ΜΕΡΟΣ Β

Παίρνοντας σαν παράδειγμα την ΕΕ, αυτή ήταν η θέση που οδήγησε στη σημερινή μορφή της, αφού βέβαια οι Γερμανοί υπαίτιοι απολογήθηκαν στους λοιπούς.

Καθυστέρησα να απαντήσω με την ευχή να υπάρξουν και άλλα άρθρα και με νέες απόψεις πάνω στο θέμα της ΔΔΟ, ώστε να ακουστούν κάποια νέα επιχειρήματα και η απάντηση να αφορά όλους. Μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου για νέα στρατηγική, έκανε δηλώσεις ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, ο κος Άντρος Κυπριανού, που αναφέρεται στη λύση της ΔΔΟ. Σχόλια θα ακολουθήσουν στο Γ’ Μέρος. Το τι γράφεται λοιπόν σήμερα αναφέρεται στο άρθρο του κ. Τ. Κονή στις 12.12.2014. Αρχίζοντας από τον τίτλο «ΒΙΩΣΙΜΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ», σημαίνει ότι υπάρχει και ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ. Χωρίς να λέει ο αρθρογράφος ποια είναι τα χαρακτηριστικά που μια μη βιώσιμη ομοσπονδία μετατρέπεται σε βιώσιμη, απλά αναφέρει τον τίτλο όπως πιο πάνω. Κατά την άποψή μου, ΔΔΟ είναι μορφή διχοτόμησης και άρα μη βιώσιμη.

Στις διακοινοτικές συνομιλίες δυστυχώς δεν συζητούμε για να βρούμε μια βιώσιμη ομοσπονδία, αλλά μια ΔΔΟ. Αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα, που βγαίνει από το υπό αναφορά άρθρο: Η Τουρκία επιμένει στη ΔΔΟ, γιατί τη θεωρεί, ως μορφή διχοτόμησης και σωστά ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι μια τέτοια ομοσπονδία δεν είναι βιώσιμη και φέρνει ως παράδειγμα το Βέλγιο. Εξάλλου σε τι διαφέρει αυτό με τη θέση «Ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο»; Στη συνέχεια, ο αρθρογράφος δυστυχώς δεν απαντά στα περισσότερα από τα ερωτήματα που έθεσα στο άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε στον «Φιλελεύθερο», στις 02/12/2014 και στη «Σημερινή», χθες 8/3/2015. Θα αναφέρω πολύ σύντομα και επιγραμματικά τα ερωτήματα που έθεσα για να κατανοήσουν τη θέση μου ότι είμαι ενάντια στη ΔΔΟ και ότι ο αρθρογράφος στα περισσότερα δεν απάντησε.

Πολύ περιληπτικά λοιπόν τα ερωτήματα είναι:
1. Εάν έπρεπε πριν της αποδοχής της ΔΔΟ να προηγηθεί μελέτη και να ενημερωθεί ο κυπριακός λαός (Ε/Κ και Τ/Κ) για τα υπέρ και τα κατά αυτής της λύσης και στη συνέχεια να τοποθετηθούν όχι μόνον οι ηγεσίες, αλλά και οι πολίτες. Στο εν λόγω άρθρο μου, διαφώνησα στο ότι η προσφάτως συγκροτηθείσα ομάδα για την εκτίμηση των μελλοντικών γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας θα μπορούσε να εκφράσει άποψη σε αυτό το θέμα και δήλωσα από ποιες ειδικότητες θα μπορούσε να αποτελείται αυτή η ομάδα μελέτης. Ο αρθρογράφος δεν αναφέρεται καθόλου στο θέμα αυτό.

2. Εάν υπάρχουν ΔΔΟ μέλη της ΕΕ.

3. Εάν μπορούμε να ζητούμε εφαρμογή των ευρωπαϊκών Αρχών και του Κεκτημένου, τη στιγμή που μιλούμε για ΔΔΟ που θα σημαίνει ότι ένα μέρος των Ε/Κ δεν πρόκειται να επιστρέψει πίσω. Άρα ευρωπαϊκές Αρχές που προνοούν το δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης, διακίνησης και μετακίνησης και ΔΔΟ είναι δυο αντίθετα πράγματα. Αυτό το ονομάζω και αντίφαση. Απ' ό,τι ξέρω δεν υπάρχει περιοχή της Κύπρου που να ικανοποιεί τους Τ/Κ και Τούρκους και να έχουν την πλειοψηφία, εάν επιστρέψουν οι Ε/Κ εκτοπισμένοι. Άρα ΔΔΟ, σημαίνει ότι κάποιοι δεν θα επιστρέψουν. Να μας πουν λοιπόν καθαρά οι υποστηριχτές της ΔΔΟ, για ποια περιοχή μιλούν και ποιοι Ε/Κ πρόσφυγες δεν θα επιστρέψουν.

Στη προσπάθειά του να απαντήσει στο σχετικό ερώτημα, ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι είναι «αναχρονιστικό» να οργανώσουμε το κράτος με βάση την «καταγωγή, τη θρησκεία και τη γλώσσα των πολιτών». Για να δικαιολογήσει τη θέση όμως του αναχρονισμού, δηλώνει ότι με αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσουμε τις ανεπιθύμητες καταστάσεις που συνέβησαν στο παρελθόν μεταξύ μας. Παίρνοντας σαν παράδειγμα την ΕΕ, αυτή ήταν η θέση που οδήγησε στη σημερινή μορφή της, αφού βέβαια οι Γερμανοί υπαίτιοι απολογήθηκαν στους λοιπούς. Δεν πρέπει λοιπόν να βασίσουμε το μέλλον μας πάνω στο παρελθόν, αλλά, αξιολογώντας αυτά που έγιναν στο παρελθόν δεχόμαστε ότι για να απαληφθούν μελλοντικά -θα πρέπει πρώτα να γίνει μια απολογία των υπαιτίων- και αφ' ενός μεν, να μην υπάρξουν τέτοιες επιλογές στην περιοχή μας και αφ’ ετέρου να υπάρξει ομοσπονδοποίηση.

Οι τελευταίες όμως κινήσεις στην ΑΟΖ μας κάθε άλλο παρά προαιωονίζουν αυτά τα ενδεχόμενα. Προτείνει ο αρθρογράφος να μελετήσουμε και περιπτώσεις άλλων κρατών ούτως ώστε να βρούμε την καλύτερη λύση στο πρόβλημά μας, που όμως είναι πρόβλημα εισβολής - κατοχής και όχι διακοινοτικό. Από ό,τι ξέρω, ο μόνος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας που προχώρησε σε συγκρότηση ομάδας μελέτης με στόχο την έρευνα περιπτώσεων άλλων κρατών και συγκεκριμένα της Ελβετίας, ήταν ο πρώην Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου, η δε μελέτη υπάρχει ακόμα και έχει καταλήξει σε αντίθετα συμπεράσματα από αυτά που υποστηρίζει ο αρθρογράφος και η πλειοψηφία της Κυπριακής ηγεσίας. Διερωτώμαι γιατί η μελέτη αυτή δεν δημοσιεύτηκε ή δεν δημοσιεύεται έστω και τώρα. Άλλη περίπτωση ΔΔΟ είναι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως αποτέλεσμα των Συμφωνιών του Ντέητον, την οποία καθόλου δεν αναφέρει ο αρθρογράφος.

Ο αρθρογράφος συνεχίζει να συγχύζει τη ΔΔΟ με την ομοσπονδία. Κατά την άποψή μου αυτό είναι ένα από τα μεγάλη λάθη όσων υποστηρίζουν τη ΔΔΟ, γιατί η ΔΔΟ υπό ορισμένες προϋποθέσεις, που δυστυχώς υπάρχουν στην περίπτωση της Κύπρου, αποτελεί μορφή διχοτόμησης. Σαν τελευταίο επιχείρημα, επικαλείται ότι εάν δεν δεχτούμε τη ΔΔΟ θα ακολουθήσει η διχοτόμηση. Από ποίους όμως και γιατί θα επιβληθεί, δεν μας λέει. Κατά την άποψή μου, μορφή εθελοντικής και ειρηνικής ΔΔΟ και της διχοτόμησης έχουν τα μικρότερα ποσοστά αποδοχής ανάμεσα στον κυπριακό λαό και απορρίπτονται και οι δύο. Αυτό απέδειξε και το Δημοψήφισμα της 24/04/2004 για την αποδοχή του Σχεδίου Ανάν εκτός βέβαια από τους εποίκους και την Τουρκία που υποστήριξαν το Σχέδιο. Ελπίζω να συνεχιστεί η συζήτηση, να πληροφορηθεί έστω ο Κυπριακός λαός ποια πραγματικά λύση επιδιώκουμε και τι σημαίνει. Η λύση που προτείνουμε θα πρέπει να βασίζεται στη λογική και όχι στο συναίσθημα και να μην είναι αποτέλεσμα του πώς θα χαρακτηρίσουν οι ηγεσίες των μεγάλων λεγομένων κομμάτων αυτούς που δεν αποδέχονται τη ΔΔΟ.

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥ
Βουλευτής Συμμαχίας Πολιτών