Αγαπητοί φίλοι και συνέλληνες, κατ' αρχήν καλή σας μέρα. Δράττομαι της ευκαιρίας κάποιων καλοθεληματικών κριτικών για να απαντήσω ή καλύτερα να ξεκαθαρίσω την έννοια της διεκδίκησης, σύμφωνα με τη δική μου κατανόηση. Ως εκ τούτου, θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο απλά, κατανοητά και λακωνικά μπορώ.

Όλες οι κυβερνήσεις, ουδεμίας εξαιρουμένης, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών (με παροδικές και σπασμωδικές εξαιρέσεις κάποιων μελών κυβερνήσεων όπως ο ΥΠΑΜ της Ελλάδας κ. Αρσένης), ακολούθησαν την πεπατημένη: την πολιτική του «καλού και πολιτικά ορθού παιδιού», κάτω από το τεράστιο βάρος της τεράστιας εθνικής καταστροφής του ΄74. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η υιοθέτηση μιας, σχετικά κοινής από όλους, πολιτικής του απόλυτου συμβιβασμού, με τη δικαιολογία «να σώσουμε ό,τι σώζεται».

Αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι η πολιτική που οδήγησε τόσο την Κύπρο όσο και την Ελλάδα στην πλήρη αποδόμηση αρχών και αξιών, με πρωτεύοντα ρόλο να παίζει η «επιτακτική» ανάγκη επιβολής της νοοτροπίας της ηττοπάθειας αφενός και αφετέρου μιας νοοτροπίας απόλυτου καταναλωτισμού, κάτι σαν «Φάτε ότι προλάβετε σήμερα, γιατί αύριο ποιος ξέρει!!».

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ένα κύριο σημείο κριτικής που δέχομαι κατά καιρούς, λόγω της (απόλυτα συνεπούς) έμφασης που δίνω στην αναγκαιότητα υιοθέτησης μιας στρατηγικά σχεδιασμένης πολιτικής διεκδίκησης των αυτονόητων δικαίων του Ελληνισμού της Κύπρου και όχι μόνο. Δεν είμαι πολεμοχαρής, αγαπητοί φίλοι. Αντίθετα, είμαι κάθετα ενάντιος στη βίαιη καταστροφή της όποιας ανθρώπινης ζωής, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος ή θρησκείας. Ταυτόχρονα, όμως, είμαι εξ εκείνων των «ρομαντικών» οι οποίοι πιστεύουν ότι παρά να ζω σαν δούλος κι εξευτελισμένος μια ζωή, οφείλω να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις, ώστε να διατηρήσω κάποια ίχνη αξιοπρέπειας, ανθρώπινης και εθνικής, ώστε να αφήσω το αμυδρό φως της ελπίδας να λάμπει στο τέλος της σκοτεινής σήραγγας και να αποτελέσει τον φάρο καθοδήγησης των επερχόμενων γενεών.

Είμαι της νοοτροπίας η οποία καθορίζει ότι όποιος λαός σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πράξει το ελάχιστο σε ό,τι αφορά την άμυνά του, στρατιωτική, οικονομική και κοινωνική, ώστε αφενός μεν να καταστήσει σαφές στον οιονδήποτε επιβουλεύεται τα κυριαρχικά μου δικαιώματα, ότι θα υπάρξει κόστος, μεγάλο ή μικρό, δεν έχει σημασία. Αφετέρου δε, δίνω το μήνυμα και στους όποιους συμμάχους (που οφείλω να διατηρώ αλλά και να αξιολογώ επί καθημερινής βάσης) ότι σε ό,τι αφορά την Εθνική μου Κυριαρχία και ως εκ τούτου την Εθνική μου Αξιοπρέπεια, θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να την υπερασπιστώ και όχι να περνώ το μήνυμα του μίζερου επαίτη, όπως είθισται να πράττουν όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις.

Και για να γίνω ακόμη πιο συγκεκριμένος: Λέγοντας αυτά δεν εννοώ να αρχίσω έναν πόλεμο αυτοκτονίας, ούτε και να δείξω ασέβεια στις όποιες διεθνείς συμβάσεις έχω σαν κράτος υπογράψει. Οι συνθήκες, όμως, δεν γράφονται σε γρανίτη για να δεσμεύουν ένα λαό εις τους αιώνας των αιώνων. Ούτε μπορεί να γίνονται σεβαστές συνθήκες οι οποίες όμως έχουν μόνο μια υπογραφή: αυτήν του αδυνάτου. Ο αδύνατος οφείλει να αξιολογεί τις διεθνείς συγκυρίες και συμφέροντα, να μετρά τα κουκκιά του, αλλά και να διεκδικεί μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Είναι παντελώς απαράδεκτη η ηττοπαθής στάση των εκάστοτε κυβερνήσεών μας. Έφθασε ο καιρός να αλλάξουμε ρότα εδώ και τώρα.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ
Οργανωτικός Γραμματέας Κ.Υ.Μ.Α. Κέντρο Υπερκομματικής Μαχητικής Αντίστασης