Επείγονται μερικοί να επαναρχίσουν «οι συνομιλίες», μάλιστα δε εισηγούνται όπως η δική μας πλευρά αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή.
Ας μας πουν, όμως, ποιες πρωτοβουλίες θα πρέπει να αναληφθούν και αν πρόκειται να οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα, όταν για τριάντα και πλέον χρόνια, που συνεχίζονται αυτές «οι κουβέντες του καφενείου», είχαν οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα, που να οδηγεί σε «δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση» του Κυπριακού.

Απεναντίας, με τις δικές μας συνεχείς υποχωρήσεις εδραιώθηκαν τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής, και αναβαθμίστηκε η ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» (ΤΔΒΚ).
Μήπως, λοιπόν, αποχώρησε έστω και ένας Τούρκος στρατιώτης;
Μήπως επέστρεψε έστω και ένας πρόσφυγας στις πατρογονικές του εστίες και την περιουσία του;

Μήπως εφαρμόστηκε έστω και ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης, όπως π.χ. το 3212 ή του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως π.χ. το 550, που προνοεί την παράδοση της περιοχής της Αμμοχώστου στα Ηνωμένα Έθνη και την επιστροφή των Ελλήνων κατοίκων της; (Δεν μας λένε, όμως, ποια είναι τα «σύνορα» αυτής της περιοχής που την αποκαλούν Βαρώσια). Μήπως αποχώρησαν από τα Στροβίλια, τα οποία κατέλαβαν αρκετά χρόνια μετά την Εισβολή;

Μήπως εφάρμοσαν τις πρόνοιες της συμφωνίας Κληρίδη-Ντενκτάς της καλούμενης Γ΄ Βιέννης, που προνοούσε την επανένωση των οικογενειών της κατεχόμενης Καρπασίας (των καλούμενων εγκλωβισμένων);
Μήπως τερματίστηκε ο σφετερισμός των περιουσιών μας, η λεηλασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η καταστροφή των θρησκευτικών και άλλων μνημείων;
Μήπως συνεργάστηκαν για τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων;

Όχι μόνον ουδέν επετεύχθη, αλλά απεναντίας, οι Τούρκοι εγείρουν συνεχώς και νέες αξιώσεις όπως π.χ. το φυσικό αέριο, το χαλλούμι κ.τ.λ. Διερωτώμαι αν, τελικώς, δεν θα εγείρουν αξιώσεις και για… τον σουτζιούκο, τη ζιβανία, την κουμανταρία, τον τραχανά και δεν ξέρω για τι άλλο.

Αλλά, επειδή μερικοί αρέσκονται να ζουν με ψευδαισθήσεις -πράγμα πολύ επικίνδυνο- διερωτώμαι αν τελικά θα αφυπνισθούν μετά και τις τελευταίες δηλώσεις του Ντερβίς Έρογλου σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Χαραυγή», όπου επαναλαμβάνει τις πάγιες τουρκικές θέσεις για «λύση», που θα επιτευχθεί με «νέο συνεταιρισμό ίσων μερών, με τη συμμετοχή του ψευδοκράτους ως συνιστώντος κράτους». Δηλαδή ουσιαστικά «δύο λαοί, δύο κράτη στη βάση μιας Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, βασισμένης στην πολιτική ισότητα», που σημαίνει ισότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ψευδοκράτος, αντί «ισότητα των δύο κοινοτήτων».

Εξάλλου, την ΚΔ τη θεωρούν ως «εκλιπούσα».
Έστω, λοιπόν, και αν αποχωρήσει ανεπιστρεπτί το «Μπαρμπαρός» και αποσυρθεί η ναυτική οδηγία NAVTEX, προς τι νέες «συνομιλίες», όταν αυτές είναι οι τουρκικές αξιώσεις, ενώ η δική μας θέση είναι η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Ομόσπονδο κράτος και όχι η δημιουργία νέου κράτους;

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να αναφερθώ στον χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς μας ως εκείνης του «καλού παιδιού». Δυστυχώς, η συμπεριφορά μας είναι κάτι πολύ χειρότερο. Με τις συνεχείς υποχωρήσεις μας και τις κατά καιρούς «γενναιόδωρες προσφορές» μας, έχουμε καταντήσει να ομοιάζουμε με μία γυναίκα -ας με συγχωρούν οι αγαπητοί αναγνώστες- που ύστερα από τους πολλούς βιασμούς όχι μόνον τους απολαμβάνει, αλλά μάλλον τους επιζητεί.

ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής