... των Χάστιγκς και των Σίλιγκς*

«…Αλλά πρώτα-πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία» (Κωνσταντίνου Καρυωτάκη: «Κάθαρσις»)
Μέσα στον ορυμαγδό της παγκόσμιας εμποροπανηγύρεως, όπου τα πρόστυχα καθημερινά παζάρια δίνουν και παίρνουν, όλοι και όλα έχουν αποκτήσει τώρα πια την τιμή τους! O κτηνώδης αμοραλισμός κυριάρχησε, θέριεψε και μετονομάστηκε σε «οικονομία των αγορών», σε «πολυεθνικές», σε «τράπεζες» και «διεθνείς οίκους αξιολόγησης».

Έχοντας μείνει μόνος και λυτός σαν κοσμοθεωρία και σαν πρακτική, ξαμολήθηκε με μορφή παγκόσμιας θεομηνίας (διάβαζε «οικονομική ύφεση», «παγκόσμια οικονομική κρίση») και γονάτισε τον πλανήτη. Είναι ζήτημα αν υπάρχουν σήμερα 500-600 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, που δεν βασανίζονται καθημερινά από την πείνα, την ανελευθερία, τον διωγμό, την καταπίεση. Στη γειτονιά μας, με την «Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση» τα σύνορα έπεσαν. Η ενωμένη Γερμανία όρμησε ακράτητη κι άρχισε να αναρριπίζεται ανατριχιαστικά η φωτιά του τέταρτου Ράιχ. Όχι με την λουφτβάφφε και τα πάντσερ αυτήν την φορά, αλλά με τη βίαιη επιβολή της χρεοκρατίας που δόλια και υποχθόνια άρχισε να ρέει σαν νέος Φλεγέθων** προς τον Νότο.

Για να γίνει όμως αυτό, χρειάστηκε και η συνεργία των χρεοκοπημένων από όλες τις πλευρές κομματικών ηγετοκρατιών του νότου. Χρειάστηκε η σύμπραξη ανθρώπων που αποξενώθηκαν από το πανάρχαιο προαπαιτούμενο της πολιτικής ηθικής. «Ηγετών» που τους λείπει «η αστυνόμος οργά» του Σοφοκλή. Εκείνη δηλαδή η παθιασμένη ακμή πάνω στην οποία οικοδόμησαν οι Έλληνες τις θαλερές τους δημοκρατικές πολιτείες. Σήμερα, οι κίβδηλοι, οι οσφυοκάμπτες, οι υποκριτές και οι λειχόσαυροι, τηρώντας το αλάθητο συνταγολόγι της «κομματικής υπακοής», σκαρφαλώνουν σβέλτοι και αλληλοσπρωχνόμενοι τις βαθμίδες της κομματικής ιεραρχίας. Ασφαλώς και υπάρχουν έντιμοι και ικανοί πολιτικοί! Τι να τον κάνεις, όμως, τον φρεσκομπογιατισμένο τοίχο, όταν το θεμέλιο του σπιτιού μαζί με όλο τον σκελετό είναι σάπιο;

Θέλω να πω: Ποιος νουνεχής και συγκροτημένος πολίτης θα θέλει να υποταχθεί εθελούσια στις καταστροφικές για την ελεύθερη σκέψη, κομματικές κομαντατούρ; Ποιος θα θέλει να προσκυνήσει τα παραισθησιογόνα και αποπροσανατολιστικά Μ.Μ.Ε. και θα αναλωθεί στη λυσσαλέα ψηφοθηρία ψευδόμενος και ακκιζόμενος στα τελεβίζια; Το «κοινωνικοοικονομικό κατεστημένο», όμως, έτσι όπως ήρθε από τον καιρό της αποικιοκρατίας και του ραγιαδισμού, μερίμνησε με επιμέλεια περισσή να στρώσει το έδαφος και να περιλάβει στην κλειστή του κάστα υπαλλήλους, που έχασαν την επαφή τους με τη μάζα του κοινωνικού ατόμου. Υπαλλήλους που αποστασιοποιήθηκαν και νομοτελειακά αποξενώθηκαν από τα ζωντανά στοιχεία της κοινωνίας.

Έτσι πέτυχε το κατεστημένο να στερεώνει και να συντηρεί τα προνόμιά του. Κι έτσι άρχισε να σαπίζει η νέα Ρώμη και η Νήσος των Αγίων πάει κατά χαμού! Σκάνδαλα, μίζες, διαπλοκές, δωροδοκίες γράφουν το παρόν μίζερο και το μέλλον ζοφερό. Κρατικοί αξιωματούχοι, αιρετοί άρχοντες, υπουργοί, «να πορνεύουν την αρετή και να ’χουν την επιρροή για ικανότη» που ’λεγε ο αγράμματος Μακρυγιάννης. Βόρβορο και σαπίλα όπου δεις κι όπου κοιτάξεις. Μέσα σ’ ένα κλίμα ηθικής κατατονίας, όπου η βία της ανάγκης απαιτεί να στηθούν οδοφράγματα στους δρόμους και δικαστήρια στις πόλεις που να υπηρετούν την οργή της αλήθειας, η άθλια ολιγαρχία*** της κομματοκρατικής ηγετοκρατίας, συνοφρυωμένη και βλοσυρή, βρέμει και ολολύζει πως «το μαχαίρι πρέπει να φτάσει στο κόκαλο». Ή, ότι «άρχισε ήδη η κάθαρση». Ή, πως «πρέπει να παταχθεί η διαφθορά και οι ένοχοι -όσο ψηλά και να βρίσκονται- να τιμωρηθούν». Λησμονούν οι ασεβείς -αν βέβαια έχουν ακούσει ποτέ- την μεγαλειώδη ρήση του Ισοκράτη: «το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».****

Μεγαλύτερη πομφόλυγα και γελοιότερο τέχνασμα δεν θα μπορούσαν να σκαρφιστούν! Θ α π α τ ά ξ ο υ ν τ η ν α ν ο μ ί α κ α ι θ α δ ι ο ρ θ ώ σ ο υ ν τ η ν ε κ τ ρ ο π ή, π ο ι ο ί; Όλοι αυτοί που χαλκεύουν και τεχνουργούν την ανωμαλία για να στυλώνουν την κυριαρχία τους; Παράλογα κι αφύσικα, πανούργα και γελοία καμώματα. Αισχρή στρεψοδικία που οδηγεί τον άνθρωπο στο σημείο που η Ύβρις φέρνει την Άτι.

Αν κινήσει κανείς από τη ρίζα των γεγονότων και των πραγμάτων καταλήγει στο συμπέρασμα πως η άμεση, η απτή, η ρέουσα ζωή των ανθρώπων εκπτύσσεται αείποτε σε καταδήλωση π ο λ ι τ ι κ ή ς λειτουργίας. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν σήμερα, μέσα στην καθολική άρνησή μας να κάνουμε αποδεκτά τα καμώματα των «ηγετών» μας, μπορέσουμε επιτέλους να τηρήσουμε μια στάση ψυχωμένη και ρητή. Ας περιδιαβάσουμε μια φορά βήμα-βήμα, την «Έρημη Χώρα» του Έλιοτ για να ιδεαστούμε πάνω στον θλιβερό περίγυρο της παρακμής της χώρας μας. Η «Έρημη Χώρα» είναι η σημερινή Κύπρος της αποσύνθεσης, της αγυρτείας, της φαυλότητας και του ηθικού ξεπεσμού.

Ξέρουμε ποιοι ευθύνονται για το κακό που μας βρήκε. Τους γνωρίζουμε κι αυτούς, όπως τα τεχνάσματα και τις πανουργίες τους. Εάν, όμως, πρέπει να κατηγορήσουμε τους δυνάστες μας, στον ίδιο βαθμό θα πρέπει να κατηγορήσουμε και τους εαυτούς μας, γιατί ε π ι τ ρ έ π ο υ μ ε την ασέλγεια. Η ετυμηγορία των ελευθεροφρόνων, ενεργών, αλλά και πληροφορημένων πολιτών μπορεί να παλινορθώσει την τάξη. Ας το θυμηθούμε αυτό όταν θα ξαναστηθούν οι κάλπες, γιατί αν ανασηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους και μείνουμε απαθείς, μόνο τους εαυτούς μας θα μπορούμε να μεμφόμαστε πια.

* Χάστιγκς και Σίλιγκς: Οι δύο κύριες ανατολικογερμανικές φυλές που αποτελούσαν τη μεγάλη ομάδα των βανδάλων στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους.
** Φλεγέθων: ένας από τους πέντε ποταμούς που διέρρεαν τον Κάτω Κόσμο.
*** «Ολιγαρχικό πολίτευμα υπάρχει όταν εξουσιάζουν το πολίτευμα εκείνοι που έχουν περιουσίες» (Αριστοτέλης: «Πολιτικά» 1279β, 18)
**** «Το ήθος της Πόλης ολόκληρης είναι το ίδιο με εκείνων που την κυβερνούν» (Ισοκράτης: «Προς Νικοκλέα» 2.27-35)

ΠΕΤΡΟΣ Μ. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ