Με αυστηρές πολιτικές λιτότητας μετακυλίει το κόστος της οικονομικής κρίσης στους πολίτες

Θα μπορούσε το παρόν άρθρο να είχε ως τίτλο «Τι δεν κατάλαβε ο Χάρης».

Προτίμησα ωστόσο να υιοθετήσω τον τίτλο που χρησιμοποίησε ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε πρόσφατο άρθρο του, στο οποίο ο συγγραφέας φαίνεται να κατανοεί τις αντιδράσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης στις απαράδεκτες πολιτικές πρακτικές της Ευρωζώνης και στηλιτεύει το συνεχές bullying των Ευρωπαίων εταίρων κατά της Ελλάδας. Από αυτό θα μπορούσε να αντλήσει τις απαντήσεις που ψάχνει κι ο δικός μας Υπουργός Οικονομικών.

Ο Κρούγκμαν παραφράζει τη λατινική ρήση «Carthago delenda est» σε «Athenae delenda est». Χρησιμοποιεί τη ρήση του Ρωμαίου Κάτωνα του Πρεσβύτερου όταν ζητούσε την «καταστροφή της Καρχηδόνας» από τη Σύγκλητο, για να μην αποτελεί το αντίπαλο δέος της Ρώμης, επιχειρώντας τον ακόλουθο παραλληλισμό.

Θέλει να επισημάνει πως η διεκδικητική στάση της νέας ελληνικής κυβέρνησης ζορίζει το Γιούρογκρουπ σε τέτοιο βαθμό, που το αναγκάζει να θέλει «να καταστρέψει την Αθήνα». Το ίδιο το Γιούρογκρουπ αρνείται συμβιβασμούς. Είναι ανυποχώρητο. Εξωθεί την Ελλάδα στα άκρα, σε πιθανή αθέτηση του προγράμματος ή σε έξοδο από το ευρώ. Θέλει την υποτιθέμενη οικονομική καταστροφή να λειτουργεί ως μάθημα, σε όποιον άλλον σκέφτεται να ζητήσει ανακούφιση.

Ο νομπελίστας στηλιτεύει την εκπληκτική και τρομακτική έλλειψη σοφίας των υπουργών του Γιούρογκρουπ, που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η Ελλάδα του 2015 δεν είναι η Ιρλανδία του 2010 και πως η απαίτησή τους για μια πιστή εφαρμογή των δεσμεύσεων του Νοεμβρίου 2012 και για πρωτογενές πλεόνασμα στο 4,5% του ΑΕΠ είναι πολύ δύσκολη, αν όχι ανέφικτη.

Η τόλμη της νέας ελληνικής κυβέρνησης να διεκδικεί τερματισμό των μνημονίων λιτότητας και μια νέα συμφωνία-γέφυρα αντιμετωπίζεται ψυχρά. Κάποιοι εσκεμμένα αδυνατούν να αντιληφθούν πως η ΕΕ βαδίζει σε λάθος δρόμο, γιατί δεν θέλουν να αλλάξει πορεία. Ο νεοφιλελευθερισμός καλά κρατεί στον ευρωπαϊκό Βορρά. Με αυστηρές πολιτικές λιτότητας μετακυλίει το κόστος της οικονομικής κρίσης στους πολίτες.

Η απόσυρση του «κειμένου Μοσκοβισί» και η επιβολή του «κειμένου Ντάισελμπλουμ» αποδεικνύουν τη μεγάλη επιρροή της Γερμανίας και των σκανδιναβικών χωρών στην Ευρωζώνη. Για το Βερολίνο, «η Ευρώπη ενωμένη κατά των προβοκατόρων» οφείλει να κερδίσει τη μάχη. Γερμανία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Εσθονία, Λετονία και Σλοβακία συνοδοιπορούν. Φοβούνται μήπως η Ελλάδα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και σταματήσει η μεταρρύθμιση στον ευρωπαϊκό Νότο.

Το γερμανικό περιοδικό «Spiegel» καυχιέται πως ο Σόιμπλε μετρά περισσότερους «συμμάχους» αντί «αντιπάλους», στη «μάχη» με την Ελλάδα. Κομπάζει, γιατί «Τσίπρας και Βαρουφάκης απέτυχαν να παρουσιάσουν Γερμανία και Σόιμπλε, ως τους μοναδικούς σκληροπυρηνικούς υπέρ της λιτότητας». Κάποιες χώρες, για δικούς τους λόγους, φοβούνται ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα ξυπνούσε τα ριζοσπαστικά κόμματα στο έδαφός τους.

Οι κυβερνήσεις τηρούν σκληρή στάση. Οι λαοί όμως ξεσηκώνονται. Αναζητούν μια άλλη, καλύτερη Ευρώπη. Ανέμεναν πολλά από την οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Πλούσιες χώρες να στηρίζουν φτωχές. Την κοινοτική μέθοδο και τον διάλογο να πρυτανεύουν σε αναζήτηση συναινετικών λύσεων. Απογοητεύτηκαν από τις μειώσεις μισθών και κεκτημένων, την ανεργία, τη φτωχοποίηση, τις πολιτικές των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Την έλλειψη ίσων ευκαιριών στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις, στον διαμοιρασμό πλούτου και ευημερίας.

Οι δανειστές της Ελλάδας οφείλουν να αναλογιστούν τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις αν επέλθει ρήξη και GREXIT. Οφείλουν να διαπραγματευτούν με την Ελλάδα. Να βρουν αμοιβαία αποδεκτές λύσεις. Η νέα ελληνική κυβέρνηση τους υποχρέωσε να μπουν σε διαπραγμάτευση. Είναι κι αυτό μια επιτυχία. Όποιος διεκδικεί, κάτι κερδίζει!

Δύσκολα κατανοούν οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, γιατί παραμένουν δέσμιες δεσμεύσεων έναντι των Ευρωπαίων ομοϊδεατών τους. Ο Κύπριος Υπουργός Οικονομικών το δηλώνει ευθαρσώς. Ωστόσο, αντί να εκβιάζουν την κοινωνία των πολιτών με μνημονιακές δεσμεύσεις που οι ίδιοι ανέλαβαν, ας αλλάξουν τις χρεοκοπημένες τους πολιτικές.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση παλεύει για μια άλλη εναλλακτική οδό, διεκδικώντας αξιοπρέπεια και σεβασμό, την άλλη Ευρώπη των λαών και των αξιών. Εύχομαι να τα καταφέρει!