...ή προώθηση ελάχιστων προσδοκιών;

Ενώ το εθνικό θέμα παραμένει σε στασιμότητα λόγω των παρενοχλήσεων στην ΑΟΖ και λόγω άλλων προβλημάτων που μαστίζουν την κυπριακή επικαιρότητα, το θέμα δεν έπαψε να απασχολεί μεγάλη μερίδα πολιτών και ειδικών που εκφράζουν δημόσια διάφορες απόψεις. Μελετώντας κάποιος τις περισσότερες από αυτές είναι έντονη η αναφορά στη ΔΔΟ, στις κόκκινες γραμμές, νύξεις για την ορθότητα της σχολής του απορριπτισμού αλλά και διάφορα κατηγορώ για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μέσα σε αυτήν τη θεώρηση, γίνεται φανερό ότι η στάση της πλευράς μας περισσότερο έχει αποκρυσταλλωθεί στη φρούρηση των «κόκκινων γραμμών» παρά στην ειλικρινή προώθηση των προσδοκιών μας για ένα καλύτερο και σίγουρο αύριο.

Μέσα από τις διάφορες πιέσεις που δεχόμαστε, που σε κάποιο βαθμό δεν αναιρούν τα αρνητικά τετελεσμένα, πιστεύουμε λανθασμένα πως μια τέτοια τακτική είναι η πιο σωστή. Όμως, όταν προσεγγίζουμε το θέμα από οποιαδήποτε άλλη γωνιά εκτός από αυτήν των προτεραιοτήτων, τότε σίγουρα δημιουργούμε περισσότερους κινδύνους παρά αποφεύγουμε αυτούς.

Οι προτεραιότητές μας, αν θεσπιστούν σωστά, είναι ικανές να μας φωτίσουν θετικές λύσεις ακόμα και σε πλαίσια που θεωρούνται ως ύστατη υποχώρηση, όπως η ΔΔΟ. Για παράδειγμα, μια απλή στάθμιση των προτεραιοτήτων μας, που στηρίζεται σε συνθήκες και γενικό πολιτικό προσανατολισμό του λαού μας, δύο σημεία αναφοράς που μπορούν να έχουν μακροπρόθεσμη βάση και βιωσιμότητα, είναι να προσπαθήσουμε να εξασφαλίσουμε την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού και να ζητήσουμε ευρεία εφαρμογή ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αν θέσουμε αυτές ως προτεραιότητές μας στη διαπραγμάτευση, θα πρέπει να ζητήσουμε το σχέδιο λύσης να περιέχει πρόνοιες για διατήρηση της πλειοψηφίας μας στο νέο κράτος αλλά και να χρησιμοποιήσουμε τις ειδικές πρόνοιες της συγκεκριμένης μορφής λύσης, όπως είναι η ισότητα για να εξασφαλίσουμε την πιο καλά νοούμενη εφαρμογή ανθρώπινων δικαιωμάτων ή ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μια τέτοια προσέγγιση, αυτή προς τις ελάχιστες προσδοκίες παρά προς τις μέγιστες υποχωρήσεις, παρόλο που η μια δεν αναιρεί την ύπαρξη της άλλης, ίσως να θέτει πιο γερές βάσεις για την όποια λύση του χρόνιου προβλήματος.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής