Δεν υπάρχει έντυπο ή ηλεκτρονικό μέσο, που να μην ασχολήθηκε τον τελευταίο μήνα με την Ελλάδα. Γύρισε σελίδα η Ελλάδα; Θα τα καταφέρει να πείσει ο Τσίπρας χωρίς να προβεί σε κωλοτούμπα, όπως, εξάλλου, κάνουν όλες οι νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις; Θα βάλει, επιτέλους, ο Βαρουφάκης μέσα τα πουκάμισά του; Θα, θα, θα…….

Εκείνο που για μένα άναψε το λαμπάκι, είναι η αντίδραση των δύο ζώντων θρύλων του Ελληνισμού, Μανώλη Γλέζου και Μίκη Θεοδωράκη.

Δεν θα ασχοληθώ με την πολιτική σημασία της αντίδρασής τους. Άλλοι ας τους κρίνουν γι’ αυτό. Εγώ δεν είμαι πολιτικός και ούτε επιθυμώ να γίνω. Ούτε θα καταπιαστώ με την ανεκτίμητη προσφορά των δύο αυτών ανδρών στα ιδεώδη της ελευθερίας και του πολιτισμού, για την οποία υποκλίνομαι με απεριόριστο σεβασμό.

Όμως, θα διερωτηθώ αν στην ηλικία τους θα έπρεπε, με το βάρος του κύρους τους, να επηρεάζουν αποφασιστικά τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού, στην πιο κρίσιμη ίσως καμπή του σύγχρονου αγώνα που διεξάγει για να γυρίσει, επιτέλους, σελίδα.

Αν μη τι άλλο, απ' ό,τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ένιωσε απεριόριστη υπερηφάνεια για τη στάση της νέας του Κυβέρνησης. Δικαιούται κι αυτός ο λαός, μέσα από τα βάσανα στα οποία τον έριξαν οι πολιτικές λιτότητας, να νιώσει χαρά και ενθουσιασμό, όπως, ας πούμε, όταν σκοράρει η Εθνική Ελλάδας, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Κάποιος θα πει, γιατί όχι; Αν δεν μιλήσουν αυτοί, ποιοι θα μιλήσουν;

Έλα, όμως, που το γήρας ουκ έρχεται μόνο! Όσοι υποστηρίζουν τις μέχρι τώρα ενέργειες της ελληνικής Κυβέρνησης, εύκολα θα αποφανθούν ότι οι «σύντροφοι», λόγω γήρατος, δεν εκτίμησαν σωστά την κατάσταση. Όσοι έχουν αντίθετη άποψη, θα πουν «δεν σας το λέγαμε εμείς; Δεν θ' αργήσει να έρθει η κωλοτούμπα».

Εκείνο που εμένα με προβληματίζει είναι κατά πόσον μπορείς να διαχωρίσεις τις πράξεις και συμπεριφορές ενός ανθρώπου κατά στάδια ηλικίας, χωρίς να αλλοιώσεις τη συνολική εικόνα που έχεις για τον άνθρωπο αυτό. Να πεις, δηλαδή, πριν από τόσα χρόνια ο τάδε ήταν το ίνδαλμά μου, αλλά τώρα δεν με συνεπαίρνει όπως τότε και να διατηρείς την ίδια εντύπωση για το άτομο αυτό. Αν αυτό ισχύει, πού πάει το ρητό «μηδένα προ του τέλους μακάριζε»;

Αλλά, πάλιν, αν υποθέσουμε ότι σε μια περίοδο της ζωής του κάποιος υποπέσει σ’ ένα αμάρτημα, πρέπει αυτό να κηλιδώνει την όλη εικόνα του; Δεν μπορείς, ας πούμε, να ξεχωρίσεις το αμάρτημα αυτό, να το αποβάλεις και να διατηρείς το υπόλοιπο της εικόνας; Όπως κάνεις μ’ ένα μήλο που είναι χτυπημένο, αφαιρείς το σάπιο και τρως το υπόλοιπο; Μπορεί η εικόνα ενός ανθρώπου να τεμαχίζεται; Είναι ερωτήματα πολλά που αφορούν την ανθρώπινη συμπεριφορά μας και που με τα σχόλιά τους για τη στάση της ελληνικής Κυβέρνησης οι δύο μεγάλοι του Ελληνισμού με υποκίνησαν να ασχοληθώ.

Τους ίδιους, εγώ προτιμώ να τους θεωρώ σαν φάρους μέσα στην ομίχλη της σημερινής πραγματικότητας. Το θαμπό φως τους, μας δείχνει την πορεία. Αν οδηγηθούμε κατευθείαν πάνω του, θα γκρεμοτσακιστούμε. Κάπου πριν συγκρουστούμε θα πρέπει να παρεκκλίνουμε. Πόσο πιο κοντά ή πιο μακριά από τον φάρο θ’ αλλάξουμε πορεία, αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα!