Το μυαλό φτάνει σε τέτοιο σημείο εθισμού και πωρώσεως, που αδυνατεί να δεχθεί το οφθαλμοφανές λάθος στην εφαρμογής της θεωρίας

Από την αρχαιότητα, διάνοιες όπως ο Αρχιμήδης, που πέθανε κατά την πολιορκία των Συρακουσών, πριν σκοτωθεί από ένα Ρωμαίο στρατιώτη είπε «μη μου τους κύκλους τάραττε». Σημασία είχαν «οι σχεδιασμένοι κύκλοι» και όχι η ζωή του. Για τον Σόιμπλε σημασία έχει να μην του «ταράξουν τους κύκλους», έστω και αν είναι οφθαλμοφανές ότι το οικονομικό οικοδόμημά του λειτουργεί ενάντια στην κοινωνία ή εις βάρος της και όσο μεγαλώνει η ανισότητα της κατανομής του πλούτου, τόσο αυξάνεται ο μηδενισμός των λαών, με τραγικές συνέπειες στον κάθε πολίτη ξεχωριστά.

Οι ιδιοφυίες αφιερώνονται ολοκληρωτικά σε «κάτι», που θεωρητικά φαίνεται επίτευγμα. Είτε αυτό είναι μια ατομική βόμβα, ένα ολοκαύτωμα ή ένα ολοκληρωμένο οικονομικό οικοδόμημα. Για τη «σχολή» Σόιμπλε, τα νούμερα και η κατά γράμμαν εκτέλεση κάθε προγράμματος, σε συνδυασμό με ψυχρή αξιολόγηση, καταντά περιττούς τους ανθρώπους. Σημασία έχει μόνο ο ισοσκελισμός των συνόλων, ακολουθώντας με ευλάβεια τις λεπτομέρειες των μνημονίων, που καθίστανται πιο σημαντικά από τις κοινωνίες των ανθρώπων. Σε περίπτωση παρέκκλισης, αδυναμίας ή λάθους, επιβάλλονται τιμωρίες ή μέτρα, που στερούνται παντελώς ανθρώπινης λογικής και συναισθήματος.

Προκαλεί τρόμο, σε κάθε άνθρωπο με σώας τας φρένας, η «λογική» που επιβάλλει ότι ο άνθρωπος δεν έχει σημασία, έναντι των ισοσκελισμένων ισολογισμών. Η διαστροφή αυτή της κάθε ιδιοφυίας, όπως ο Σόιμπλε, την καταντά ανίκανη να σκεφτεί, θεωρώντας οτιδήποτε άλλο πέραν τις λογισμικής λογικής άσκοπο και ανάξιο λόγου, μηδενίζοντας εντελώς την ανθρώπινη λογική, που διαφέρει από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Το μυαλό φτάνει σε τέτοιο σημείο εθισμού και πωρώσεως, που αδυνατεί να δεχθεί το οφθαλμοφανές λάθος, στην εφαρμογής της θεωρίας. Υποβαθμίζει χωρίς όρια την ανθρώπινη ύπαρξη και το επίπεδο ζωής των πολιτών, που θεωρεί ασήμαντο, μέχρι να δικαιωθεί η θεωρία στην πράξη.

Στις προγραμματικές δηλώσεις Τσίπρα κυριαρχούσε το στοιχείο του ανθρωποκεντρισμού. Αντίθετα με κάθε άλλον ηγέτη, που έδινε την εικόνα ότι η εξαθλίωση του πολίτη ήταν αναγκαία από την Τρόικα και σημαντικότητα είχε η «σωτηρία» των τραπεζών και της «αναδιάρθρωσης».

Η αντίθετη λογική της κυβέρνησης Τσίπρα εναντιώνεται στη λεγόμενη λιτότητας και τον μηδενισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας, βρίσκει έδαφος στις μάζες των καταπιεσμένων πολιτών και «ταράσσει τους κύκλους» του Σόιμπλε επικίνδυνα, μετατρέποντας την άνευ επιλογή σε επιλογή μεταξύ της ανθρωπιστικής και της λογισμικής λογικής. Επιπλέον αποδεικνύει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η ενωμένη Ευρώπη έχασε το νόημα και τις αρχές της, και βρίσκεται οικτρά εγκλωβισμένη στην ηγεμονία των Γερμανών. Κάτι που επανειλημμένα ονειρεύτηκαν, ανεπιτυχώς, διαμέσου δυο παγκοσμίων πολέμων.