Η αποφασιστικότητα και η τόλμη, όταν στηρίζονται στο δίκαιο, δημιουργούν ελπίδα για λύση δίκαιη για τον τόπο και τον λαό και αποτελούν τη μόνη αξιοπρεπή μέθοδο για ανατροπή του σχεδίου της τουρκικής επεκτατικότητας…

Οι αντιδράσεις των ΗΠΑ για την επίσκεψη στη Μόσχα και τα όσα προέκυψαν άμεσα και έμμεσα από αυτήν, παραγνωρίζουν προκλητικά ότι, άλλη σύμμαχός τους, χώρα και μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία, είχε πολύ πρόσφατα συνάψει εξαιρετικά μεγάλες οικονομικές και άλλες συμφωνίες με τη Μόσχα, που τελεί σε συνθήκες εμπάργκο από τις ΗΠΑ, τους συμμάχους της και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προφανώς, η αντίδραση επιλεκτικά μόνο κατά της Κύπρου αποτελεί δυσμενή, έναντι της Κύπρου, πολιτική πίεση, που δεν ασκήθηκε στην Τουρκία. Πίεση η οποία προφανώς έχει σχέση με το «κλείσιμο» του Κυπριακού, αντί της εξεύρεσης δικαίας, και στηριγμένης στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λύσης.

Αυτή η πολιτική δύο μέτρων των ΗΠΑ, στηρίζεται πέραν από την ουσία της διαφοράς με τη Ρωσία για ό,τι αφορά την Ουκρανία και στη θεώρηση που προβλήθηκε, ενώ υπήρξε συνάντηση εκεί στις ΗΠΑ του Υπουργού μας των Εξωτερικών με τον Υφυπουργό των ΗΠΑ, ότι είναι «διαφορετική» η περίπτωση της Ουκρανίας από τη για 40 και πλέον χρόνια στρατιωτική εισβολή σε βάρος της Κύπρου.

Προφανώς το σκέλος αυτής της θεώρησης των ΗΠΑ οφείλεται κύρια στη δική μας πολιτική, που από χρόνια αφήσαμε την Τουρκία στο απυρόβλητο, παρά τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ αλλά και τις δικαστικές αποφάσεις (την 4η Διακρατική προσφυγή κατά της Τουρκίας του ΕΔΑΔ, την υπόθεση Αποστολίδη του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη σημασία και ισχύ του κοινοτικού κεκτημένου και τις ατομικές προσφυγές). Αυτή η δική μας υποχωρητικότητα τους επέτρεψε να θεωρούν ότι το μείζον ζήτημα, που είναι η συνεχής παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία, είναι μικρότερης σημασίας από τη στάση της Ρωσίας έναντι της Ουκρανίας!

Εμείς, λοιπόν, υποβιβάσαμε το εύρος το δικαίου μας για σαράντα χρόνια, με το να μην αξιοποιούμε ψηφίσματα του ΟΗΕ για καταδίκη της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, για την Αμμόχωστο, αλλά και με το να αναμένουμε να ευαρεστηθεί η Τουρκία για να «διακόψει» την ΝΑVΤΕΧ και την παρουσία του Μπαρμπαρός (άσχετα εάν η επανάληψη των ίδιων παραβιάσεων της κυπριακής ΑΟΖ θα είναι «κεκτημένο δικαίωμα» της Τουρκίας).

Το συνδέσαμε μάλιστα και με το ότι θα υπάρχει και προσωρινή διακοπή των ερευνών της ΕΝΙ! Μας υποδεικνύουν ότι εμείς, ως από χρόνια καλά παιδιά, πρέπει να παραμείνουμε σταθεροί στις υποχωρήσεις μας και να δεχθούμε, ως να μην υπάρχει η κατοχή, η διαίρεση, ο εποικισμός, ο υποθαλάσσιος πλούτος να καταστεί κριτήριο συζήτησης για τη «λύση». Προφανώς όλοι θεώρησαν «κεκτημένο» της Τουρκίας να μένει ανενόχλητη, όπως από το 1955 που παραβίασε βίαια τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Δεν υπήρξε τότε από την Ελλάδα και συνεχώς έκτοτε (όπως και αργότερα το 1974 από την Κύπρο) αντιμετώπιση των τουρκικών παρανομιών με μια σταθερή πολιτική διεκδίκησης, όπως αυτήν που αντιτάχθηκε άμεσα κατά το Διεθνές Δίκαιο τώρα με τη ΝΟΤΑΜ, σε βάρος του Αιγαίου, από την ελληνική κυβέρνηση.

Ας παραδειγματισθούμε. Ας φροντίσουμε για τις μέλλουσες γενιές να μη βρεθούν με όρους λύσης, που στη συνέχεια θα έχουν την τύχη στην οποία περιήλθαν τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, αντίθετα προς ό,τι οι διεθνείς τότε συμφωνημένες υποχρεώσεις της Τουρκίας, τις οποίες καταπάτησε. Ας σταθμίσουμε με ευθύνη, την ιστορική διαδρομή της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 1960 μέχρι σήμερα σε σχέση με την τουρκική πάγια επεκτατική πολιτική για επικυριαρχία σε βάρος της.

Ας παραδεχθούμε τα δικά μας λάθη και την εσφαλμένη τακτική υποχωρήσεων έξω και αντίθετα στα δίκαια και τα δικαιώματα του τόπου ως χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ως λαού που δικαιούται (ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής, γλώσσας ή θρησκείας) να απολαμβάνει τα ίδια πολιτικά και ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες με όλους τους άλλους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αποφασιστικότητα και η τόλμη, όταν στηρίζονται στο δίκαιο, δημιουργούν ελπίδα για λύση δίκαιη για τον τόπο και τον λαό και αποτελούν τη μόνη αξιοπρεπή μέθοδο για ανατροπή του σχεδίου της τουρκικής επεκτατικότητας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος