Την τελευταία δεκαετία η Κύπρος μπήκε για τα καλά στον αστερισμό της διαπλοκής. Οι μίζες στον δημόσιο βίο δίνουν και παίρνουν, ενώ, όπου σηκώσεις πέτρα, βλέπεις κι ένα σκάνδαλο, μικρό ή μεγάλο. Η ανευθυνότητα πολιτειακών αξιωματούχων, πολιτικών ταγών, κομματικών ηγετίσκων και δημοσίων αρχόντων έφθασε σε πρωτόγνωρα ύψη, αναγκάζοντάς μας να διερωτόμαστε αν ζούμε σε ευρωπαϊκή χώρα ή σε κράτος τύπου Μπανανίας.

Η πρώτη έκρηξη πολιτικής ανευθυνότητας εκδηλώθηκε στις 11 Ιουλίου στο Μαρί, με ένοχο τον πρώτο πολίτη της χώρας και θύματα 13 συνανθρώπους μας που έχασαν τη ζωή τους, αλλά και την οικονομία που υπέστη πελώριες ζημιές. Η αντίδραση του κόσμου ήταν ασήμαντη, σε σχέση με το μέγεθος του εγκλήματος. Πλην των αγανακτισμένων πολιτών που διαμαρτύρονταν για μερικές ημέρες έξω από το Προεδρικό, οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν τηλεοπτικώς εν είδει ψυχαγωγίας τα τραγικά τεκταινόμενα από τον καναπέ.

Η δεύτερη έκρηξη ήρθε μερικούς μήνες αργότερα με την πτώχευση της Λαϊκής Τράπεζας, τη χρεοκοπία του κράτους και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Παρά τα δεινά που επήλθαν στον τόπο, με πρώτα θύματα τους μετόχους της Λαϊκής, τους κουρεμένους καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου, τη στρατιά των ανέργων και μερίδας πληγέντων επιχειρηματιών, οι αντιδράσεις ήταν και πάλι αμελητέες. Δυστυχώς, αυτή η απάθεια των πολιτών έκανε τους πρωταγωνιστές της τραγωδίας περισσότερο θρασείς.

Παράλληλα, η αδυναμία της Πολιτείας να αποδώσει δικαιοσύνη, ενεθάρρυνε τους ενόχους να ερίζουν επί του πτώματος της Λαϊκής, με φόντο τα δις που έκαναν φτερά... Σήμερα, που το θέμα πήρε τρομερές διαστάσεις, στο μάτι του κυκλώνα βρίσκεται η κεντροτραπεζίτισσα, η οποία κατηγορείται για πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων της, όπως και οι δύο προκάτοχοί της. Οι πολίτες, που βλέπουν αποσβολομένοι τη συνέχιση του αποτρόπαιου έργου σε βάρος της κοινωνίας, μαρτυρούν μέσω πρόσφατων ερευνών ότι έχασαν πλέον την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς, ενώ τείνουν να απαξιώσουν ακόμη και αυτήν τη δικαιοσύνη. Αυτή η εξέλιξη εμπερικλείει θανάσιμους κινδύνους, προμηνύοντας κακά μαντάτα για το σήμερα και το αύριο.

Πώς είναι δυνατόν η κοινωνία να προσβλέπει σε καλύτερες μέρες, όταν η Βουλή, η Κεντρική Τράπεζα, τα κόμματα, η Δικαιοσύνη και γενικά οι θεσμοί του κράτους αυτοεξευτελίζονται στα μάτια των πολιτών; Σε τούτη τη σκοτεινή πορεία στην οποία περιέπεσε η χώρα, αχτίδα φωτός μπορεί να αναδυθεί μόνον από τολμηρές κινήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας για ριζική κάθαρση σε όλα τα επίπεδα, ταχύτατες και αποτελεσματικές ενέργειες του Γενικού Εισαγγελέα για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι ανεξαιρέτως οι ένοχοι - συνένοχοι - ηθικοί αυτουργοί και συγκρότηση κοινωνικού μετώπου ενάντια στη φαυλοκρατία που καταδυναστεύει τον τόπο.

Σε περίπτωση που υπάρξει αδυναμία προώθησης των πιο πάνω, η αποκλειστική ευθύνη πέφτει στους ώμους των ψηφοφόρων, οι οποίοι, μέσα από τις επόμενες εκλογές, μπορούν να φέρουν τα πάνω-κάτω, ανατρέποντας άρδην το πολιτικοκομματικό σκηνικό. Αν παρ' ελπίδα οι πολίτες συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο του αδιάφορου ή του κομματικού παρατρεχάμενου, είναι πέραν από βέβαιον πως η Κύπρος θα έχει χειρότερη μοίρα από την Ελλάδα. Και αυτό, ανεξάρτητα με την ποσότητα υδρογονανθράκων ή άλλων φυσικών πόρων που υπάγονται στη δικαιοδοσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο νοών νοείτο..