Με αγωνία αλλά και με απάθεια, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, παρακολουθεί ο ελληνικός λαός τους καθημερινούς διαξιφισμούς μεταξύ της νέας Κυβέρνησης και της Γερμανίας. Η οποία, ως γνωστόν, ομιλεί και αποφασίζει τώρα εκ μέρους και της Ευρωζώνης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γνώστης της πολιτικής ιστορίας, αλλά ούτε και γνώστης της εκάστοτε συμπεριφοράς των ηγετών διαφόρων κρατών κατά τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση διαφόρων θεμάτων π.χ. προβλημάτων.
Ο κάθε απλός άνθρωπος και ο κάθε Έλληνας αντιλαμβάνεται από μόνος του, από όλα αυτά τα οποία βλέπει και ακούει καθημερινώς, αλλά βγάζει και τα δικά του συμπεράσματα, ότι το επίπεδο στο οποίο έχουν φθάσει οι εξελίξεις δεν έχει καμία σχέση με διαπραγματεύσεις. Είναι τώρα μία γενικευμένη εικόνα προσωπικών επιθέσεων, προσβολών πολιτικών ηγετών, οι οποίοι με τη συμβολή και των ΜΜΕ συμπαρασύρουν λαούς και κράτη της Ευρωζώνης και Ε.Ε. σε έναν τώρα ακήρυκτο πόλεμο, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Στο Eifel, μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πρώην πρωτεύουσα της Γερμανίας Βόνη, υπάρχει η Eichholz Akademie του Ιδρύματος Konrad Adenauer. Εκεί διδάσκεται κανείς να αναλύει διάφορα παγκόσμια γεγονότα, συμπεριφορές πολιτικών και λαών, και ειδήσεις των ΜΜΕ, σε τελική ανάλυση να διαβάζει κανείς και πίσω από τα ψιλά γράμματα, τα οποία ούτε βλέπει κανείς, αλλά ούτε και καταλαβαίνει.
Εδώ και μερικές εβδομάδες, μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, γίνεται ο λόγος περί μίας ρήξης με την Ευρώπη. Μια ετεροχρονισμένη και πολύ ήπια ερμηνεία και διατύπωση, διότι στην πραγματικότητα η Ευρωζώνη βρίσκεται ήδη σε ρήξη με την Ελλάδα από το 2009/10. Στη χρονική περίοδο της οποίας η Πατρίδα μας γνώρισε και μία 2η χρεοκοπία μετά το PSI του Μαρτίου 2012, με νέους δανεισμούς ύψους 230 δις ευρώ, οι οποίοι εκτίναξαν το χρέος της χώρας και πάλι στα 340 δις και πέραν του 184% του ΑΕΠ.
Αλλά επιδείνωσε στο πολλαπλάσιο την κατάσταση της χώρας και επέφερε τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, πρωτόγνωρη στα παγκόσμια χρονικά. Αλλά και διότι το χρέος αυτό, το οποίο ουδέποτε πρόκειται να αποπληρωθεί, χρησιμοποιείται τώρα από τους δανειστές, οι οποίοι εκπροσωπούνται από μερικούς «εταίρους» μας, όχι μόνο για την υποβάθμιση του ελληνικού λαού, αλλά και για τον έλεγχο της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδος και του πλούτου της.
Όποιος υποφέρει και αγωνιά για την κατάστασή του, αλλά και για την πατρίδα του, αδυνατεί να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ της προ της 25ης Ιανουαρίου 2015 περιόδου και της μετά των εκλογών δημιουργηθείσης κατάστασης. Αλλά και για ποιο λόγο συμβαίνουν όλα αυτά, και για το βαθύ νόημα της ρήξης. Η χρεοκοπία της χώρας, ως πραγματικό συμβάν, δεν χρησιμοποιείται από τους Ευρωπαίους για να τιμωρήσουν μόνο την Ελλάδα, για λόγους δήθεν αντίθετους προς την «προτεσταντική ηθική» και αρχές της Ευρώπης.
Η έκδηλη εμμονή, αλλά πιέσεις, απειλές και εκβιασμοί των γνωστών κύκλων της Ευρώπης, ως εκπρόσωποι των δανειστών, να εγκλωβίσουν την Ελλάδα σε νέους υπέρογκους και δυσβάστακτους δανεισμούς και να στραγγαλίσουν μέχρις εσχάτως τους Έλληνες, αποσκοπεί στον ταυτόχρονο έλεγχο της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδος και εκμετάλλευση του πλούτου της. Μετατρέποντας τη χώρα μας σε έναν παρία χείριστης μορφής και εθνικής υποδούλωσης. Ένα σατανικό σχέδιο, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη από την περίοδο της προηγούμενης κυβέρνησης, η οποία βρισκότανε προ του σταδίου υποχώρησης, υποταγής και υπογραφής σε περίπτωση επικράτησής της στις τελευταίες εκλογές. Με την παράλληλη, ως γνωστόν, τρομοκράτηση του ελληνικού λαού.
Η αντιπολίτευση και νυν κυβέρνηση ήταν ενήμερη για τον εθνικό κίνδυνο που διατρέχει η χώρα. Εκ του λόγου αυτού έπρεπε να πείσει τους ψηφοφόρους, ακόμη και με διάφορες υποσχέσεις, όπως αυτό συνέβαινε ανέκαθεν, για να κερδίσει τις εκλογές, και ως κυβέρνηση να αποσοβήσει την ολοκληρωτική υποταγή της χώρας. Ήταν όντως στις προθέσεις και σχέδιά της, ως κυβέρνηση, να αντισταθεί στις πιέσεις των δανειστών για μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές, η εφαρμογή των οποίων συνδέονται με νέα προαπαιτούμενα και νέα δάνεια, τα οποία μέσω Συμφωνιών επιδεινώνουν το συνολικό χρέος της Ελλάδος, αλλά και την ανθρωπιστική κρίση του ελληνικού λαού. Και ότι η μοναδική λύση για τη σωτηρία της Ελλάδος είναι η μερική ή ολική διαγραφή του χρέους.
Δεν είναι οξύμωρο ότι η σημερινή κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη θέση της Ευρωζώνης, η οποία, ευρισκόμενη υπό τον έλεγχο της Γερμανίας, φοβάται τη διάλυσή της, εάν η Ελλάδα δεν ενδώσει στις πιέσεις της Γερμανίας. Αλλά και η οποία Γερμανία είχε υπό το έλεγχό της την προηγούμενη κυβέρνηση στην Αθήνα, η οποία ως γνωστόν τρομοκρατούσε τον ελληνικό λαό με τη χρεοκοπία και την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ και την Ευρωζώνη.
Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει το δυσεπίλυτο πρόβλημα χρέους της χώρας μας, το οποίο ουδέποτε πρόκειται να αποπληρωθεί, όσες Συμφωνίες υπογραφούν και όσα Μνημόνια επιβληθούν στον ελληνικό λαό. Γνωρίζει επίσης, και αισθάνεται γι' αυτό την εθνική ευθύνη, ότι όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα όχι μόνο την επιδείνωση της κατάστασης του λαού μας, αλλά ως προαναφέρθηκε και την εκχώρηση στους δανειστές τον έλεγχο της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας και την εκμετάλλευση του πλούτου της.
Εκ των λόγων αυτών, τις τελευταίες εβδομάδες ως λαός βιώνουμε τις βίαιες συμπεριφορές, πιέσεις, απειλές, εκβιασμούς μερικών ηγετών της Ευρωζώνης και της Γερμανίας, οι οποίες δεν στρέφονται μόνο κατά της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και κατά των Ελλήνων. Όμως η Γερμανία, η οποία κυριαρχεί στην Ευρώπη, ερχόμενη σε ρήξη με την Ελλάδα, παίρνει υπό την ευθύνη της τα κάτωθι ρίσκα. Ανεξαρτήτως εάν διατηρηθεί η Ευρωζώνη, ο πειθαναγκασμός εξόδου της Ελλάδος θα έχει τεράστιες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό σκηνικό της χώρας μας.
Διότι θα προκαλέσει μία τεράστια αναστάτωση στην ελληνική κοινωνία, με ανατροπή εκ βάθρων του πολιτικού συστήματος της χώρας. Αλλά παράλληλα, τώρα και σε μίαν αναζήτηση ευθυνών από όλους εκείνους οι οποίοι τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, διά της συμπεριφοράς τους, χρεοκόπησαν την Πατρίδα μας. Θα αποκαλυφθούν σημεία και τέρατα για τις διασυνδέσεις όλων των ντόπιων υπαιτίων με πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους χωρών της Ευρωζώνης, ακόμη και με τους ίδιους τους δανειστές, οι οποίοι συμμετείχαν στο πάρτι του αιώνα και τη χρεοκοπία της Ελλάδος. Αυτό το τελευταίο είναι που φοβίζει ιδιαίτερα το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και την ΕΚΤ, αλλά παράλληλα ενισχύει τη θέση και το διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδος.
