Στην προηγούμενη σύσκεψη του Eurogroup, ο Χάρης Γεωργιάδης δεν κατάλαβε το αίτημα της Ελλάδας. Εξάλλου δεν μπορείς να έχεις μια οικονομική πολιτική, που βιάζει ανεξέλεγκτα τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να υποστηρίζεις κάτι αντίθετο από αυτό.

Από δικής μας πλευράς δεν καταλάβαμε ακόμη τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πώς λειτουργεί και ποιος ο σκοπός της. Είναι οφθαλμοφανές ότι δεν είναι αυτό που πίστεψαν οι πολίτες της. Προβλήματα, όπως της Ελλάδας, το Κυπριακό, το Ουκρανικό κ.λπ., αποδεικνύουν έμπρακτα ότι η Ε.Ε. δεν λειτουργεί ούτε δίκαια, ούτε σαν συνεταιρισμός, αλλά σαν «πύργος της Βαβέλ».

Εμείς τα απλά ανθρωπάκια δεν κατανοούμε πώς θα υπάρξει ισότιμη οικονομική πολιτική και ανάπτυξη όταν χώρες του νότου, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, έχουν σαν βασικό στοιχείο του οικονομικού τους πλούτου τον τουρισμό. Δηλαδή, περιμένουν από τη διαμονή του τουρίστα, το σουβλάκι, το τζατζίκι, τον ήλιο και την θάλασσα, ενώ ο «άλλος» εξάγει υποβρύχια, αεροσκάφη, αυτοκίνητα, φάρμακα κ.λπ. Με άλλα λόγια, η μια χώρα είναι «βαριά βιομηχανία» και η άλλη «τουριστικό περίπτερο».

Η Ευρώπη, αν δεν βρει την ταυτότητά της, τα σύνορά της και την πραγματική ένωσή της, σε όλους τους τομείς, από άκρη σε άκρη, το μέλλον της είναι αμφίβολο. Αν η Ευρώπη αρχίσει να σκέπτεται συλλογικά και θεωρεί δικά της σύνορα, από νότο μέχρι βορρά και κάθε παραβίαση αυτών, δική της παραβίαση, αν η Ευρώπη δει τη μεγάλη εικόνα της πολιτιστικά, οικονομικά, εκπαιδευτικά και αμυντικά και όχι η κάθε χώρα ατομικά και συμφεροντολογικά, τότε θα έχει και λόγο ύπαρξης.

Αν μείνει ένα πελώριο σούπερ μάρκετ, με μεγαλοπαραγωγούς και μικροπωλητές, με δανειστές και δανειολήπτες, τότε η ίδια η Ευρώπη θα είναι το σαράκι, που τρώει τα σωθικά της.