Τα ξαναγράψαμε, τα ξαναείπαμε, τα ξαναεξηγήσαμε, καταντώντας φορτικοί και σχεδόν γραφικοί, στο ότι οι Αγγλοαμερικανοί και ιδίως οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να αποκολληθούν από τη Τουρκία ό,τι και να τους κάνουν, όπως και να τους συμπεριφερθούν, διότι την κατέταξαν, από χρόνια τώρα, ως την καλύτερή τους σύμμαχο χώρα. Μας το απέδειξαν άπειρες φορές ότι η στάση τους αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει, ο κόσμος να χαλάσει.
Αυτήν τη στάση τους οι Αγγλοαμερικανοί την είχαν από πολύ παλιά και στη διάρκεια της προεδρίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, όπου όντας έξυπνος και διορατικός το γνώριζε και έκανε αρκετές προσπάθειες για να τους προσεγγίσει (βλέπε επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ επί προεδρίας Κένεντι 1962), όμως δεν του άφηναν περιθώρια για να παραγνωρίσουν έστω και λίγο την Τουρκία. Είναι γι’ αυτό που στη συνέχεια πρωτοστάτησε και εντάχθηκε στο Κίνημα των Αδεσμεύτων Χωρών, για να έχει κάποιο στήριγμα στις εξυφαινόμενες επιβουλές της Τουρκίας, πράγμα που πέτυχε.
Οι Αγγλοαμερικανοί μάς ήθελαν συνεχώς εντελώς απροστάτευτους, για να μας δώσουν σαν ένα εύκολο δωράκι στην πάντοτε φίλη τους Τουρκία. Για να το πετύχουν αυτό, άρχισαν να διαβρώνουν τον Πρόεδρο Μακάριο με διάφορους τρόπους. Χαρακτήρισαν τον Μακάριο σαν Κάστρο της Μεσογείου, ότι δηλαδή είναι κομμουνιστής, διαδίδοντας ότι είναι ενοχλημένοι με την παρουσία μας στους Αδεσμεύτους και ότι αν ήμασταν μαζί τους, θα μας βοηθούσαν στους εθνικούς μας στόχους. Μάλιστα κούρδισαν κι αρκετούς «εθνικόφρονες» συμπολίτες μας, κατηγορώντας τον ότι πράγματι μας βλάπτει η παρουσία μας με τους «κκιλίντζιρους» Αδέσμευτους και ότι αν αλλάζαμε πολιτική, θα μας βοηθούσαν.
Ευτυχώς που δεν επηρεάστηκε ο Πρόεδρος Μακάριος απ’ αυτές τις σειρήνες της καταστροφής και μόνο, παραμένοντας μέχρι τέλους στο Κίνημα των Αδεσμεύτων Χωρών. Αυτοί μας βοήθησαν και στις αποφάσεις του ΟΗΕ το 1963 και έμπρακτα για την αντιμετώπιση της τουρκοανταρσίας, αποστέλλοντάς μας όπλα. Αυτοί μας υπερασπίστηκαν πάντοτε στα Ηνωμένα Έθνη, ενώ οι Αγγλοαμερικανοί ήταν πάντα εναντίον μας. Μετά το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974, αυτοί στάθηκαν δίπλα μας στα Ηνωμένα Έθνη και μας αναγνώρισαν και μας στήριξαν σαν κράτος, ενώ οι Αγγλοαμερικανοί του Κίσινγκερ μάς ήθελαν διαλυμένο κράτος. Αυτοί ήταν πάντοτε οι στόχοι τους και η πολιτική τους και δεν αλλάζουν με τίποτε.
Τώρα ο κ. Κασουλίδης και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, που παλιά κατάγγελλαν και κατηγορούσαν τον Μακάριο σαν κρυπτοκομμουνιστή, φίλο και σύμμαχο των Αδεσμεύτων, που αυτό ήταν περίπου μίασμα γι’ αυτούς, ενώ αυτοί ήσαν και παραμένουν καθαρόαιμοι ελληνόφρονες, εθνικόφρονες, υπερδεξιοί και περίπου φιλοαμερικανοί, πήγαν στην αγαπημένη χώρα Αμερική, και αφού εξέφρασαν σ’ αυτούς τη μεταμέλεια και την πλήρη αφοσίωσή τους, επέστρεψαν εύχαρεις στην Κύπρο δηλώνοντάς μας ότι περίπου ημέρεψαν το αγριεμένο θηρίο για τα παλιά μας «αμαρτήματα», κυρίως από τον Πρόεδρο Μακάριο. Μας δήλωναν ότι τώρα αποκαταστάθηκαν οι αρκετά «ορθόδοξες» σχέσεις, που μας έλειπαν τόσο καιρό, μεταξύ των χωρών μας και ότι από τούδε και στο εξής θα διαγνώνουν και θα εφαρμόζουν το δίκαιο.
Για την ισχυροποίηση μάλιστα αυτών των νέων σχέσεων μάς ήλθε και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, όπου με κάποιες κινήσεις εντυπωσιασμού μάς έπεισε και εμάς τους «άπιστους», για τη νέα τακτική των Η.Π.Α. Όμως, αγαπητοί μου, «δεν ισιώννει ο νούρος του σιύλλου» ποτέ, και να το πιστέψουμε επιτέλους αυτό. Πού είναι τώρα ο κ. Μπάιντεν, χωσμένος και φοητσιασμένος από το «ππά» που του είπε ο σουλτάνος Ερντογάν, κι ούτε θα ξαναξεμυτίσει σηκώνοντας τη φωνή του κατά της Τουρκίας; Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η κατάσταση σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας, των ΗΠΑ, της Κύπρου όπως και της Ελλάδος, κι ας σταματήσουν, επιτέλους να επικρίνουν τη πολύ ορθή στάση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου τότε.
AΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
