Πραγματική δημοκρατία είναι η άμεση δημοκρατία. Ο δε θεσμός της άμεσης δημοκρατίας, ο οποίος επιβιώνει στο πλαίσιο του σύγχρονου πολιτικού συστήματος, είναι ο θεσμός του δημοψηφίσματος. Έτσι, ένα σύγχρονο πολιτικό σύστημα διαλαμβάνει το ελάχιστο δυνατό δημοκρατικό έλλειμμα, όσο πιο εκτεταμένα διαλαμβάνει τον θεσμό του δημοψηφίσματος ως μέθοδο λήψης πολιτικών αποφάσεων.
Το άρθρο 1 του ισχύοντος Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 διαλαμβάνει: «Η Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία προεδρικού συστήματος...».
Ο όρος Δημοκρατία εν προκειμένω χρησιμοποιείται υπό διττήν έννοια:

(α) Εννοείται ρεπουμπλικανικό πολίτευμα (Republic), πολίτευμα δηλαδή στο οποίο ο ανώτατος άρχων δεν είναι κληρονομικός αλλά αιρετός.
(β) Εννοείται δημοκρατικό πολίτευμα (Democracy), δηλαδή πολίτευμα το οποίο έχει ως θεμέλιό του την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: «άπασαι αι εξουσίαι πηγάζουν, εκ του Λαού... ασκούνται δε καθ’ ον τρόπον ορίζει το Σύνταγμα», όπως ρητώς επεξηγείται αυτή η αρχή στο ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας.

Βεβαίως το ισχύον Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει δικοινοτική δομή. Αναμφίβολα, όμως, διέπεται ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ από τη δημοκρατική αρχή, ή αλλιώς την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, και αυτό είναι καταφανές από το συνταγματικό δεδομένο, πως οι όποιες αποκλίσεις από τη δημοκρατική αρχή διαλαμβάνονται, αποτελούν την ΕΞΑΙΡΕΣΗ και όχι τον κανόνα. Η πλειοψηφούσα ε/κ κοινότητα του κυπριακού λαού στο πλαίσιο άσκησης άμεσης δημοκρατίας, με το δημοψήφισμα της 24/4/2004 αποφάσισε, με πλειοψηφία 76%, ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές του Κυπριακού Ελληνισμού στο Κυπριακό. Η λαϊκή ετυμηγορία του 76% του ΟΧΙ, σημαίνει ότι η πλειοψηφούσα ε/κ κοινότητα, σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά στη ζυγαριά κόστους - οφέλους αναφορικά με την υπόθεση της εν Ελευθερία επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού, δεν εγκρίνει, υπό το άγχος της παγίωσης της διχοτόμησης που συνεπάγεται η παρέλευση του χρόνου εν απραξία, την άτακτη υποχώρησή μας στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων, για να πάμε εμείς να συναντήσουμε τις άκρως μαξιμαλιστικές τουρκικές θέσεις, και να καταλήξουμε μ’ αυτόν τον τρόπο σε μια συμφωνημένη «λύση».

Αναντίλεκτα το νομικοπολιτικό νόημα του 76% του ΟΧΙ σημαίνει προσυπογραφή κόκκινων γραμμών. Και σύμφωνα με το Συνταγματικό Δίκαιο των δημοκρατικών πολιτευμάτων, η λαϊκή ετυμηγορία της άμεσης δημοκρατίας αποτελεί ισχυρότερο και υπερισχύον Δίκαιο, από την όποια λαϊκή ετυμηγορία της έμμεσης δημοκρατίας, π.χ. του αποτελέσματος προεδρικών, βουλευτικών και δημοτικών εκλογών, όπου οι πολίτες ψηφίζουν με μια πληθώρα άλλων (από το Κυπριακό) κριτηρίων. Κατά συνέπειαν, το ισχύον Συνταγματικό Δίκαιό μας ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ στον Πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη να διαπραγματεύεται την εθνική υπόθεση της ε/κ κοινότητας, από την οποία έλκει τη συνταγματική του εξουσία, κατά παράβαση των κόκκινων γραμμών που προσυπέγραψε ο Κυπριακός Ελληνισμός στο πλαίσιο άσκησης άμεσης δημοκρατίας.

Οι κόκκινες γραμμές μας αναντίλεκτα έχουν κωδικοποιηθεί από τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Ε.Ε. Επ’ αυτού παραπέμπω σε προς εμένα επιστολή της πρόσφατης Ιταλικής Προεδρίας του Ε.Σ., ημερομηνίας 2/10/2014, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρονται: «To Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει μια περιεκτική και βιώσιμη διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος στο πλαίσιο του ΟΗΕ, σύμφωνα με τα σχετικά Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και εν ευθυγραμμίσει με τις αρχές επί των οποίων εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογράμμισε ότι η διαίρεση της Κύπρου έχει παραταθεί πάρα πολύ και έχει δώσει έμφαση στο πόσο σημαντικό είναι να διατηρηθεί το momentum».

Τα Ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ, στα οπoία αναφέρεται η προς εμένα εν λόγω επιστολή, στα σίγουρα περιλαμβάνουν κατά κύριο λόγο τα ακόλουθα:
(α) Ψήφισμα 365(1974), το οποίο υιοθετεί το Ψήφισμα 3212 (ΧΧΙΧ) της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που διαλαμβάνει «την ταχεία αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και όλης της ξένης στρατιωτικής παρουσίας και προσωπικού από την Κυπριακή Δημοκρατία και την κατάπαυση κάθε ξένης επέμβασης στις υποθέσεις της» και «θεωρεί ότι όλοι οι πρόσφυγες πρέπει να επιστρέψουν στις εστίες τους υπό συνθήκες ασφάλειας και καλεί τα ενδιαφερόμενα μέρη να λάβουν επείγοντα μέτρα προς αυτόν τον σκοπό».

(β) Ψήφισμα 367(1975) του Σ.Α. του ΟΗΕ, το οποίο ζητεί την επείγουσα και αποτελεσματική εφαρμογή του Ψηφίσματος 3212 (ΧΧΙΧ) της Γ.Σ.
(γ) Ψήφισμα 541(1983) του Σ.Α. του ΟΗΕ, το οποίο καθιστά έκνομη στο Διεθνές Δίκαιο την ανακήρυξη του τ/κ ψευδοκράτους.
(δ) Ψήφισμα 550(1984) του Σ.Α. του ΟΗΕ, το οποίο καταδικάζει την εκ μέρους της Τουρκίας αναγνώριση του τ/κ ψευδοκράτους, καλεί όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην αναγνωρίσουν το τ/κ ψευδοκράτος και ζητεί την άμεση μεταβίβαση της Αμμοχώστου στη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι προφανέστατο ότι λύση του Κυπριακού «σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ», κατ’ ανάγκην σημαίνει λύση η οποία θα προκύψει ως πολιτειακή μετεξέλιξη της Κ.Δ. και όχι ως παρθενογένεση νέας πολιτειακής οντότητας. Η θέση του Ε.Σ. «και εν ευθυγραμμίσει με τις αρχές επί των οποίων εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση» τι φωτογραφίζει; H θέση αυτή παραπέμπει στα άρθρα F(1) και F(2) της Συνθήκης του Μάαστριχτ, τα οποία έχουν καταστήσει τις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όπως αυτά διαλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1950 και ως αυτά προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις τις κοινές στα κράτη-μέλη ως γενικές αρχές Δικαίου, ως γενικές καταστατικές αρχές (general constitutional principles) της Ε.Ε.

Κατά συνέπειαν, αυτή η βάση επίλυσης του Κυπριακού που υποστηρίζει το Ε.Σ. της Ε.Ε., κατ’ ανάγκην συνεπάγεται την κατοχύρωση των τριών βασικών ελευθεριών και διαλαμβάνει ένα κεντρικό κράτος, του οποίου η όλη δομή και λειτουργία θα έχει ως θεμέλιό του την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, ή άλλως τη δημοκρατική αρχή, όπως αυτή ενσωματώνεται στο άρθρο 21 της Οικουμενικής Διακήρυξης Περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 του ΟΗΕ, ως το Ανθρώπινο Δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» (βλέπε επίσης άρθρο 25 του Διεθνούς Συμφώνου Περί Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1966 του ΟΗΕ, το οποίο έχει κυρώσει η Κ.Δ.).

Περαιτέρω, κόκκινη γραμμή που έθεσε το δημοψήφισμα της 24/4/2004, είναι ως θέση αρχής ο επαναπατρισμός των εποίκων στην Τουρκία. Επίσης, μία άλλη κόκκινη γραμμή την οποία έχουν διακηρύξει διαδοχικοί Πρόεδροι της Κ.Δ., είναι η επιστροφή του Διαμερίσματος Μόρφου. Όποιος ισχυρίζεται ότι τα προαναφερόμενα στο σύνολό τους, δεν είναι οι κόκκινες γραμμές που έθεσε το δημοψήφισμα της 24/4/2004, κατ’ ουσίαν εννοεί την ομοσπονδιακή λύση ως μια παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν. Όσον αφορά το ποία «λύση» επεδίωκε ο απελθών Πρόεδρος Δ. Χριστόφιας, το επιβεβαιώνει σε συνέντευξή του στην The Cyprus Weekly της 13/2/2015 ο «υπουργός εξωτερικών» του Τ/Κ ψευδοκράτους Ozil Nami:

«H συμφωνία που πρόκειται να επιτευχθεί θα είναι πολύ όμοια με το Σχέδιο Ανάν, για τούτο αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί (ο Ν. Αναστασιάδης) δεν συναινεί σ’ αυτές τις συγκλίσεις (τις συγκλίσεις Χριστόφια), γιατί προσπαθεί να θέτει τον ένα όρο μετά τον άλλο».
Ερώτημα: Ο Ν. Αναστασιάδης θα επιτρέψει στον εαυτό του να γίνει πραξικοπηματίας, διαπραγματευόμενος κατά πολιτικό πραξικόπημα κατά παραβίαση της συνταγματικής επιταγής, που προκύπτει από τη λαϊκή ετυμηγορία της 24/4/2004;

ΝΙΚΟΣ Π. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Νομικός του Α.Π.Θ. και Διπλωματούχος στην Αγγλική Γλώσσα, στο Insurance Management και στο Journalism and Professional Writing