Ειλικρινά δεν εύχομαι σε κανένα να μετατραπεί η ζωή του, μέσα σε μερικούς μήνες, σε κόλαση. Είτε διότι έχασε παιδί, είτε γιατί χωρίζει με τη γυναίκα που αγαπάει, πάσχει από ανίατη ασθένεια, ή ενδεχομένως και τα τρία. Σε κάποιους εξ ημών, όμως, αυτά δυστυχώς συμβαίνουν. Και πρέπει να βρούνε την ψυχική δύναμη, την αντοχή, να τα αντιμετωπίσουν. Ωραία. Αλλά, πώς αντιμετωπίζονται τέτοιες καταστάσεις; Χωρίς να αναφέρω συγκεκριμένα ονόματα ατόμων ή «επιχειρήσεων», θα ασχοληθώ με ένα καινούργιο(;) φρούτο που έκανε την εμφάνιση του στην Αθήνα.
Κάποιοι, βρήκαν τρόπο να βγάλουν λεφτά, «βοηθώντας» αυτούς τους ατυχείς συνανθρώπους μας. Θα αποκαλέσω ευθαρσώς τους ανθρώπους αυτούς: Εκμεταλλευτές του ανθρώπινου πόνου. Και θα εξηγήσω: Έχω ένα πτυχίο(;) Ψυχολογίας, κάνω και μερικά σεμινάρια στις ΗΠΑ, βρίσκω και 2-3 συνεργάτες και ανοίγω μια τέτοια επιχείρηση. Συνήθως δίνουν σοφιστικέ ονομασίες, όπως Ομάδα ενίσχυσης (ή υποβοήθησης) της ατομικής αυτενέργειας… Σε μια τέτοια «Ομάδα», εντάχθηκε και η σύζυγος. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον δικαιολογημένο, ανείπωτο, πόνο που, ένας χαροκαμένος γονιός, βιώνει. Τους είδε μια μέρα στο Διαδίκτυο και αποφάσισε να τους γνωρίσει. Και από τότε, άρχισα να παρατηρώ φοβερές αλλαγές στη συμπεριφορά της. Άρχισε να βελτιώνεται η ψυχική της διάθεση, δεν θρηνούσε μαζί μου, όπως τους προηγούμενους μήνες, για το παιδί που έτσι ξαφνικά ο Θεός μας στέρησε, έγινε τελοσπάντων, σχεδόν, άλλος άνθρωπος…
Θα μου πείτε, ΟΚ, πού βλέπεις το πρόβλημα; Περιμένετε. Τον περασμένο Νοέμβριο, με έπεισε να πάω και να συμμετάσχω και ο ίδιος, σε μιαν από τις συγκεντρώσεις αυτές. Δέχτηκα από περιέργεια. Το ακροατήριο; Άνθρωποι πονεμένοι, χωρισμένοι, που έχουν προβληματικές σχέσεις με την οικογένειά τους και λοιπά. Καταθλιπτικοί και δυστυχισμένοι φαίνονταν αρκετοί εξ αυτών. Ή έτσι μου φάνηκαν. Δεν ξέρω. Δεν λέγω ψυχικά ασταθείς, προσέξτε. Για να μην παρεξηγούμεθα. Νορμάλ άνθρωποι ήταν. Ο Δάσκαλος (συνήθως επιλέγουν και ένα όνομα, από την Καινή Διαθήκη, όπως Δανιήλ, Γαβριήλ κ.λπ.) ο χαρισματικός κύριος, γοητευτικός, λίαν ευπαρουσίαστος και σοβαρός, που είναι ντυμένος στα λευκά, για να προσομοιάζει με άγγελο, παρουσιάζεται και αρχίζει να αναπτύσσει το θέμα της ημέρας. Ουδέν μεμπτόν, ώς εδώ.
Αναφέρεται στην ανάγκη θετικής σκέψης, ενεργητικής αντιμετώπισης των προσωπικών μας προβλημάτων και ούτω καθεξής. Και αφού ολοκληρώσει το θέμα με έναν, ομολογώ, πολύ διαισθητικό-προσεγγιστικό, ανθρώπινο τρόπο, φτάνει στο πέρας της διαδικασίας-ομιλίας, με μια προσευχή. Ανέμενα, ως Χριστιανός Ορθόδοξος, ότι η προσευχή θα άρχιζε (ή θα τελείωνε εν πάση περιπτώσει) με το σημείο του Σταυρού. Δυστυχώς, τίποτα τέτοιο δεν είδα. Αντ' αυτού, έσκυψαν όλοι το κεφάλι, έκλεισαν τα μάτια, και άκουγαν την υποβλητική φωνή της βοηθού του Δασκάλου, βυθιζόμενοι σε ένα είδος αυτο-νάρκωσης. Αυτο-ύπνωσης. Ο μόνος που δεν περιήλθε σε αυτή τη «μέθεξη» ήμουνα εγώ… Να σημειώσουμε εδώ ότι, αντί του Εσταυρωμένου, χρησιμοποιούν ένα αστέρι με πέντε γωνίες.
Σε παρατήρησή μου, μετά το τέλος της προσευχής: Κύριε Δανιήλ, ελπίζω να μην ευρίσκομαι σε χώρο παραθρησκευτικής αίρεσης, ή κάτι τέτοιο, γνωρίζετε τι μου απάντησε; «Και εγώ το ελπίζω..!». Κλείνοντας: Ωραία. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να βοηθούν συνανθρώπους μας να ξεπεράσουν κάποια προσωπικά τους προβλήματα. Δύσκολα βρίσκεις πραγματικά ευτυχισμένο άνθρωπο στις μέρες μας. Και τολμώ να πω ότι πολλοί έγιναν οπαδοί, μόνιμοι συμμετέχοντες στην Ομάδα, και νιώθουν καλύτερα με όλη αυτήν την ιστορία. Αλλά, ερωτώ: Δεν παύει να αποτελεί κοινωνική-ανθρωπιστική βοήθεια, όταν για να συμμετέχεις πρέπει να καταβάλεις και κάποιο χρηματικό αντίτιμο; Ε, θα μου πείτε: Δωρεάν θα μας βοηθάνε να σώσουμε την ψυχή μας και να «οδηγηθούμε στο Φως», όπως συνηθίζουν συχνά να λένε; Εντάξει, θα συμφωνήσω. Τα εβραϊκά σύμβολα, όμως, όπως το αστέρι που αντικαθιστά τον Σταυρό, τι ρόλο παίζουν;
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής
