Διάβασα πρόσφατα στον Τύπο δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την αγορά ακινήτων και τις δυνατότητες που έχει ο κλάδος, όχι μόνο να ξεπεράσει την κρίση, αλλά και να συμβάλει ευρύτερα στην προσπάθεια για ανάπτυξη της οικονομίας. Το πρώτο αφορούσε τις πωλήσεις ακινήτων τα δύο τελευταία χρόνια. Το 2013, μέσα σε ένα κλίμα πρωτοφανούς ανασφάλειας και μηδενικής ρευστότητας από πλευράς τραπεζών, πωλήθηκαν 3.767 ακίνητα, εκ των οποίων τα 1.017 σε αλλοδαπούς αγοραστές.

Το 2014 πωλήθηκαν 4.527 ακίνητα (20% περισσότερα από το 2013), εκ των οποίων τα 1.193 σε ξένους αγοραστές. Δηλαδή, στα δύο αυτά δύσκολα χρόνια, πωλήθηκαν πέραν των 8.000 ακινήτων. Μάλιστα, από τις πωλήσεις προς αλλοδαπούς ήρθαν στην οικονομία κεφάλαια πέραν του €1 δις. Το δεύτερο στοιχείο αφορούσε τις υποχρεώσεις του κλάδου ανάπτυξης γης στις τράπεζες. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων του κλάδου ανέρχεται στα €2,8 δις. Αυτό το ποσό δείχνει πρώτα απ’ όλα ότι ο κλάδος στοχοποιήθηκε με ένα υπερβολικό τρόπο, ο οποίος περίπου δημιουργούσε την εντύπωση ότι εάν οι επιχειρηματίες ανάπτυξης γης εξοφλούσαν αύριο τα δάνειά τους, το πρόβλημα της οικονομίας θα λυνόταν αυτόματα.

Αν δεν κάνω λάθος, στο σύνολό τους τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια υπερβαίνουν τα €28 δις, συνεπώς το ποσοστό των επιχειρηματιών ανάπτυξης γης δεν ξεπερνά το 10%. Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων (πωλήσεις και μη εξυπηρετούμενα δάνεια), έχω την εντύπωση ότι οδηγεί σε ένα λογικό συμπέρασμα. Εάν οι τράπεζες δώσουν χρόνο στις εταιρείες ανάπτυξης γης, μέσα από αναδιαρθρώσεις δανείων, τότε οι περισσότερες επιχειρήσεις θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Την ίδια στιγμή το κράτος θα συνεχίσει να έχει έσοδα από τον κλάδο, η επαναδραστηριοποίηση του οποίου θα δημιουργήσει ξανά χιλιάδες θέσεις εργασίας.

NIKOΣ ΠΑΝΤΕΛΗ