Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο κυπριακός Ελληνισμός περνά εσχάτως τις πλέον επικίνδυνες και τραγικά δύσκολες ώρες για την ίδια την εθνική και φυσική του επιβίωση από την τουρκική εισβολή του 1974. Η Τουρκία, κατά παράβαση κάθε εννόμου διεθνούς τάξεως, εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να πραγματοποιεί ένοπλη εισβολή στη νομίμως αναγνωρισμένη διεθνώς νότια ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συμπεριφέρεται ως ένα αδίστακτο κράτος - τρομοκράτης, χωρίς κανένα οικονομικό - πολιτικό -διπλωματικό ή στρατιωτικό κόστος. Και αβίαστα προκύπτουν τρία πολύ σοβαρά ερωτήματα:

1. Εμείς, ως Κυπριακή Δημοκρατία, τι κάνουμε;
2. Ποιους πραγματικούς, και όχι μόνο στα λόγια, στρατιωτικούς συμμάχους έχουμε;
3. Ποιοι μπορεί να αποδειχθούν στο άγνωστο μέλλον αμείλικτοι εχθροί της Κυπριακής Δημοκρατίας, πλην της ήδη υπαρχούσης Τουρκίας;

Στο πρώτο ερώτημα, η απάντηση είναι ότι η Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, ορθώς ενεργούσα, συνήψε προσφάτως με την Αίγυπτο και την Ελλάδα, τη γνωστή πολύ σημαντική συμφωνία για την ΑΟΖ των τριών χωρών. Αυτήν τη συμφωνία, επίσης, επικροτεί πλήρως το πανίσχυρο Ισραήλ. Για το ίδιο θέμα επίκειται συμφωνία μεταξύ Κύπρου - Ελλάδας - Ισραήλ και ίσως κατόπιν και του Λιβάνου. Ισχυρό όπλο, επίσης, στα χέρια μας είναι και οι προσφάτως υπογραφείσες συμφωνίες με τη Ρωσία, που εξόργισαν τους Αμερικανούς και τους Άγγλους, γεγονός που δηλώνει την ορθότητά τους! Η συμφωνία (συμφωνίες) αυτή (αυτές) θα είχαν βαρύ αντίκτυπο στην Τουρκία, αν προέβλεπαν ξεκάθαρα άμεση στρατιωτική παρέμβαση και εμπλοκή, υπέρ ενός από τα συμβαλλόμενα στη συμφωνία κράτους, του οποίου η ΑΟΖ θα παραβιάζετο από άλλο κράτος (Τουρκία).

Η θέση αυτή, αν ήτο σήμερα πραγματικότητα, τώρα το Barbaros θα τα μάζευε και θα έφευγε! Και η Άγκυρα θα υφίστατο μια συντριπτική ταπεινωτική ήττα στον στρατιωτικό τομέα, αλλά και στον διπλωματικό πραγματική πανωλεθρία, διότι θα αναγνώριζε εμμέσως πλέον την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας! Οι κινήσεις αυτές της Λευκωσίας εξαγριώνουν τους Νεοσουλτάνους της Άγκυρας, ιδιαίτερα κατά της μικρής και ανίσχυρης μέχρι τούδε στρατιωτικά Κυπριακής Δημοκρατίας. Με άγνωστες, ακόμα, ίσως πολύ πιο επικίνδυνες συνέπειες, από την παραβίαση της ΑΟΖ! Σε ό,τι αφορά στο δεύτερο ερώτημα. Η πολιτική πραγματικότητα στο διεθνές πολιτικό περιβάλλον σε σχέση με την παραβίαση της ΑΟΖ μας, μεταφράζεται το λιγότερο σε μια παγερή αδιαφορία, για να μην πω και σε επικίνδυνες για την πλευρά μας προτάσεις, οι οποίες στην ουσία αναιρούν τη διεθνώς κατοχυρωμένη κρατική μας οντότητα και καλούν το ανυπεράσπιστο θύμα και τον πανίσχυρο θύτη να «συνομιλήσουν» και να εξεύρουν λύση.

Εισπράξαμε νερόβραστες και επικίνδυνες ανακοινώσεις από τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ. Η Ε.Ε. είναι ανύπαρκτη, πλην κάποιων ψιθύρων, που αποτύπωσαν τα αυτονόητα. Για τη Βρετανία δεν θα αναφερθώ, διότι, κατά τη γνώμη μου, είναι ο ορκισμένος εχθρός της Κύπρου, η κυβέρνηση της οποίας με τις τελευταίες ενέργειές της στους κόλπους της Ε.Ε. συντηρεί και ενσυνείδητα προωθεί την τουρκική επιθετικότητα, με κάθε δυνατό τρόπο. Και ας είναι δήθεν εγγυήτρια δύναμη!

Μοναδικό ανιδιοτελές πολιτικό και στρατιωτικό στήριγμά μας είναι η Μητέρα Πατρίδα Ελλάς. Νομίζω ότι επέστη πλέον ο χρόνος για τη διαχρονική παρουσία Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Κύπρο και αυτό μέσα στα πλαίσια της νομικής υποχρέωσης της Ελλάδας, σύμφωνα με τη συνθήκη Ζυρίχης - Λονδίνου ως εγγυήτριας δύναμης της κυριαρχίας και της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με τις σημερινές επιθανάτιες στιγμές που διάγουμε σ’ αυτόν τον τόπο, μόνο η παρουσία ισχυρής ελλαδικής αποτρεπτικής αμυντικής δύναμης θα δώσει τα κατάλληλα μηνύματα στους άσπονδους φίλους και συμμάχους μας, ώστε να πιέσουν την Τουρκία, για να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο. Αφού αντιληφθούν ότι η Ελλάς και η Κύπρος είναι πλέον αποφασισμένες για κάθε ενδεχόμενο, τότε και μόνον τότε υπάρχει ελπίς για την κατοχύρωση των νόμιμων δικαιωμάτων μας στην ΑΟΖ!

Αν οι ορκισμένοι εχθροί του κυπριακού Ελληνισμού, δηλαδή, οι Άγγλοι, αντιληφθούν ότι στην Κύπρο επίκειται να ανοίξει η «πόρτα του φρενοκομείου» και αφού αντιληφθούν ότι κινδυνεύει και αυτή η ίδια η ύπαρξη των βάσεών τους, τότε και μόνον τότε, θα πείσουν τους Νεοσουλτάνους της Άγκυρας να λογικευθούν! Σε αντίθετη περίπτωση το μέλλον μας σ’ αυτόν τον τόπο διαγράφεται ζοφερό, άκρως αβέβαιο και επικίνδυνο! Η Τουρκία δεν καταλαβαίνει από τριμερείς υπεγεγραμμένες συμφωνίες! Μόνο το στρατιωτικό κόστος φοβάται και υπολογίζει! Σε ό,τι αφορά το τρίτο ερώτημα, η παρουσία στην Κύπρο ισχυρών ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι άσχετη.

Αν ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, ο μη γένοιτο για μας, έχει την τύχη του δολοφονηθέντος Προέδρου Ανουάρ Σαντάτ και η εξουσία περάσει στα χέρια των φανατικών ισλαμιστών, δηλαδή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, και το Ισλαμικό Χαλιφάτο, ο μη γένοιτο για μας, υλοποιήσει τους στόχους του και εδραιωθεί, τότε η Κύπρος θα βρεθεί περικυκλωμένη από εκατομμύρια φανατικούς Ισλαμιστές (Τουρκία -Συρία - Αίγυπτο). Ποιος θα «πληρώσει» την οργή τους για όσα σήμερα γίνονται και συμφωνούνται; Ούτε η Ελλάδα θα την «πληρώσει», γιατί ως μέλος του ΝΑΤΟ προστατεύεται από τη συμμαχία, ούτε φυσικά θα την «πληρώσει» το Ισραήλ, που είναι πανίσχυρη στρατιωτική δύναμη. Η εναπομείνασα ελεύθερη Κύπρος θα την «πληρώσει»!

Συνεπώς, μετά από σαράντα χρόνια εισβολής και κατοχής, μετά από σαράντα χρόνια εξόφθαλμης απουσίας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από την Κύπρο, επέστη πλέον ο ιστορικός χρόνος για τη διαχρονική παρουσία τους στην Κύπρο μέχρι την οριστική δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος. Όπως ήρθαν εσχάτως οι πολιτικές εξελίξεις, αν και όποτε αρχίσουν οι συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, πρέπει a priori να ικανοποιηθούν οι πιο κάτω όροι προκειμένου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να προσέλθει ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ σε πραγματικές και με θετικές προοπτικές συνομιλίες:

(α) Η Αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία χωρίς προϋποθέσεις και αστερίσκους.
(β) Άμεση παράδοση της πόλης της Αμμοχώστου από την Τουρκία στους νόμιμους κατοίκους της υπό τη διοίκηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
(γ) Η μη συζήτηση του θέματος των υδρογονανθράκων στο τραπέζι των συνομιλιών. Το θέμα αυτό θα εξεταστεί, αφού και όταν επιλυθεί με δίκαιο τρόπο το κυπριακό πρόβλημα.

Ήμουν ίσως από τους ελάχιστους σ’ αυτόν τον τόπο που είδα την αποχώρηση του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη από τις συνομιλίες με βαθύτατο προβληματισμό και σκεπτικισμό. Είναι πολύ εύκολο να αποσύρεται κάποιος από τις οποιεσδήποτε συνομιλίες. Το θέμα και το ερώτημα είναι με ποιο status επανέρχεται σ’ αυτές! Και η αγωνία του αρθρογράφου είναι η εξής: Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα επανέλθει σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ; Αξιόπιστος τόσο για τον κυπριακό Ελληνισμό όσο και για τους ξένους «συμβουλάτορές» μας; Και πώς θα αποδειχθεί περίτρανα ότι ο Πρόεδρος επιστρέφει στις συνομιλίες ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ; Μήπως με αυτά που ακούω καθημερινά από επίσημα χείλη;

Δηλαδή την αποχώρηση του τουρκικού πειρατικού ερευνητικού σκάφους και των πολεμικών πλοίων της Τουρκίας; Αυτά, αν ισχύσουν, θα αποδειχθούν την επαύριο «ονειροφαντασίες χιμαιροκυνηγού» και είναι τότε, που θα γίνουμε «διεθνώς ρεζίλι», όπως είπε ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, μιλώντας όμως για εντελώς διαφορετικό θέμα. Το πιο καίριο λοιπόν σημείο είναι ότι, αν ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης προσέλθει ξανά στις συνομιλίες, χωρίς προηγουμένως η Τουρκία να αναγνωρίσει τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, χώρα μέλος του Ο.Η.Ε, της Ε.Ε. και συμμετεχούσης στην κοινή ευρωπαϊκή νομισματική ένωση (ΕΥΡΩ), τότε «η μάχη» των συνομιλιών για εξεύρεση δίκαιης λύσης θα έχει χαθεί για μας, προτού καν αρχίσει.

Ο λόγος απλούστατος! Εμείς, ως ελληνοκυπριακή πλευρά, έχουμε πάρει ανεπιστρεπτί την πολιτική απόφαση για Μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Δ.Δ.Ο. Πώς, λοιπόν, θα μπορέσει ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης να αρθρώσει έστω και ένα ιώτα, όταν οι συνομιλίες ξαναρχίσουν, αν δεν ισχύσει η πιο πάνω άκρως επιβαλλόμενη και απαραίτητη πολιτική προϋπόθεση; Αν ο Πρόεδρος προσέλθει σε συνομιλίες χωρίς την αναγνώριση πρώτα της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, αυτό το γεγονός θα σημαίνει ότι από μόνοι μας αποαναγνωριζόμαστε ως κυρίαρχο νόμιμο κράτος. Και οι Τούρκοι θα έχουν κερδίσει τη «μάχη» για την επίλυση του Κυπριακού χωρίς καν αυτή να έχει αρχίσει!

Για τον απλούστατο λόγο ότι η Τουρκία μάς θεωρεί όχι κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο αλλά μόρφωμα οντότητας και ως τέτοια θα μας αντιμετωπίζει καθ' όλη τη διάρκεια των συνομιλιών, προσδοκώντας να επιτύχει με την ανατολίτικου τύπου διπλωματία της, τη δημιουργία όχι Δ.Δ.Ο., όπως εμείς την εννοούμε και την αντιλαμβανόμαστε, αλλά θα έχει θέσει ισχυρές βάσεις για τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών, τα οποία θα συνδέονται μεταξύ τους με μια χαλαρή Συνομοσπονδία, που σε βραχύτατο χρονικό διάστημα η Τουρκία θα την εξαναγκάσει να εκπνεύσει, πετυχαίνοντας αβίαστα τον στόχο της, που είναι η ίδρυση τουρκοκυπριακού ανεξάρτητου κράτους στην Κύπρο διεθνώς αναγνωρισμένου πλέον! Αν όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, δεν υλοποιηθούν επακριβώς και προσέλθουμε ξανά σε συνομιλίες, τότε η έναρξη αυτών των συνομιλιών θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων του! Θα είναι πραγματικά η εθνική μας ταφόπετρα!

Ειλικρινά, δε θα ήθελα πλέον να ζήσω και να πληροφορηθώ, κάποια στιγμή, από τα πλέον επίσημα χείλη αυτού του τόπου, ότι δικαιούμαι να κολυμπώ μέχρι την ΑΟΖ της υποτελούς στην Τουρκία πατρίδος μου, της οποίας τα όρια θα εκτείνονται από τις Ακτές της μέχρι τις κολυμβητικές σημαδούρες, κραυγάζοντας, αλλοίμονο, μέσα στην εθνική αυτοκτονική μου παράκρουση: «Η Μεσόγειος ανήκει στα ψάρια της», ενώ αυτή, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος, θα αποτελεί πλέον σχεδόν ολόκληρη τουρκική Λίμνη!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΚΑΛΙΑΣ
Τέως Λυκειάρχης - Φιλόλογος, Πρώην Πρόεδρος ΟΕΛΜΕΚ