Ας το απαιτήσουμε εμείς από το Συμβούλιο και την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να υπάρξει από τα θεσμικά τούτα όργανα όχι μια απλή διακήρυξη, αλλά απόφαση που θα πρέπει να δεσμεύσει την Τουρκία

Ένας λαός εξεγείρεται πρωτοποριακά έναντι της αδικίας που υφίσταται η Ελλάδα από τα μη ανθρώπινα και καταστρεπτικά για την κοινωνία μέτρα που οι διεθνείς δανειστές επέβαλαν, ως δήθεν μορφή αλληλεγγύης και για σκοπούς διάσωσης, διαταράσσοντας την ησυχία των μεγάλων της Ευρώπης. Ανεξάρτητα ποια τελικά θα είναι η έκταση των βελτιώσεων που θα επιτευχθούν από την κυβέρνηση της Ελλάδας, το δίδαγμα διαμορφώθηκε: ο λαός έχει καθήκον και δικαίωμα να απαιτεί αλλαγή.

Απέδειξε ως κυρίαρχος ότι δεν αδιαφορεί για τα όσα η χώρα και ο ίδιος ο λαός αντιμετωπίζουν. Οι συσχετισμοί δυνάμεων, με βάση την πολιτική που καθιερώνουν οι μεγάλοι της γης, δεν μπορούν να αποτελούν «δεσμά» με τραγικές συνέπειες στο επίπεδο ζωής για τον ίδιο τον πολίτη, ο οποίος έχει υποχρέωση να εγκαταλείπει την αδράνεια ή αδιαφορία και να αφαιρεί τη χορηγηθείσα, διά της ψήφου του, εμπιστοσύνη προς την κυβέρνησή του.

Η πραγματική δύναμη σε κάθε κράτος, αλλά και σε κάθε ένωση κρατών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο κυρίαρχος λαός, που μπορεί να απαιτήσει κατά το περί δικαίου συναίσθημά του, ό,τι δικαιωματικά δικαιούται. Σε τέτοια περίπτωση, το σύστημα των συσχετισμών συμφερόντων που διαμορφώνουν μεταξύ τους οι ηγεσίες των μεγάλων χωρών, ενίοτε ερήμην και εν αγνοία των λαών, ανατρέπεται και η παντοδυναμία των μεγάλων συμφερόντων καταρρέει υπό την πίεση της δύναμης του κυρίαρχου λαού. Οριστικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μια νέα αντίληψη περί την εφαρμοσμένη, πλην καταστρεπτική για την κοινωνία των πολιτών, πολιτική της λιτότητας.

Μια νέα πνοή αντιλήψεων που θέλει να καταστήσει, ως οι αρχικοί οραματισμοί των ιδρυτών της, την Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματικά ως ένωση των πολιτών της και όχι ως ένωση των συμφερόντων των μεγάλων κρατών. Είναι λοιπόν η ώρα της μετατροπής της αδράνειας και απραξίας εδώ στην Κύπρο έναντι όλων των παθημάτων μας. Θα πρέπει να εντατικοποιηθεί με σαφή διεκδίκηση επί παντός δικαιώματος που καταπατήθηκε και να επεκταθεί.

Ιδιαίτερα γιατί εμείς εδώ, παρόλο που είμαστε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουμε στην καθημερινότητά μας και για το μέλλον του τόπου κυρίαρχο πρόβλημα επιβίωσης, από την παράνομη στρατιωτική κατοχή και διαίρεση, όπως επίσης και το παράνομο και μεθοδευμένο σχέδιο δημογραφικής αλλοίωσης και εποικισμού. Αυτή η, για σαράντα και πλέον συνεχόμενα έτη, σε βάρος μας παρανομία αποτελεί την πρωταρχική και σταθερή αιτία των προβλημάτων, που προφανώς επιδεινώθηκε με την οικονομική πρόσθετη καταστροφή.

Άρα είναι αδιανόητο να παραμένει ο λαός του τόπου τούτου αδιάφορος ή αποστασιοποιημένος από την ουσία του προβλήματος. Τότε μόνο ως χώρα και λαός θα γίνουμε σεβαστοί από τους εταίρους και άλλους, εάν, όπως αποδείξαμε ιστορικά, καταδείξουμε εκ νέου την ώρα τούτη των διαφαινόμενων αλλαγών στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι είμαστε γνώστες και διεκδικητές των δικών μας δικαιωμάτων.

Αφού τα πάντα επιδέχονται ή είναι δυνατό να υποστούν μεταβολή, είναι η ώρα να θέσουμε συστηματικά τις αξιώσεις μας για εφαρμογή αυτών των αρχών που η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση καθιέρωσε υπέρ κάθε πολίτη της. Δεν αρκεί να διακηρύσσει ο Πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι, ανεξάρτητα του τι αποφασίζει στις εσωτερικές εκλογές ο λαός κάθε κράτους-μέλους, οι αρχές που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι σεβαστές.

Χρειάζεται ο σεβασμός αυτός σε αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τηρείται από τα θεσμικά όργανα και προς διάσωση ενός κράτους-μέλους από παράνομη στρατιωτική κατοχή. Ας αποδείξουν, λοιπόν, οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το κοινοτικό κεκτημένο, που δεν εφαρμόζεται σ’ όλη την επικράτεια του κράτους-μέλους που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, οφείλεται στην παράνομη τουρκική κατοχή. Ας αποδείξουν στην πράξη ότι οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορούν να επιλύσουν το κυπριακό πρόβλημα το οποίο, ταυτόχρονα, είναι και πρόβλημα κατοχής εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπό κατοχήν έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου δεν τηρούνται οι αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ας το απαιτήσουμε εμείς από το Συμβούλιο και την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να υπάρξει από τα θεσμικά τούτα όργανα όχι μια απλή διακήρυξη, αλλά απόφαση που θα πρέπει να δεσμεύσει την Τουρκία. Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν στον ίδιο τον κυρίαρχο λαό της Κύπρου, να αξιώσει απλώς ό,τι δικαιούται.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος