεί σε δικαστήρια), στον ιδιωτικό τομέα.

Το πρόβλημα επιδεινώνεται τις μέρες μας, με την οικονομική κρίση και την πίεση στους μισθούς και τα ωφελήματα, ώστε την πληρώνουν οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού. Οι εργαζόμενες ίσως να είναι από τις πρώτες στις οποίες πέφτει βαριά αυτή η ψυχολογική πίεση. Είναι πολλά τα ανθρωπόμορφα κτήνη που χρησιμοποιούν τη δύναμη της εξουσίας, για να υποσχεθούν μια προαγωγή, μια αύξηση στον μισθό, μια καλύτερη μεταχείριση, με στόχο να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες τους ορέξεις. Νομίζω πως οι γυναικείες οργανώσεις είναι οι πρώτες που πρέπει να αντιδράσουν, να αναδείξουν και να καταδικάσουν τέτοια φαινόμενα. Βεβαίως και δεν είναι μόνο θέμα γυναικείων οργανώσεων, οφείλουμε ως πολιτισμένη κοινωνία να αντιδράσουμε.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ