Ένας άλλος Κερυνειώτης, ένας γνήσιος πατριώτης, ένας γενναίος αγωνιστής κι εραστής της Ελλάδας, ο Κώστας Πλατής, δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε για το αιώνιο και μακρινό του ταξίδι, στις 5 Φεβρουαρίου 2015. Ο Κώστας Πλατής γεννήθηκε στην Κερύνεια στις 13 Νοεμβρίου 1938. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Παύλου και της Γεωργίας Πλατή. Από τα μαθητικά του χρόνια ήταν μια ζωντανή παρουσία στην πόλη της Κερύνειας, ένα καλοσυνάτο και καλογέλαστο παλληκάρι.

Η προσφορά του προς την Κερύνεια, στα σωματεία της, στον κοινωνικό στίβο, προς την πατρίδα, ξεχωριστή, ηρωική! Πρωτοξεχώρισε σαν ποδοσφαιριστής από τα 14 του χρόνια. Η προσφορά του στο νωστοϊδρυμένο τότε σωματείο της ΠΑΕΚ μεγάλη. Εκείνο, ωστόσο, το ποδοσφαιρικό ταλέντο… σπαταλήθηκε! Το γελαστό παιδί βρέθηκε να ‘ναι μέλος και μιας άλλης, πιο μεγάλης ομάδας, της ΕΟΚΑ. Από τους πρώτους στρατεύθηκε στον απελευθερωτικό αγώνα. Ήταν στην Τετάρτη τάξη του γυμνασίου.

Στρατεύτηκε μαζί με συμμαθητές και φίλους του, τον Ντίνο Κωνστάμπεη, Κώστα Χοντρόσαββα, τον Αντρέα Δημητριάδη, τον Λάμπρο Πάρπα. Η δράση του μεγάλη, αξιόλογη, ζηλευτή. Άρχισε με συνθήματα στους τοίχους, στη συνέχεια σαν μαχητής με τη χειροβομβίδα, με το όπλο.

Έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και επικίνδυνες αποστολές. Ήταν ένας από τους 12 λεβέντες που στις 8 Σεπτ. 1956 επιτέθηκαν και κατέλαβαν τον αστυνομικό σταθμό Κερύνειας. Κι ήταν η επίθεση αυτή πανθομολογουμένως η πιο πετυχημένη καταδρομική επιχείρηση του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ! Είναι μάλιστα και κάποιες στιγμές εκείνων των ηρωικών χρόνων που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη.

Σ' κείνη την καταδρομική επιχείρηση, ο Κώστας μαζί με τον Ντίνο Κωνστάμπεη είχαν ξεχωριστή αποστολή: Να εμποδίσουν, αν χρειαστεί, την έξοδο του Αγγλικού στρατού από το κάστρο! Βρέθηκαν έτσι ταμπουρωμένοι στη βορινή μεριά του περικυκλωμένου σταθμού. Η επίθεση της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη, όταν Άγγλοι στρατιώτες ξεμπούκαραν από το κάστρο κι άρχισαν να τρέχουν πάνω στη στενή γέφυρα.

Τότε, ο Κώστας με τον Ντίνο ανέλαβαν δράση, ακολούθησαν το σχέδιο αιφνιδιάζοντας και χτυπώντας άξαφνα τους στρατιώτες. Κύλισαν πρώτα στον δρόμο τις μεγάλες βόμβες από υδροσωλήνα, κι άρπαξαν τα όπλα! Είδαν τους Εγγλέζους να κάνουν αναστροφή και να οπισθοχωρούν τρέχοντας, να ξαναμπαίνουν στο κάστρο και πιάσανε κι οι δυο τα γέλια. Ανάμεσα στις εκρήξεις και στις ριπές αντιλάλησε, ακούστηκε το γέλιο τους.

Αλήθεια, πόσο σοφή και σωτήρια στάθηκε τότε εκείνη η συμβουλή και πρόβλεψη του αρχηγού Διγενή! Η παλληκαριά μα και μεγαλοψυχία του Κώστα σ' κείνη την επιχείρηση συνεχίστηκε. Τέλειωνε η επίθεση και φεύγοντας αντιλήφθηκε τον συναγωνιστή και συνποδοσφαιριστή του Χριστάκη Μάζιο, πληγωμένο. Τον έπιασε και μέσα από τα περβόλια τον κουβάλησε και τον πήγε στο σπίτι του Αντρέα Καλλή, κάτω από την Μητρόπολη. Το άφησε σε ασφαλισμένα χέρια κι έφυγε για το σπίτι του!

Στις 16 Φεβράρη 1957, μετά από προδοσία, ο Κώστας Πλατής συλλαμβάνεται μαζί με όλη την ομάδα της Κερύνειας. Στα υπόγεια του μεσαιωνικού κάστρου της πόλης πέρασε μέσα από φριχτά βασανιστήρια, γυμνός και δεμένος χειροπόδαρα! Κι όμως δεν λύγισε, άντεξε και συνέχισε να χαμογελά, να κοροϊδεύει τους ανακριτές βασανιστές του!

Μη μπορώντας να κάμουν τίποτε άλλο οι Εγγλέζοι τον φυλακίζουν, στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, στην Κοκκινοτριμιθιά, στην Πύλα. Κι όλοι όσοι πέρασαν από τα κρατητήρια θυμούνται το πειραχτήρι, το καλοσυνάτο και γελαστό παιδί. Αφέθηκε ελεύθερος μετά το τέλος του αγώνα, στις 22 Φεβρουαρίου 1959, μαζί με όλους τους συναγωνιστές του.

Επέστρεψε στην Κερύνεια και ξανάπαιξε ποδόσφαιρο στην ΠΑΕΚ. Στην ομάδα τώρα έπαιζαν και τα άλλα δυο του αδέρφια, ο Νίκος και ο Άκης.

Το 1960 ο Κώστας Πλατής γνώρισε τη Μαρούλα Δημητρίου. Παντρεύτηκαν και έκτοτε ζήσανε στην Κλήρου. Η αγαπημένη οικογένεια έζησαν όμορφα χρόνια εδώ μαζί με τις τρεις κόρες τους, τη Γεωργία, τη Νίκη και τη Δήμητρα. Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου. Προαγωγή, ωστόσο, δεν πήρε ποτέ, κι ας άξιζε, όσο λίγοι. Οι «ικανότατοι» αξιωματικοί του μια ζωή εκμεταλλεύονταν τις γνώσεις και την αξία του…, για να γράφει τις εκθέσεις τους…

Τέλειωσε, μάλλον διακόπηκε, ο Αγώνας της ΕΟΚΑ και ανέλαβαν οι ψευτοαγωνιστές και οι ψευτοδημοκράτες! Ήταν τα άτομα που, από την πρώτη στιγμή, δημιούργησαν κλίκες και κόλλησαν στους «σημαντικούς» και στους «πολιτικούς» που ξεπούλησαν τότε το νησί.

Πιάσανε, μάλιστα, οι αθεόφοβοι, οργανωμένα και φανερά, άλλοτε να εξυμνούν εκείνον τον υπέροχο αγώνα, κι άλλοτε να τον βρίζουν, ανάλογα της εποχής και του χώρου όπου βρίσκονταν. Και κατάφεραν έτσι να βρίσκονται έκτοτε πίσω καρέκλες, θέσεις, αξιώματα, μα και ταμεία! Για να γίνονται πιστευτοί κι αγαπητοί στους πάτρωνές τους πιάσανε μάλιστα οργανωμένα να ξεσπούν, να διαβάλλουν τους πραγματικούς και αγνούς αγωνιστές, εκείνους που αγωνίστηκαν με όλη τη δύναμη της ελληνικής τους ψυχής.

«Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός», έλεγαν και προειδοποιούσαν! Όταν όμως το 1974 όλα μαρμάρωσαν, οι κακίες κι οι μικρότητες των ίδιων αυτών ανθρώπων πίκραναν και πάλι τον Κώστα Πλατή, τον γενναίο αγωνιστή, άδικα μάλιστα και άνανδρα. Τότε ήταν που βρέθηκε να υπηρετεί στον τηλεοπτικό σταθμό Αντέννα. Σ’ όλη του τη ζωή διακρινόταν από τα ιδανικά της φιλοπατρίας και του αγωνιστικού πνεύματος, τα οποία και διαφύλαξε με ξεχωριστό τρόπο.

Για τον Κώστα πάνω απ’ όλα ήταν η οικογένειά του και η πατρίδα, η Ελλάδα. Ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν την μπέρδεψε με πρόσωπα, με κυβερνώντες, ή και συμφέροντα. Ούτε και προσωποποίησε ποτέ τα ιδανικά του. Το πνεύμα του, η ψυχή του παρέμειναν αναπόσπαστα στοιχεία του όρκου που έφηβος έδωσε στην ΕΟΚΑ, το 1955.

Οι ψυχές, λένε, ταξιδεύουν στους τόπους όπου έζησαν και που αγάπησαν. Κι είμαι σίγουρος, η ανήσυχη ψυχή του θα πηγαινοέρχεται τις νύχτες από την Κλήρου στην όμορφη Κερύνεια, θα σεργιανίζει στις γειτονιές της, στις βουνοπλαγιές του Πενταδακτύλου, στους τόπους όπου αγωνίστηκε, παρέα με τις ψυχές άλλων αγαπημένων συναγωνιστών, του Γιαννάκη Καράσαββα, του Ντίνου Κωνστάμπεη, του Κώστα Χοντρόσαββα, του Αιμίλιου Γεωργίου, του Αντρέα Καρεφυλλίδη, του Σάββα και της Έλλης Παπασάββα, του Κώστα Ιωαννίδη, του Αντρέα Σεκκίδη, του Αντρέα Δημητριάδη…

Αιωνία σου η μνήμη, Κωστάκη μας. Έφυγες με καθαρή καρδιά, με καθαρό μυαλό. Η γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου, κι όλοι όσοι σε γνώρισαν, κανένας μα κανένας δεν πρόκειται να σε ξεχάσει. Θα βρίσκεσαι πάντα στην καρδιά μας. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε φίλε και συναγωνιστή.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει,

Καλήν αντάμωση…

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΕΛΕΣΙΗΣ
Εκ μέρους συναγωνιστών και φίλων