Με αφορμή τη συνάντηση στην Άγκυρα της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ανάμεσα σε ΕΕ και Τουρκία, είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στην Τουρκία για να πάρουμε από πρώτο χέρι το «στρατηγικό βάθος» της τουρκικής πολιτικής των Ερντογάν-Νταβούτογλου. Το πλέον καθαρό μήνυμα είναι πως η κυβέρνηση Ερντογάν (ή μάλλον καλύτερα ο νεοσουλτάνος Ερντογάν, ο οποίος συγκεντρώνει γύρω του την εξουσία από το θέμα των σχέσεων με την ΕΕ μέχρι την απόφαση κατά πόσο θα δοθεί άδεια για εκδήλωση των Συντεχνιών για την 1η Μαΐου) θέλει να προσαρμόσει την ΕΕ και την ευρωπαϊκή νομιμότητα στις δικές του αντιλήψεις και επιδιώξεις.
Είναι γι' αυτό που επέμενα στις παρεμβάσεις μου ενώπιον των Τούρκων βουλευτών, ότι το ερώτημα που η Τουρκία καλείται να απαντήσει είναι κατά πόσο θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ, πράγμα που εξυπακούει την υιοθέτηση του πυρήνα που συνθέτει τους κανόνες δικαίου και των αρχών της ευρωπαϊκής οικογένειας. Είτε η Τουρκία το δέχεται και το εφαρμόζει, είτε το απορρίπτει. Αυτές είναι οι επιλογές, όπως ισχύει για όλα τα άλλα κράτη-μέλη.
Το χάσμα σε σχέση με την Τουρκία εντοπίζεται στα μεγάλα και ενθουσιώδη λόγια για κοινή πορεία και δήθεν υιοθέτηση των ευρωπαϊκών αρχών, με αναφορές στην ανάγκη για άνοιγμα κεφαλαίων και επίρριψη ευθυνών στην ΕΕ για επιβράδυνση της ενταξιακής της πορείας, αλλά στην πράξη η Τουρκία αρνείται να εφαρμόσει την ευρωπαϊκή νομιμότητα, όπως είναι υποχρέωσή της και όπως η ίδια έχει δεσμευτεί με την υπογραφή της προς την ΕΕ.
Αυτά φανερώνουν ότι η Τουρκία δεν θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ. Αυτά, μαζί με συγκεκριμένες αναφορές της τουρκικής αντιευρωπαϊκής πολιτικής σε σχέση με την Κυπριακή Δημοκρατία, ήταν θέματα που παρέθεσα ξεκάθαρα. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκα στις σχέσεις της Τουρκίας με την Κυπριακή Δημοκρατία και στην άρνησή της να εφαρμόσει εδώ και τόσα χρόνια την ευρωπαϊκή της υποχρέωση για πλήρη εφαρμογή της τελωνειακής ένωσης και αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η τουρκική αντίδραση επικεντρώνεται σε παρεμφερή θέματα, που όμως δεν αλλάζουν τις υποχρεώσεις της. Για παράδειγμα, παραπέμπουν στην αιτιολόγηση ότι «τα θέματα σχετικά με την Κύπρο είναι πολιτικά ζητήματα διμερών σχέσεων», ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζουν ότι αυτά τα ζητήματα αφορούν την ΕΕ ως σύνολο και αποτελούν ευρωπαϊκά ζητήματα. Ένδειξη της αυθαιρεσίας του Ερντογάν προς τους πολιτικούς αντιπάλους του, ενόψει και των επικείμενων εκλογών, ήταν η συνειδητή στάση διαμαρτυρίας του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο επέλεξε να μη συμμετέχει στην εν λόγω συνεδρία, για να αναδείξει τις σοβαρές δημοκρατικές ελλείψεις που χειροτερεύουν, σπρώχνοντας την Τουρκία κάτω από την εξουσία του Ερντογάν που ολοένα ρέπει σε ισλαμικό καθεστώς, αλλά με τη βιτρίνα των εκλογών να υπάρχουν.
Εκτός από το χάσμα ανάμεσα στα λόγια περί ευρωπαϊκών αξιών, ιδίως ενώπιον Ευρωπαίων αξιωματούχων και που στην πραγματικότητα είναι μια πολιτική ως εάν η ΕΕ πρέπει να προσαρμοστεί στις τουρκικές εξιώσεις, υπάρχει άλλο ένα χάσμα στην Κύπρο. Μετά από 15 χρόνια στην πολιτική του Ελσίνκι, που άνοιξε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας με το σκεπτικό, όσων παθιασμένα τη στήριζαν, ότι αυτό θα κατέληγε σε διευθέτηση του Κυπριακού και των θεμάτων στο Αιγαίο, φτάσαμε στο σήμερα.
Όχι μόνο δεν εξευρωπαΐστηκε η Τουρκία, αλλά διεκδικεί πολύ περισσότερα από τότε. Δυστυχώς, όμως, ακόμη και σήμερα, που η τουρκική αντιπολίτευση ζητά την επιβολή κυρώσεων, υπάρχουν Ελληνοκύπριοι που επιμένουν να θεωρούν την Τουρκία έτοιμη για λύση, να θεωρούν κάποιους περιθωριακούς Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς ότι έχουν δύναμη να διαμορφώσουν την τουρκική πολιτική. Οι στρατευμένοι θεωρούν ότι ο Ερντογάν είναι έτοιμος για λύση! Αυτό είναι το χειρότερο χάσμα πολιτικής αντίληψης της πραγματικότητας.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ
