Σε όλα τα επίπεδα των θεσμών, ουσιαστικά, λειτουργούμε με τα εργαλεία του 1960

Η συνολική κατάσταση στη χώρα μας συνεχίζει να μοιάζει και είναι από χαώδης, μέχρι εκρηκτική. Αυτό που θα ανέμενε κανείς, τουλάχιστον μετά και την πλήρη απομυθοποίηση προσώπων, θεσμών και προσωπείων, θα ήταν η ειλικρίνεια και η ρεαλιστική αποτύπωση του πραγματικού χάρτη στη χώρα. Αν μη τι άλλο, οι πολιτικοί μας, αυτοί, δηλαδή, που έχουν την κύρια ευθύνη για τη διαχείριση της κατάστασης, θα έπρεπε ήδη να χαμηλώσουν τους τόνους, να αναλάβουν συλλογικά τις ευθύνες, και να επιχειρήσουν κάποιες ανατροπές που θα οδηγούσαν τουλάχιστον στην ελπίδα. Ελπίδα, η οποία δεν υπάρχει, σε κανένα στρώμα του πληθυσμού, και δίκαια δεν υπάρχει, αφού εξακολουθούμε να βρισκόμαστε κάπου αλλού.

Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει την τελευταία περίοδο είναι η σχεδόν καθημερινή αποκάλυψη σκανδάλων, παρατυπιών, διαπλοκών, και υπόγειων διαδρομών που χρησιμοποιήθηκαν από αετονύχηδες εδώ και δεκαετίες, και χρησιμοποιούνται, ακόμη, και που οδηγούν σε μια πλήρη καταστροφική για τον τόπο και τον λαό πορεία.

Επί της ουσίας, που είναι οι θεσμικές και ριζοσπαστικές σε βάθος μεταρρυθμίσεις του κράτους, της Πολιτείας και της κοινωνίας, σχεδόν τίποτε, μάλλον ένα από τα ίδια. Για την Κεντρική Τράπεζα, για παράδειγμα, γύρω από την οποίαν έγινε, δικαιολογημένα, τόσος θόρυβος, θυμήθηκαν κάποιοι πολιτικοί και τεχνοκράτες μας, μόλις σήμερα, θεωρητικά να θέσουν το ζήτημα της μεταρρύθμισης, και της αναγκαιότητας να πάψει να λειτουργεί η Τράπεζα με τους κανόνες του 1960. Αλλά, φευ, για όλα σχεδόν τα ζητήματα, και σε όλα τα επίπεδα των θεσμών, ουσιαστικά, λειτουργούμε με τα εργαλεία του 1960. Και, φυσικά, αυτό, γιατί όλα βόλευαν, ίσως και ακόμη να βολεύουν.

Ουσιαστικά, και αυτή είναι η πικρή αλήθεια, καμιά μέχρι σήμερα Κυβέρνηση, κανένας βουλευτής και κανένα πολιτικό κόμμα δεν δούλεψε καθώς έπρεπε, δεν μελέτησε, και δεν παρουσίασε ποτέ, σε κανένα επίπεδο ουσιαστική μελετημένη και συγκροτημένη εισήγηση μεταρρυθμίσεων, σε κανένα επίπεδο. Όλοι απλώς, κάθε φορά, και ανάλογα με τις συγκυρίες, τις σχέσεις, τις συγγένειες και τα οφειλόμενα, αλλάζουν πρόσωπα, στις διάφορες καρέκλες διαχείρισης της εξουσίας, και η ζωή συνεχίζεται.

Ένα κράτος, όμως, το οποίο δεν επιχειρεί ουσιαστικές και ριζοσπαστικές τομές που θα εκσυγχρονίζουν το σύστημα, δεν μπορεί παρά να βαδίζει με μετέωρα βήματα στο σήμερα και στο αύριο. Και τα μετέωρα βήματα, δυστυχώς, οδηγούν μόνο στα πισωγυρίσματα, ή στη στασιμότητα.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, τα πάντα ξεκινούν, έτσι όπως δουλεύει το σύστημα, από την προχειρότητα που επικρατεί μέσα στα πολιτικά κόμματα, τα οποία δεν παράγουν ουσιαστικά πολιτική, αλλά πρόσωπα και προσωπεία τα οποία καραδοκούν για μια καρέκλα εξουσίας. Μέσα στα πολιτικά κόμματα δεν υπάρχουν ουσιαστικά ομάδες μελετών, ούτε καν τα κίνητρα για παραγωγή πολιτικής. Αυτό που συμβαίνει είναι η μικροπολιτική του προσωπικού, και αυτό το φαινόμενο επεκτείνεται κάθε φορά που το κόμμα κερδίζει κάποιες καρέκλες εξουσίας. Το αποτέλεσμα αλυσιδωτά μεταφέρεται στο κράτος και στην Πολιτεία, αφού κάπου εκεί προορίζονται και καταλήγουν τα κομματικά στελέχη, τα οποία ουσιαστικά το μόνο που επιδιώκουν είναι η πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και καταξίωσή τους.

Με αυτά και με εκείνα η πωρωμένη κοινωνία βαθαίνει κάθε τόσο και πιο πολύ από τα πρόσωπα που ανάλογα φορούν το προσωπείο τους κάθε φορά. Και η όλη ιστορία συνεχώς ανακυκλώνεται.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ