Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης οδηγεί σε συνεχόμενες αυξήσεις του χρέους, σε οικονομική και χρηματοπιστωτική παράλυση, και το κυριότερο σε μια προοπτική που δεν έχει μέλλον

Η πρώτη ουσιαστική αμφισβήτηση της κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε. των τελευταίων χρόνων προήλθε από τη νέα Ελληνική Κυβέρνηση και βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Στην πραγματικότητα, η αμφισβήτηση της πολιτικής της μονόπλευρης λιτότητας, της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας, της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της κοινωνικής αναλγησίας. Κυρίως της καταρράκωσης της αλληλεγγύης, που είναι η θεμελιώδης αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απώλεια της εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας των πολιτών προς τις κυβερνήσεις και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς οξύνει περαιτέρω το δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε. και οδηγεί τους πολίτες σε απόγνωση, αβεβαιότητα και ευρωσκεπτικισμό. Οι αρχές της κοινοτικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής και οικονομικής συνοχής, του αλληλοσεβασμού και της ισοτιμίας μεταξύ των εταίρων, αρχές και αξίες στις οποίες εδράζεται η Ε.Ε. και εγγυώνται για δεκαετίες την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Ένωσης, καθιστώντας την πόλο έλξης για ένταξη νέων χωρών, έχουν υπονομευθεί και χρειάζονται επειγόντως αποκατάσταση και επαναβεβαίωση.

Όταν μιλούμε για Ευρωπαϊκή Ένωση, να λέμε την αλήθεια. Για ποια Ένωση μιλούμε; Αυτήν του πλούσιου Βορρά και του εξαρτημένου Νότου; Όταν μιλούμε για την Ευρωζώνη, αναφερόμαστε στις πολιτικές που καθορίζει μια ισχυρή χώρα ή μια ομάδα χωρών και επιβάλλονται σε χώρες που έχουν μεν το ίδιο νόμισμα, αλλά όχι τις ίδιες οικονομικές δυνατότητες; Ποια είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας θεσμικά όργανα προσβλέπουν στην ευημερία αριθμών και όχι την ευημερία των ανθρώπων; Σε ποια τραπεζική ένωση αναφερόμαστε, όταν τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Κύπρο υπονομεύουν σοβαρά τις προοπτικές μιας τέτοιας Ένωσης; Πάνω απ΄ όλα, πώς επιδεικνύεται στην πράξη η βασική αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών-μελών της Ε.Ε.;

Οι μέχρι τώρα προσπάθειες αντιμετώπισης της κρίσης πάσχουν και χαρακτηρίζονται από κραυγαλέα ανισότητα και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Τα σχέδια διάσωσης και λιτότητας πάσχουν γιατί είναι ξένα με την ανάπτυξη και έχουν καταστεί συνώνυμα με τη μαζική φτώχια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την καλπάζουσα ανεργία. Τα αποφασιστικά μέτρα για ρύθμιση των αγορών απουσιάζουν. Και δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι εκείνοι που προκάλεσαν την κρίση θα καταβάλουν το τίμημα, αλλά και ότι πληρώνουν το αντίτιμο που τους αναλογεί στο κόστος εξόδου από την κρίση.

Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης οδηγεί σε συνεχόμενες αυξήσεις του χρέους, σε οικονομική και χρηματοπιστωτική παράλυση και, το κυριότερο, σε μια προοπτική που δεν έχει μέλλον.

Η ομολογία της αποτυχίας των πολιτικών που ακολουθήθηκαν είναι θετική ως προς τη διαπίστωση. Η διαπίστωση όμως δεν είναι αρκετή. Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη, οι οικονομίες στον χώρο της Ε.Ε. να ξαναβρούν τον δρόμο της σταθερότητας, στο πλαίσιο ενός πανευρωπαϊκού σχεδίου ανασυγκρότησης. Με πολιτικές χρηματοδότησης της ανάπτυξης, στήριξης της πραγματικής οικονομίας και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.

Αυτή είναι σήμερα η μεγάλη πρόκληση και η μεγάλη ευθύνη για την Ε.Ε. Η Τρόικα, τα μνημόνια και οι εξουθενωτικές και ανάλγητες πολιτικές των τελευταίων χρόνων ήταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της ασυδοσίας των αγορών, της περιθωριοποίησης των δημοκρατικά νομιμοποιημένων θεσμών από τον χώρο της οικονομικής διακυβέρνησης και της κυριαρχίας ενός βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού και υποταγής σε μιαν απάνθρωπη παγκοσμιοποίηση. Το ζητούμενο λοιπόν, που είναι οι δραστικές αλλαγές των πολιτικών, οδήγησαν στην αποτυχία και την αλλαγή κατεύθυνσης στην Ε.Ε.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων