Αν οι παλιοί δεν δώσουμε το χέρι για να τραβήξουμε στο πολιτικό προσκήνιο τους νέους που δεν θέλουν να συμβιβασθούν με μία κατάσταση που τους αδικεί, θα παραμείνουμε στα μάτια τους τα μοιραία εμπόδια της ανανέωσης της πολιτικής ζωής

Ενώ η πολυεπίπεδη κρίση καθημερινά βαθαίνει όλο και πιο πολύ, η ανάγκη για υπέρβασή της το ταχύτερο δυνατό καθίσταται όλο και πιο επιτακτική.

Δεν πρέπει η κρίση να συμπαρασύρει στην παρακμή κάθε πολιτική αξία και κοινωνική ανάγκη επανόρθωσης και ανόρθωσης του τόπου μας.

Δεν επιτρέπεται να παραμείνουμε άλλο στη θέση του παθητικού παρατηρητή ενός γενικευόμενου εκφυλισμού κάθε έννοιας πολιτικής δράσης και δημοσίου συμφέροντος. Δεν μπορούμε να αφήσουμε άλλο τον δημόσιο βίο και διάλογο να μολύνονται κάθε μέρα με τις τοξικές ουσίες που παράγονται ως αποτέλεσμα συγκρούσεων συμφερόντων και προσωπικών ανταγωνισμών, μέσα στα λασπόνερα ενός κατεστημένου σε αποσύνθεση.

Παρόλο που κι εγώ ήμουν μέρος του παρελθόντος έχω ήσυχη τη συνείδηση, γιατί είχα εξ’ αρχής μια στάση κριτική. Ίσως, μάλιστα, γι’ αυτό να υπήρξα μονίμως στόχος του κατεστημένου, και τότε και σήμερα, που δεν ήθελε να αλλάξει τίποτα εκτός από τα προνόμιά του. Η στάση αυτή δίνει το δικαίωμα να συνεχίσω μαζί με όσους προσδοκούν ένα καλύτερο αύριο, τη μάχη για την αλλαγή που οφείλουμε στον τόπο και τον λαό μας.

Πρέπει ανοίξουμε τον δρόμο για να δοθεί η ελπίδα σε αυτούς που αισθάνονται ή πιστεύουν ότι έχουν να δώσουν με τη σειρά τους αυτά που εμείς δεν μπορέσαμε να δώσουμε, για να μην υφίσταται ο λαός μας τις ταπεινώσεις και τις συνέπειες ενός προβληματικού μοντέλου ανάπτυξης, ενός ακόμα προβληματικότερου τρόπου διακυβέρνησης και ενός αυτοκαταστροφικού τρόπου αναπαραγωγής ανούσιων και πλαστών αντιθέσεων. Αν οι παλιοί δεν δώσουμε το χέρι για να τραβήξουμε στο πολιτικό προσκήνιο τους νέους που δε θέλουν να συμβιβασθούν με μία κατάσταση που τους αδικεί, θα παραμείνουμε στα μάτια τους τα μοιραία εμπόδια της ανανέωσης της πολιτικής ζωής. Αν αυτή η ανανέωση δεν γίνει, καμία εθνική συνεννόηση δεν θα μπορεί να επιτευχθεί και καμία μεταρρύθμιση δεν θα μπορέσει να εφαρμοσθεί με ελπιδοφόρο τρόπο για το κοινό μας μέλλον.

Θα συνεχίσουμε να αναλωνόμαστε σε αδιέξοδους ανταγωνισμούς, χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα και παραγωγικό αποτέλεσμα.

Θα συνεχίσουμε, με άλλα λόγια, να απαξιώνουμε την πολιτική και, απαξιώνοντας την πολιτική, να απαξιώνουμε τον λαό μας που είναι η ελπίδα και ο πλούτος αυτού του τόπου.

Θα συνεχίσουμε να τον αποκαρδιώνουμε και να τον περιθωριοποιούμε καταδικάζοντάς τον σε μία ιδιώτευση χωρίς συλλογικό όραμα και αναπτυξιακή προοπτική.

Ανανέωση, όμως, δεν σημαίνει παρθενογένεση. Σημαίνει κοινή απόφαση όλων να σμίξουν οι παλαιότεροι με τους νεότερους στην προσπάθεια να γεννηθεί το καινούργιο ως αποτέλεσμα της ένωσης της γνώσης με την εμπειρία, της κοινωνικής βούλησης με την τέχνη της ηγεσίας.

Μίας ηγεσίας, όμως, που ασκείται για να εμπνέει και να απελευθερώνει δυνάμεις και ιδέες. Όχι για να μένει αυτάρεσκα κλεισμένη στον εαυτό της και να αποκλείει ό,τι και όποιον δεν υπηρετεί την αφεντιά της και δεν εξυπηρετεί τα κακώς νοούμενα συμφέροντά της.

Μιας ηγεσίας που το όραμά της να ταυτίζεται με το όραμα της κοινωνίας.

Σε αυτήν τη μάχη για την πολιτική ανανέωση, οι δυνάμεις του Κέντρου θα ’πρεπε να είναι πρωτοπόρες.

Και πιο πρωτοπόρα απ' όλες θα ’πρεπε να είναι η δύναμη της ευθύνης που οφείλει να αντιπροσωπεύει το ΔΗΚΟ.

Δυστυχώς, εάν δεν εμπεδωθούν συνθήκες ενότητας και συλλογικότητας, το ΔΗΚΟ δεν θα κατορθώσει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη σημερινή εποχή.

Πολύ φοβάμαι ότι η σημερινή κατάσταση επιβεβαιώνει όλο και περισσότερο μια παλαιότερη εκτίμηση μου, όταν σε μια στιγμή έντονης ανησυχίας για το παρόν και το μέλλον του Κόμματός μας είχα τονίσει και τα εξής:

«Δεν σας κρύβω πως με προβληματίζει το ερώτημα αν βρισκόμαστε στο τέλος ενός ιστορικού κύκλου, το κλείσιμο του οποίου θα σημάνει την περιθωριοποίησή μας ως κόμματος, που θα ανήκει πια οριστικά στο παρελθόν».

Είμαι σίγουρος ότι όσοι στρατεύτηκαν στις επάλξεις αυτού του Κόμματος είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν τα πράγματα να πάρουν μια τέτοια πορεία.

Είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν για να αλλάξουν μία τέτοια πορεία πριν γίνει μη αντιστρέψιμη.

Να γίνει μία πορεία επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας, της οργάνωσής του και της στρατηγικής του. Μία πορεία ανασύνθεσης των δυνάμεών του και σύνθεσης των ιδεών που, μέσα από τις διαφορές τους και την ελεύθερη έκφρασή τους, θα συμβάλουν στην ανανέωσή του. Στον επανακαθορισμό του ρόλου του.

Στον εμπλουτισμό του δυναμικού του. Στη διεύρυνση των δυνάμεών του.

Με όρους που θα δίνουν το παράδειγμα και θα αποτελούν πρότυπο ενός πραγματικά σύγχρονου, δημιουργικού και παραγωγικού κομματικού συστήματος. Εργαστήρι ρεαλιστικών και έξυπνων σχεδίων για το μέλλον.

Εργαστήρι διαμόρφωσης ενός οράματος, που τόση ανάγκη έχει ο τόπος.

Είναι η ώρα των ριζικών αλλαγών όλων και παντού.

Η ώρα αυτή πρέπει να σημάνει για το ΔΗΚΟ εδώ και τώρα. Γιατί διαφορετικά θα έρθει η ώρα ενός άδοξου τέλους. Ενός τέλους, που δεν θα τιμά κανένα. Και δε θα τιμά, κυρίως, την ιστορία και την ηγεσία του.

ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΡΟΓΙΑΝ
Τέως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων,
Βουλευτής ΔΗΚΟ