Έχει λεχθεί ότι ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα γιατί δημιουργεί Πολιτισμό. Προόδευσε η ανθρωπότητα χτίζοντας πάνω στο πολιτιστικό προϊόν προηγούμενων γενεών. Όταν, όμως, βλέπω κάποιες εικόνες στις ειδήσεις, διερωτώμαι αν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον μας.

Αναφέρομαι στις εικόνες καταστροφής Πολιτισμού εκατονταετιών, που μας έρχονται από την ταλαίπωρη περιοχή που στενάζει κάτω από την απόλυτη εξουσία των ισλαμιστών. Στη διάλυση με μπουλντόζες γλυπτών στην αρχαία ασσυριακή πόλη Νιμρούντ του Ιράκ και στη λεηλασία αγαλμάτων και άλλων απίστευτης πολιτιστικής αξίας μνημείων στο Μουσείο της Μοσούλης.

Τι είδους μυαλά, αλήθεια, κουβαλούν αυτά τα δίποδα, που με τόση μανία ανεβοκατέβαζαν με όλη τους την κτηνώδη μυϊκή δύναμη τις βαριοπούλες και τα φτυάρια πάνω στα λαξευτά γλυπτά θεών και ανθρώπων μέχρι να τα κονιορτοποιήσουν! Ανταγωνίζονταν μήπως τη μανία των ομογάλακτων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, που με οβίδες κατέστρεψαν μια για πάντα τα μνημειώδη αγάλματα του Βούδα που βρίσκονταν σκαλισμένα σ’ έναν γκρεμό στην κοιλάδα της Μπαμιγιάν;

Προηγήθηκαν βέβαια της Μοσούλης και της Νιμρούντ άλλα αποτρόπαια εγκλήματα που, σαν πράξεις που έγιναν από ανθρώπους, σε κάνουν να ντρέπεσαι που είσαι και εσύ άνθρωπος. Τι να πει κανείς για τους αποκεφαλισμούς ομήρων στο όνομα, άκουσον-άκουσον μιας θρησκείας. Και για τις άλλες φρικαλεότητες που έκαψαν ανθρώπους ζωντανούς, αφού πρώτα τους εγκλώβισαν μέσα σε σιδερένια κλουβιά ως ζώα!

Πριν από λίγες μέρες είδαμε σκηνές από τον δημόσιο λιθοβολισμό μέχρι θανάτου ενός καταδικασθέντος άνδρα για βιασμό στην Ινδία, τον οποίον το μανιώδες πλήθος, αφού τον άρπαξαν από τη φυλακή, τον ξεγύμνωσαν και τον περιέφεραν στους δρόμους, λιθοβολώντας τον μέχρι θανάτου. Θα μου πείτε, αυτός το άξιζε για να πληρώσει για τις αποτρόπαιες πράξεις του, όμως οι πολιτισμένες κοινωνίες δεν αντιδρούν εγκληματικά στην αντιμετώπιση των εγκληματιών.

Ακόμη και η ειδεχθής συμπεριφορά του συνταξιούχου καθηγητή, τον οποίον κυπριακό δικαστήριο καταδίκασε πρόσφατα σε δίμηνη φυλάκιση, είναι τόσο αηδιαστική που σε κάνει να διερωτάσαι πώς είναι δυνατόν ο ανθρώπινος νους να διανοείται τέτοιες πράξεις. Έδεσε τον σκύλο του στο διπλοκάμπινό του με συρματόσχοινο και τον έσερνε στον δρόμο, μέχρι που το ταλαίπωρο ζώο, πολυτραυματισμένο, ξεψύχησε. Θα ανέμενε κανείς πολύ διαφορετική συμπεριφορά ανθρώπου προς άνθρωπο ή ακόμα ανθρώπου προς ανυπεράσπιστο ζώο.

Όσο για τα γλυπτά, ότι η ανθρωπότητα θα ανέκραζε κραυγή στεντόρεια ενάντια στην καταστροφή. Δυστυχώς, χλιαρή ήταν η αντίδραση. Ξεχώρισε, όμως, η UNESCO που καταδίκασε την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς ως έγκλημα πολέμου. Ενώνω τη φωνή μου με όσα είπε η εκπρόσωπός της: «Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί. Η ηθελημένη καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς συνιστά έγκλημα». Γι’ αυτό, έστω και έτσι διαμαρτύρομαι. Δεν θέλω να είμαι εγκληματίας.