Αρκετές είναι οι φορές που προβληματιζόμαστε αν ο κοινωνικός «φόβος» είναι πραγματικός ή μια ψευδαίσθηση του σύγχρονου κόσμου, που αναπαράγεται μέσω της τεχνολογίας, των κοινωνικών σελίδων και των Μ.Μ.Ε.

Εκεί, που δεν είχαμε ιδέα περί χαλιφάτου και ισλαμικού κράτους, βρέθηκε με δομή και οργανωμένο στρατό, κατέλαβε εδάφη και έγινε υπαρκτό, ως μέγα πρόβλημα για την ανθρωπότητα. Από τον ατομικό αποκεφαλισμό, πήγαμε στους ομαδικούς, με τη θάλασσα να βάφεται κόκκινη και στη βάρβαρη καταστροφή αρχαιοτήτων. Ένα σενάριο που μπορούσε να βγει από την καλπάζουσα φαντασία ενός μετρίου συγγραφέα.

Οι Αμερικανοί, λάτρεις της διαφήμισης, του μάρκετινγκ και της υπερβολής, έχουν αναγάγει σε επιστήμη τους κλάδους της ψυχολογίας, του στυλίστα, των συμβούλων προσωπικότητας και της προώθησης με όλα τα μέσα, ώστε αυτός ο «κάποιος» ή το «κάτι» να λειτουργεί στο ανθρώπινο μυαλό θετικά, αρνητικά, σαν είδωλο, επαναστάτης, φόβος, λατρεία. Αυτά για τους Αμερικανούς. Για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, αυτά είναι άγνωστα και απομακρυσμένα «κόλπα».

Στην καλύτερη περίπτωση γίνεσαι η «Μενεγάκη» της Ελλάδας, αλλά μέχρι εκεί. Όσο για τον κάθε πρωθυπουργό, έκτος του 80% του πληθυσμού της χώρας και μερικούς ξένους που φημίζονται για τη μνήμη τους, κανείς δεν περιμένει από τον μέσο Ευρωπαίο να γνωρίζει ποιος κυβερνά την Ελλάδα. Όσο για τον κάθε υπουργό Οικονομικών, τον αναγνωρίζουν η μάνα του, κάτι κομματικά πωρωμένοι και οι γείτονές του. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ή μήπως η εξέλιξη της «ψευδαίσθησης» έχει φτάσει σε όρια που αδυνατεί το ανθρώπινο μυαλό να συλλάβει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με ταχύτητα φωτός γίνεται πρώτο κόμμα, αντικαθιστά την κυβέρνηση Σαμαρά, και σε 48 ώρες φτιάχνει δική του. Τσίπρας και Βαρουφάκης γίνονται παγκοσμίως αναγνωρίσιμοι, στυλιστικά, εκφραστικά, εμφανισιακά και κτίζεται ένας μύθος, που θα τον ζήλευε και η «στρατιά» πίσω από τη lady Gaga. Ο ελληνικός λαός αναζητά τους «Μεσσίες» του και τους βρίσκει. Σαν σουρεαλιστικό θρίλερ αποκτούν fan club, μετατρέπονται, από ταπεινωμένους, σε υπερήφανους Έλληνες, αντιστέκονται στη Γερμανία και σε κάθε βάρβαρο, στριμώχνοντας τον Σόιμπλε στο αναπηρικό καροτσάκι του.

Η «ψευδαίσθηση» είναι τόσο εξελιγμένη, που αναιρεί ότι οι δανειστές κρατούν και το ψωμί και το μαχαίρι. Μετά τον σουρεαλισμό και το θέατρο του παραλόγου του Eurogroup, έρχεται ο ρεαλισμός, που με απλές λέξεις λέει: «Δεν θα σας μαστιγώνει η "τρόικα", αλλά θα αυτομαστιγώνεστε για τέσσερεις μήνες δοκιμαστικά, αυτό θα γίνεται κάτω από επίβλεψη. Αν παρατηρηθεί ότι δεν αυτομαστιγώνεστε με πάθος και δύναμη, και απλώς χαϊδεύεστε, το πείραμα θα πάρει τραγικό τέλος. Αν πάλι αποδειχθεί ότι αυτομαστιγώνεστε με υπέρμετρο ζήλο, τότε μπορούν και άλλες χώρες να ακολουθήσουν το υπερήφανο παράδειγμά σας».

Όλα τα πειράματα ξεκινούν με ποντίκια, ποτέ με ελέφαντες.

Αν το γνωρίζεις ότι σε πλάθουν και σε χρησιμοποιούν όπως αυτοί το σχεδίασαν, ο όρκος στην τιμή σου, ήταν ο εξευτελισμός σου. Αν πάλι δεν το αντιλαμβάνεσαι και πιστεύεις ότι κάνεις επανάσταση, θα αλλάξεις την Ευρώπη και τον κόσμο στον 21° αιώνα, της τεχνολογίας και του διαδικτύου, εμείς μαζί σας, έστω και αν οι περισσότερες πιθανότητες συνωμοτούν ότι θα πέσουμε ηρωικά. Είναι και κάτι υπερήλικες, όπως ο Γλέζος, που δεν πολυκατάλαβε τι γίνεται, αλλά κάτι υποψιάστηκε ο γέρος και ζητά προκαταβολικά συγγνώμη από τον ελληνικό λαό.