Εδώ και πολύ καιρό παρακολουθούμε τις εξελίξεις γύρω από το θέμα της μεταφοράς νερού από την Τουρκία στα κατεχόμενα. Οι Τούρκοι πολιτικοί και η εγκάθετη ηγεσία των Τ/κ το έχουν χαρακτηρίσει ως έργο του αιώνα. Με τη μεταφορά νερού, λένε, θα λυθεί τόσο το πρόβλημα της ύδρευσης όσο και εκείνο της άρδευσης. Αντίθετα, από δικής μας πλευράς καμία αντίδραση. Πέρα από κάποιες κατά καιρούς αναφορές στον Τύπο, επίσημα η Κυβέρνηση φαίνεται να υπνώττει.
Τι σημαίνει αυτό πολιτικά και ποιες αναμένεται να είναι οι επιπτώσεις για τους Ε/κ παραγωγούς:

Πρώτο: Πολιτικά θα μπορούσε να πει κανείς πως το ζήτημα ισοδυναμεί με μια δεύτερη εισβολή αφού, από τη μια η ενέργεια αυτή αποτελεί απρόκλητη επέμβαση στην αξιοποίηση των φυσικών πόρων της Κύπρου και από την άλλη, αυξάνει την εξάρτηση των κατεχομένων από την Τουρκία, προσθέτοντας ένα ακόμα εμπόδιο στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

Δεύτερο: Με το χαμηλό ή καθόλου κόστος νερού όχι μόνο οι Τ/κ, αλλά κυρίως οι έποικοι «παραγωγοί», εκμεταλλευόμενοι τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, θα έχουν τη δυνατότητα να παράξουν πληθώρα από γεωργικά προϊόντα και σε χαμηλότερες τιμές, σε σχέση με τις τιμές των προϊόντων που παράγονται στις ελεύθερες περιοχές. Και αυτό, λόγω του υψηλού κόστους του νερού στις ελεύθερες περιοχές και της δέσμευσής μας για απαγόρευση της επιδότησης του κόστους, ώστε να μην επηρεάζεται ο ανταγωνισμός.

Αποτέλεσμα θα είναι να γεμίσουν οι ελεύθερες περιοχές με προϊόντα από τα κατεχόμενα και την Τουρκία, τα οποία θα βαφτίζονται τουρκοκυπριακά και, με βάση τον κανονισμό της Πράσινης Γραμμής, θα θεωρούνται απόλυτα νόμιμα. Επακόλουθο θα είναι να εκτοπισθούν τα δικά μας προϊόντα, τόσο από την εσωτερική αγορά όσο και από τις εξαγωγές.

Αναπόφευκτα, θα μειωθεί ο κύκλος εργασιών του πρωτογενούς τομέα και της μεταποίησης και θα γραφτεί έτσι το τέλος του αγροτικού μας κόσμου.

Επειδή θεωρούμε ότι το θέμα είναι πρωτίστως πολιτικό εισηγούμαστε:

1. Η Κυβέρνηση να καταγγείλει την ενέργεια αυτή της Τουρκίας ως νέα επιδρομή και ως ένα ακόμα βήμα για πλήρη ενσωμάτωση των κατεχομένων στην Τουρκία.

2. Να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, στη βάση των νέων δεδομένων.

3. Να θεσμοθετηθεί διά νόμου η ρύθμιση της υποχρεωτικής αναγραφής της περιοχής προέλευσης και το όνομα του παραγωγού ή ομάδας παραγωγών σε όλα τα προϊόντα, νωπά ή μεταποιημένα.

4. Να προωθηθεί άμεση εφαρμογή του νόμου περί Λαϊκών Αγορών και η δημιουργία νέων, σε όλους τους Δήμους και σε μεγάλες κοινότητες.


Η διατροφική επάρκεια ενός λαού αποτελεί εθνική αναγκαιότητα. Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο λαός ζει σ’ ένα ημικατεχόμενο νησί. Αποτελεί βαριά ευθύνη της Κυβέρνησης να στηρίξει τον Κύπριο παραγωγό που ζει, δουλεύει και προσπαθεί να επιβιώσει.

Ας λένε διάφοροι τεχνοκράτες πως η έλευση του νερού από την Τουρκία θα στοιχίσει πέραν των τετρακοσίων ογδόντα εκατομμυρίων και ότι κάτι τέτοιο θα είναι ασύμφορο. Και ενώ οι Τούρκοι προχωράνε προκλητικά, εμείς, αντί να αντιδρούμε, περιοριζόμαστε στο να αμφισβητούμε τη βιωσιμότητα του έργου, λες και πρόκειται να το χρηματοδοτήσουμε εμείς.

Εμείς λέμε, ας λειτουργήσουμε προληπτικά μια φορά σ΄ αυτό τον τόπο, να πάρουμε τα αναγκαία μέτρα, αυτά που ανέφερα και άλλα, ώστε να καταφέρουμε μέσα από συγκεκριμένες ενέργειες να διασφαλίσουμε ότι, στην περίπτωση που πραγματοποιηθεί αυτό το έργο, θα διασώσουμε και θα διασφαλίσουμε τον Κύπριο αγρότη.

Ας αναλογιστεί την ευθύνη του ο κάθε ένας από εμάς, απέναντι στην πατρίδα του, στα παιδιά του και στον ίδιό του τον εαυτό. Ας κάνουμε τρόπο ζωής και σύνθημά μας το «Ούτε ένα σεντ προς τα κατεχόμενα για αγορές». Ας στηρίξουμε ο ένας τον άλλο για να αντέξουμε στις οικονομικές και στις άλλες πιέσεις. Ας δείξουμε επιτέλους αυτοσεβασμό και κάποια, έστω, εθνική αξιοπρέπεια.

ΤΑΚΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Πρόεδρος Νέας Αγροτικής Κίνησης