Ενδυόμενοι τον μανδύα του προνομιούχου, είναι συχνό φαινόμενο να υιοθετούμε έναν κοινωνικό ισοπεδωτισμό. Αναγνωρίζω πως το μίσος, η φοβικότητα και η υποταγή που συχνά κυριεύει τον λαό μας σε κάνει να μη θες να συμμετέχεις σε οτιδήποτε. Αυτή η στάση εντούτοις κρύβει παγίδες, που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει πλήρως συνειδητοποιήσει. Πού οδηγούν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους όλα αυτά; Στον μηδενισμό, ο άνθρωπος δεν θέλει να συμμετάσχει σε οτιδήποτε. Παύει ξαφνικά να υπάρχει σοβαρή άποψη, όλα γίνονται ανούσια.

Το άτομο χάνει τη φωνή του και η κύρια ταυτότητά του βρίσκεται σε ένα πλήθος που ουρλιάζει για εκδίκηση, για τους μετανάστες, για την αντίπαλη παράταξη, για την Τρόικα. Αφημένοι σε έναν τύπο ζωής όπου έχουμε αποκτήσει προδιάθεση για τα πάντα και όποια σκέψη για σοβαρή άποψη εγκυμονεί τον κίνδυνο να χαρακτηριστούμε φορτικοί και καταθλιπτικοί, ο σύγχρονος άνθρωπος διαβιοί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του έχοντας ως πυξίδα μια πορεία ανούσια αλλά ανώδυνη ψυχολογικά, χωρίς φορτίο και χωρίς πνευματικούς προσανατολισμούς, εκτός από την επίδειξη της ομοιογένειας στον τρόπο ζωής ως ενός είδους ηθικής κατάκτησης και ωρίμανσης με υποκατάστατο στις ελλειματικές αξίες τον ομαδοκεντρισμό, την επικράτηση του μηδενισμού που έχει απορρίψει την αναγκαιότητα της σοβαρής άποψης.

Σε μια εποχή που κινδυνεύουμε να ενστερνιστούμε την ηθική της δύναμης του ισχυροτέρου, η πραγματικότητα αυτή οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση του όποιου συστήματος αξιών και την αποδυνάμωση της σοβαρής άποψης, αφού σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν έχει σημασία, ισχύ και εκτόπισμα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής