Ο θεσμός της Εφεδρείας αποτελεί τον στυλοβάτη για μια δύναμη όπως η Ε.Φ., που με πολύ μικρό αριθμό κληρωτών καλείται να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή. Την τελευταία δεκαετία έχει σημειωθεί μια αναβάθμιση στην εφεδρεία που όμως στηρίζεται περισσότερο σε διαδικαστικά, μεσαίου επιπέδου οργανωτικά θέματα, χωρίς αυτά να στοχεύουν στο επίπεδο πληρότητας που κάποιοι οραματίζονται.

Είναι αρκετό κάποιος να παρουσιαστέι σε μιαν άσκηση για να αφουγκραστεί από κοντά ορισμένους αφορισμούς των εφέδρων που υποδηλώνουν κάτι λιγότερο από ένα καλά οργανωμένο στράτευμα, όπως αναρχικούς αφορισμούς του τύπου «εκείνην τη στιγμή ο καθένας θα πράξει από μόνος του» κ.ο.κ.

Σε ανάλογο βαθμό, από τους έφεδρους αξιωματικούς μπορεί να παρατηρηθεί μια επίδειξη εμπειρογνωμοσύνης που δεν αντανακλά ούτε την πραγματικότητα αλλά ούτε ένα πραγματικο ενδιαφέρον, παρά προσπάθεια αυτοπροβολής. Στο δεύτερο σημείο, ευτυχώς, οι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς έχουν καταλάβει το πρόβλημα και έχουν αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στα χέρια τους. Στο πρώτο, όμως, αυτό της δημιουργίας της συνείδησης του στρατιώτη, χρειάζονται πολλά και, δυστυχώς, δεν υπάρχουν καν ως προβληματισμός.

Οι νοοτροπίες όχλου, που επικρατούν, αντανακλούν μια υποτίμηση στη διοικητική δομή του στατεύματος και των στελεχών και εκφράζουν στο μεγαλείο της τη νεο-κυπριακή νοοτροπία του ερασιτέχνη στη θέση του ειδικού. Πρέπει να γίνουν προσπάθειες, ώστε η εφεδρεία να αποκτήσει μια πιο κατάλληλη νοοτροπία, όπως ανάληψη των καθηκόντων με αγάπη, το θάρρος, η πίστη και τιμή, και η αίσθηση περήφανιας καθώς και μια πίστη στην αποτελεσματικότητα της ομαδικής δράσης στη βάση της υπάρχουσας οργανωσιακής δομής και των ικανοτήτων των στελεχών της.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής