«Η κρίση θέλει ηγέτη!». Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ήταν ένα εύστοχο και απόλυτα πετυχημένο προεκλογικό σύνθημα, που βοήθησε τον Νίκο Αναστασιάδη να αναρριχηθεί στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μετά την εκλογή του, κατηγορήθηκε (όχι άδικα) για υποκλοπή ψήφων με "ψευδείς παραστάσεις". Χρησιμοποιώντας…, επισημαίνουν οι κατήγοροί του, εύηχα συνθήματα και "δεσμεύσεις" που ως γνωστόν δεν τηρήθηκαν, αλίευσε τις ψήφους των πολιτών που πίστεψαν, προφανώς, ότι η Κύπρος θα είχε καλύτερη προοπτική, αν αναλάμβανε ο… "ηγέτης της κρίσης", Νίκος Αναστασιάδης.
Υποφέρουμε και θα υποφέρουμε για πολύ ακόμα από τους μετασεισμούς του κουρέματος των καταθέσεων, που οδήγησαν στα δεσμά των μνημονίων και της "Τροϊκοκρατίας". Υποφέρουμε και θα υποφέρουμε μελλοντικά και από τις υποχωρήσεις του Προέδρου στο Κυπριακό, όπου φαίνεται ότι παρέλαβε την σκυτάλη από τον προκάτοχό του. Μόλις έληξε η "περίοδος χάριτος" που επέβαλαν οι επιπτώσεις του κουρέματος των καταθέσεων, προέκυψε η συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου, της 11ης Φεβρουαρίου του 2014, ως μια "πανηγυρική" επιβεβαίωση της προσκόλλησης του Νίκου Αναστασιάδη στις χρεοκοπημένες συνταγές του παρελθόντος.
Μέσω αυτής της συμφωνίας εκχώρησε χωριστή κυριαρχία σε "τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος" που θα δημιουργηθεί μέσα από τη διαδικασία "παρθενογένεσης". Έκτοτε…, ακολουθήθηκε μια… πτωτική πορεία που καταλήγει στην αποδοχή εκ μέρους του, της συζήτησης της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου, πριν από τη λύση του Κυπριακού. Προσπαθώντας ο Πρόεδρος να αμυνθεί, ισχυρίζεται ότι τον ξεγέλασαν. Σημασία, όμως, έχει ότι τον "ελιγμό" του Προέδρου μας θα τον βρίσκουμε πλέον μπροστά μας κι όχι το αν τον ξεγέλασαν ή όχι. Αλλά τι καλύτερο θα περιμέναμε από μια κυβέρνηση, της οποίας ο Υπουργός Εξωτερικών δηλώνει, χωρίς ενδοιασμούς, ότι το φυσικό αέριο είναι σαν ένα δέντρο που έπεσε στον δρόμο προς τη λύση και ότι… «πρέπει να βλέπουμε το δάσος κι όχι το δέντρο»; Το τοπίο είναι καταθλιπτικό!
Η Τουρκία αναφέρεται σε «εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία» και εκμεταλλεύεται τα δώρα Αναστασιάδη, ζητώντας, προκαταβολικά, μερίδιο από το κυπριακό φυσικό αέριο. Η ίδια η χώρα μας από την πλευρά της, αδυνατεί να πείσει ότι μπορεί να ασκήσει κυριαρχία στην επικράτειά της. Ο εκπρόσωπος του Ο.Η.Ε. ξεκάθαρα ευχαριστεί τον Πρόεδρο για την "προσφορά" της κατάθεσης του φυσικού αερίου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά η Κυβέρνηση αρνείται πεισματικά ότι υποχώρησε στο μείζον αυτό θέμα. Η Τουρκία εισβάλλει στην Κυπριακή Α.Ο.Ζ. και εγκαθιδρύει αμφισβητούμενες ζώνες, ενώ οι υποτονικές αντιδράσεις της Κ.Δ. δεν δημιουργούν κανένα κόστος για την Τουρκία. Η δε Μητέρα Πατρίδα είναι απούσα και το ίδιο εξευτελισμένη.
Φτάσαμε στο σημείο να συμμετέχουμε ως Έθνος στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας και να μην τολμούμε να απαιτήσουμε τις ίδιες κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Ο Ελληνισμός βρίσκεται στον πάτο. Διάγει, ίσως, τη χειρότερη περίοδο στη μακραίωνη ιστορία του. Μέσα σε αυτό το καταθλιπτικό τοπίο, αναλαμβάνει την Πρωθυπουργία στην Ελλάδα ο Αλέξης Τσίπρας, ταράζοντας τα νερά, όχι μόνο τοπικά, αλλά εκ των πραγμάτων και στο παγκόσμιο στερέωμα. Κάποιοι στην Κύπρο, ακούγοντας να γίνεται λόγος για τις… "ριζοσπαστικές θέσεις" του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν την ψευδαίσθηση ότι θα βλέπαμε κάποιαν αλλαγή στο Κυπριακό.
Ήρθε να τους προσγειώσει όλους, με την ομιλία του ενώπιον της ολομέλειας της κυπριακής Βουλής, μέσω της οποίας, ουσιαστικά έμπηξε απανωτές μαχαιριές στο σώμα του Κυπριακού Ελληνισμού. Δεν ξεχνούμε ποιος κυβερνά την Κύπρο και δεν περιμέναμε από τον Τσίπρα να γίνει βασιλικότερος του βασιλέως. Ξεπέρασε, όμως, κάποια όρια… Μίλησε για "δίκαιη λύση" Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα, αναφέρθηκε σε… "Έλληνες και Κυπρίους" και… έτι χειρότερο…, επικαλέστηκε την περσινή καταστροφική συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου. Ίσως το μόνο που μας κρατά στη ζωή είναι η τουρκική αχορταγία, που ανάγκασε κι αυτόν ακόμα τον "ευέλικτο Αναστασιάδη" να αποχωρήσει από τις συνομιλίες.
Όμως… θα αντέξουμε, τελικά, ως Κυπριακός Ελληνισμός και ως αλώβητη, νομικά, Κυπριακή Δημοκρατία (το τελευταίο οχυρό που μας απέμεινε), την πενταετία του Νίκου Αναστασιάδη, ειδικά όταν αυτός θα στηρίζεται από έναν διεθνιστή και άπειρο στο Κυπριακό Αλέξη Τσίπρα; Ένα μέγα ερώτημα είναι το κατά πόσον ο Πάνος Καμμένος θα μείνει σταθερός στις αρχές που διακηρύττει ή αν θα "ξεριζωθεί"από τον… ΣΥΡΙΖΑ. Δεν άλλαξε τίποτε…
Η Κύπρος στενάζει κάτω από την μπότα της τουρκικής κατοχής, με την απειλή για ολοκληρωτικό αφανισμό του Κυπριακού Ελληνισμού, να εξακολουθεί να επικρέμαται. Η Μητέρα Πατρίδα παραπαίει, αδυνατώντας να παρέμβει ουσιαστικά. Ο Ελληνισμός αιμορραγεί ακατάσχετα κι αναζητεί ακόμα τον ηγέτη του. Ηγετίσκοι (κομματάρχες κι όχι εθνικοί ηγέτες), έρχονται και φεύγουν, ο εκλεκτός, όμως, ο " ηγέτης της κρίσης", ακόμα να φανεί. Δεν άλλαξε τίποτε, αυτή είναι η αλήθεια. Μαθημένα, όμως, είναι τα βουνά στα χιόνια. Σηκώνουμε ψηλά τα μανίκια και συνεχίζουμε. Ο αγώνας για μια Κύπρο ελεύθερη κι έναν Ελληνισμό ανεξαρτητοποιημένο από τους ξένους δυνάστες του, συνεχίζεται!
ΠΑΝΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
