Το Εθνικό Συμβούλιο είναι ένας πολιτικός θεσμός τον οποίο εισήγαγε στην πολιτική ζωή του τόπου ο Πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’ μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, κατόπιν των τραγικών γεγονότων του Ιούλη του 1974. Το Εθνικό Συμβούλιο ο Πρόεδρος Μακάριος Γ’ -κατά την ταπεινή μου γνώμη- έπρεπε να το είχε θεσμοθετήσει πολιτικά πολύ πριν από την εκδήλωση του προδοτικού πραξικοπήματος. Έπρεπε να το είχε δημιουργήσει αμέσως μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία.

Άργησε τραγικά για να καταλάβει ότι: «η Κύπρος δεν είμαι εγώ!». Ίσως αν το εισηγείτο από τότε, να είχαμε αποφύγει τα γνωστά δεινά και κυρίως ίσως να επήρχετο και η πολυπόθητη εθνική ενότητα του κυπριακού Ελληνισμού! Δυστυχώς δεν το έπραξε, πιστεύοντας στη μοναδική δική του σοφία, πιστεύοντας στις δικές του, κατά τη γνώμη του, ορθές πολιτικές αποφάσεις και στους δικούς του πολιτικούς χειρισμούς, οι οποίοι δεν επιδέχοντο κανενός είδους καλόπιστη κριτική, καθότι, σύμφωνα με τη γνώμη του, κατείχε το αλάθητο και το θέσφατο.

Δεν είχε αντιληφθεί φαίνεται, πλήρως, ότι ο εγκλεισμός των Τουρκοκυπρίων σε θυλάκους αποτελούσε το προοίμιο της διχοτόμησης της Κύπρου. Και γράφω «πλήρως», διότι ο ίδιος, ερωτώμενος τότε σε συνέντευξη, που έδωσε σε δημοσιογράφο μετά τη δημιουργία των τουρκοκυπριακών θυλάκων, είπε: «Παρηγοριέμαι ότι το γεγονός του εγκλεισμού των Τουρκοκυπρίων σε θυλάκους δεν αποτελεί διχοτόμηση!». Υπήρξα αυτήκοος μάρτυς εν έτει 1977 στη Θεσσαλονίκη, ανώτατου αξιωματικού του Εφεδρικού Σώματος, ο οποίος μου αποκάλυψε ότι μετά την επιστολή του Μακαρίου προς τον Φαίδωνα Γκυζίκη στις 2 Ιουλίου 1974 (βλ. Σπύρου Παπαγεωργίου, Μακάριος πορεία διά πυρός και σιδήρου, σ.σ. 266-270), υπήρξε μυστική σύσκεψη του Μακαρίου με τους στενότερους συνεργάτες του στην παρουσία της ηγεσίας του Εφεδρικού Σώματος.

Η τελευταία πίστευε και το ανέφερε έντονα στον Μακάριο ότι, μετά το γεγονός της αποστολής της επιστολής, στην Κύπρο θα γινόταν πραξικόπημα, του οποίου η αντιμετώπιση θα ήτο εντελώς αδύνατη από το Εφεδρικό και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Εισηγήθηκε στον Μακάριο να της επιτρέψει να διενεργήσει άμεσα και αιφνιδιαστικά σύλληψη των επικίνδυνων Ελλαδιτών αξιωματικών κατά τη διάρκεια της νύκτας και να τους εκδιώξει πάραυτα από την Κύπρο στην Αθήνα. Ο Μακάριος αντέδρασε έντονα αρνητικά στην πρόταση αυτή, λέγοντας ότι δεν μπορεί να προβεί σε τέτοια προσβλητική πράξη κατά των Ελλαδιτών αξιωματικών και μάλιστα τόνισε ότι: «Οι Έλληνες αξιωματικοί ήλθαν στην Κύπρο με την τιμημένη στολή του Έλληνα αξιωματικού μέρα και μέρα θα φύγουν με την ίδια τιμημένη στολή και δεν θα επιτρέψω να συλληφθούν νύκτα και να φύγουν φορώντας πιτζάμες!».

Τους τόνισε, επίσης, ότι πραξικόπημα δεν επρόκειτο να γίνει, γιατί οι Ελλαδίτες αξιωματικοί γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο θα έφερνε την Τουρκία στην Κύπρο για πάντα! Έπεσε τραγικά έξω! Και πραξικόπημα έγινε και τουρκική εισβολή έγινε και έκτοτε πλείστα δεινά επισωρεύτηκαν στους Έλληνες της Κύπρου. Το Εθνικό Συμβούλιο, λοιπόν, ως πολιτικός θεσμός συστάθηκε από τον Μακάριο όταν ήτο πλέον αργά, μετά τα γεγονότα του 1974 και συγκεκριμένα στις 21 Ιανουαρίου 1975 (βλ. Γλαύκου Κληρίδη, Η κατάθεσή μου, κεφ. V, σ.σ. 210-217). Υποψιάζομαι ότι τότε κατάλαβε ο Μακάριος ότι η σοφία των πολλών είναι καλύτερη από τη σοφία του ενός! Ίσως όμως και να ήθελε πλέον τις οποιεσδήποτε εξελίξεις ακολουθούσαν, να τις μοιραστεί με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και την πολιτική ηγεσία, έτσι ώστε οι οποιεσδήποτε αρνητικές συνέπειες και η περαιτέρω παγίωση της διαφαινόμενης de facto διχοτόμησης να μη βάραιναν μόνο τους ώμους μόνον αυτού του ιδίου.

Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Από τότε άλλαξαν πολλά. Η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος, παρά την κατοχή, είναι νόμιμο και αναγνωρισμένο μέλος του Ο.Η.Ε., είναι ισότιμο μέλος-κράτος της Ε.Ε. και ανήκει, επίσης, στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση (ΕΥΡΩ). Συμμετέχει, επίσης, σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς. Το Εθνικό Συμβούλιο, για μένα προσωπικά, έκλεισε προ πολλών ετών τον «κύκλο εργασιών» του! Πιστεύω ότι ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να καταργήσει αυτόν τον αναχρονιστικό αλλά και προσβλητικό για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας θεσμό, επαναλαμβάνω, στις μέρες που σήμερα βιώνει συγκυριακά η Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου εκλέγεται άμεσα από τον λαό με δημοκρατικές διαδικασίες, έχοντας ως σημαία του προεκλογικού του προγράμματος το κυπριακό πρόβλημα. Αυτός πρέπει να έχει την αποκλειστική ευθύνη διαχείρισης του εθνικού θέματος για πέντε ολόκληρα χρόνια.

Είναι πρωτάκουστο σε μια σύγχρονη δημοκρατία και μάλιστα προεδρική, ο Πρόεδρος να υποχρεώνεται να παρίσταται περίπου ως απολογούμενος ταυτόχρονα ενώπιον των ηγετών των πολιτικών κομμάτων και των συμβούλων τους, για να τους ενημερώσει για τους χειρισμούς του ή τα σχέδιά του πάνω στο εθνικό θέμα. Αυτό το θέατρο του παραλόγου πρέπει να σταματήσει πάραυτα! Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας σήμερα είναι ο κ. Νίκος Αναστασιάδης. Είτε αρέσει σε κάποιους από μας, είτε όχι, αυτός είναι ο Πρόεδρος. Και αυτός έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το Κυπριακό, καθότι το Εθνικό Συμβούλιο αποτελεί αποκλειστικά και μόνο Συμβουλευτικό Σώμα.

Νοείται, βεβαίως, ότι οποιαδήποτε λύση προκρίνει ο Πρόεδρος ως ικανοποιητική, υπό τις σημερινές περιστάσεις, θα τεθεί για έγκριση σε δημοψήφισμα, για να αποφανθεί επ' αυτής ο Ελληνισμός της Κύπρου. Και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πιστεύω ότι πρέπει να διαπραγματεύεται το κυπριακό πρόβλημα χωρίς κάποιες παρασιτικές φωνές. Μπορούν, αν θέλουν, οι πολιτικοί αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων να ζητούν από τον Πρόεδρο ενημέρωση και εκείνος να ενημερώνει έναν έκαστο ξεχωριστά, σε ξεχωριστές μέρες. Εξάλλου, πιστεύω ότι ο Πρόεδρος, αν έχει κάτι σημαντικό να τους ανακοινώσει, ο ίδιος θα πρέπει να τους καλέσει μεμονωμένα και να τους ενημερώσει. Αυτό το φαινόμενο της εθνικής πλειοδοσίας, που πολλές φορές εμφανίζουν κάποια κόμματα μετά τη λήξη Εθνικού Συμβουλίου προς ίδιον και όχι εθνικό όφελος, πρέπει επί τέλους να σταματήσει, αν θέλουμε να λεγόμαστε μια σύγχρονη δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα!

Και ας μην ξεχνάμε και τα ρεζιλίκια από τις συχνές «διαρροές» στον Τύπο των όσων λέγονται στις, κατά τα άλλα με κλειστές τις πόρτες του, απόρρητες συνεδριάσεις του «πανίσχυρου» Εθνικού Συμβουλίου! Είναι αυτονόητο, βεβαίως, ότι στις συναντήσεις τους με τον Πρόεδρο θα προσέρχονται δεόντως προετοιμασμένοι και έχοντας για κάθε πτυχή του Κυπριακού, που θα ήθελαν να συζητήσουν, έτοιμες δικές τους γραπτές θέσεις, τις οποίες θα καταθέτουν στον Πρόεδρο για γόνιμη συζήτηση. Απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών μου είναι το κάλεσμα του Προέδρου της Δημοκρατίας προσφάτως, προ της επιμονής κάποιων κομμάτων για την αλλαγή στρατηγικής πολιτικής πλεύσης στο Κυπριακό, να καταθέσουν το καθένα ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πρόταση, ώστε γενόμενοι πειστικοί προς τους ξένους να απεγκλωβιστούμε από τη μέχρι τώρα επιδιωκόμενη λύση της Δ.Δ.Ο., αν βεβαίως τώρα πια αυτό είναι εφικτό. Ίδωμεν!

Το Εθνικό συμβούλιο έγινε. Κανένα από τα κόμματα που διαφωνούν για τη μέχρι τώρα λύση, εδραιωμένη στη Δ.Δ.Ο., δεν ανταποκρίθηκε! Ανταποκρίθηκε μόνο η «Συμμαχία Πολιτών», παρουσιάζοντας ένα εμπεριστατωμένο και σοβαρό έγγραφο - σχέδιο εξήντα σελίδων, συνοδευόμενο από διαφάνειες. Μια δουλειά πραγματικά επίπονη, έστω και αν κάποιος διαφωνεί ή συμφωνεί μαζί της. Τα υπόλοιπα κόμματα που διαφωνούν, δυστυχώς, περιορίστηκαν σε έπεα πτερόεντα ή παρουσίασαν πρόχειρες ολιγάριθμες «μπακαλοσελίδες» αοριστολογιών! Οποία όντως σοβαρότης! Τι άλλο θέλουμε, λοιπόν, να πεισθούμε ότι όσες ώρες και αν αφιερωθούν από σήμερα και στο εξής σε συνεδρίες του εφευρεθέντος από τον Μακάριο Εθνικού Συμβουλίου δεν θα αποτελούν απλώς χάσιμο χρόνου και μνημείο άθλιας πολιτικής γελοιότητας!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΚΑΛΙΑΣ
Τέως Λυκειάρχης - Φιλόλογος, Πρώην Πρόεδρος ΟΕΛΜΕΚ