Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν φταίει, ούτε η νομοθεσία, ούτε οι θεσμοί, ούτε ο πρόεδρος, ούτε εσύ

Εκβιασμοί, κουτσομπολιά, παραιτήσεις. Μην μιλάς για να μην μιλήσω, τραπεζίτες, κουρέματα και ξυρίσματα θεσμών, βομβαρδίζουν το μυαλό του πολίτη. Ποιος είναι τίμιος, ποιος απατεώνας, ποιος έχει διαπλεκόμενα συμφέροντα, ξεκινώντας από τον κάθε πρόεδρο, τους ανεξάρτητους θεσμούς, τα κόμματα, τους βουλευτές μέχρι τον τελευταίο καρπουζοσφάχτη.

Κατηγορίες, μηνύσεις, ανακριτές, λίστες που διαρρέουν τόσο εύκολα, ονόματα και πρόσωπα που θίγουν και θίγονται για σύγκρουση συμφερόντων, που δεν χωρούν στο σοκαρισμένο μυαλό. Ο απλός πολίτης πυροβολείται καθημερινά για δάνεια, για αποζημιώσεις, για ανεντιμότητα, για διαφθορά, σε σημείο να μην συγκρατεί την ποσότητα των σκανδάλων και των «διεφθαρμένων ονομάτων».

Όλα να καταλήγουν στο ίδιο ερώτημα «ποιος φταίει;». Στο «καφενείο» η Κύπρος, κουβέντες χωρίς νόημα, για να περνά η ώρα, θα μας φταίει μια ο ένας, μια ο άλλος, από τον πρόεδρο μέχρι τον κοινοτάρχη, κάνοντας διάλειμμα για να ρίξουμε μια ματιά στην τολμηρή γκόμενα που, πριν προλάβει να βγει ο χειμώνας, έβγαλε το καλτσόν.

Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν φταίει, ούτε η νομοθεσία, ούτε οι θεσμοί, ούτε ο πρόεδρος, ούτε εσύ. Η ίδια η γενικότητα του προβλήματος, που φανερώνεται σαν διαφθορά, ανικανότητα, ηλιθιότητα, χρηματολαγνεία, εξυπνάδα, οδηγεί στο συμπέρασμα, που αν δεν αποδειχτεί επιστημονικά ότι πρόκειται για κολλητική ασθένεια η οποία εξελίχτηκε σε επιδημία, ότι είναι η νοοτροπία μας.

Όσο τέλειοι, να είναι οι νόμοι και οι θεσμοί, όταν η νοοτροπία των ανθρώπων δεν συμβαδίζει με το αξίωμα και την ηθική που χρειάζεται να λειτουργούν, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση, ότι όλοι οι διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας μάς βγήκαν σκάρτοι ή ότι όλη η Κύπρος έχει διαπλεκόμενα συμφέροντα. Είναι θέμα νοοτροπίας λαού και αν αυτό δεν αλλάξει, όσα πρόσωπα και να αλλάξουν, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο, είτε ζούμε σε κοινότητα, σε πόλη είτε σε κράτος.