Οι διακοινοτικές συνομιλίες (ΔΣ) είναι λανθασμένη στρατηγική επιλογή, που εξυπηρετεί την τουρκική στοχοθεσία για την Κύπρο και αποδυναμώνει τη δυνατότητα του Ελληνισμού να διεκδικήσει τα δίκαιά του.

Η Τουρκία τις χρησιμοποιεί ως μέσο αποενοχοποίησής της για το διεθνές έγκλημα που διέπραξε, αλλά και προώθησης της στοχοθεσίας της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της «ΤΔΒΚ», που είναι διοίκηση υποτελής σ’ αυτήν, και υποστηρίζει τα συμφέροντά της στις συνομιλίες.

Για την ΚΔ είναι προσαρμογή προς τις ηγεμονικές απαιτήσεις της Τουρκίας, αφού διεξάγονται υπό την απειλή των κατοχικών στρατευμάτων της και οδηγείται σε συνεχείς υποχωρήσεις, για να εξευμενίσει επί ματαίω την Τουρκία.

Το πρόβλημά μας δεν είναι διακοινοτική διαφορά, αλλά η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας σε βάρος της ΚΔ, την οποία δεν αναγνωρίζει και στοχεύει σε αντικατάστασή της, με υποτελές καθεστώς προς την Τουρκία.

Η συνέχιση των συνομιλιών, υπό τη μορφή που διεξάγονται για 38 χρόνια, εξυπηρετεί μόνο την Τουρκία. Δεν πρέπει να συνεχιστούν. Να προχωρήσουμε σε αναθεώρηση της στρατηγικής μας.

Συνέχισή τους συνιστά υποτίμηση της τουρκικής απειλής και στοχοθεσίας για την Κύπρο. Υποτίμηση που είναι γενεσιουργός αιτία της:

- Αναποτελεσματικής πολιτικής που ακολουθούμε στο Κυπριακό
- Απουσίας στρατηγικής εθνικής ασφάλειας και
- Υποβάθμισης των συντελεστών εθνικής ισχύος μας και ιδιαίτερα της αμυντικής θωράκισης.

Η γνώση της τουρκικής στοχοθεσίας για την Κύπρο είναι ο πιο βασικός παράγων, που επηρεάζει την οικοδόμηση στρατηγικής για την εθνική ασφάλειά μας.

Στην τριμερή διάσκεψη του Λονδίνου για το Κυπριακό, τον Σεπτ. 1955, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Ζορλού προέβαλε «στρατηγικούς λόγους ασφάλειας της Τουρκίας», για τους οποίους η Κύπρος έπρεπε να παραμείνει υπό τη βρετανική κυριαρχία, άλλως «να αποδοθεί στον παλαιό ιδιοκτήτη της». Τόνισε ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιέλθει υπό τον έλεγχο τις ίδιας δύναμης που ελέγχει τα νησιά «που περικυκλώνουν την Τουρκία από δυσμάς».

Αυτές ήσαν και οι πολιτικές κατευθύνσεις της κυβέρνησης Μεντερές, προς τον Νιχάτ Ερίμ, ο οποίος τον επόμενο χρόνο συνέταξε την τουρκική στρατηγική για την Κύπρο, που περιλαμβάνεται σε δύο εκθέσεις (Νοεμ. - Δεκ. 1956). Στη βάση αυτών των εκθέσεων συντάχθηκε το «Σχέδιο Ανάκτησης της Κύπρου» (ΣΑΚ) από το γραφείο ειδικού πολέμου (ΓΕΠ) του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Τουρκίας το 1958 (πρωταγωνιστικό ρόλο ο ταγματάρχης Ισμαΐλ Τάνσου). Στις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ περιλαμβάνονται οι τρεις βασικοί πυλώνες της τουρκικής στοχοθεσίας για την Κύπρο, που ακολουθήθηκαν έκτοτε μέχρι σήμερα:

1) Να μετακινηθεί ο ελληνικός πληθυσμός σε ξεχωριστή περιοχή
2) Να μεταφερθούν Τούρκοι υπήκοοι στο νησί, για να ανατραπεί η πληθυσμιακή υπεροχή των Ελλήνων, «τότε δεν θα ανησυχούμε για την έκβαση του δημοψηφίσματος που θα γίνει είτε για τον καθορισμό της τύχης του συνόλου της νήσου είτε της διχοτόμησης»
3) Να αποδοθεί η Κύπρος στη Τουρκία, σε περίπτωση αποχώρησης της Βρετανίας, και να διατηρεί στρατεύματα στο νησί για τη «στρατιωτική ασφάλεια της Τουρκίας», και σε καμία περίπτωση να μην ελέγχεται από την Ελλάδα. «Η Κύπρος αποτελεί, από πλευράς άμυνας της Τουρκίας, μία εξέδρα για άλματα, η οποία δύναται να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη»

Ο Νιχάτ Ερίμ (καθηγητής, σύμβουλος του Πρωθυπουργού Μεντερές, διετέλεσε και ο ίδιος Πρωθυπουργός την περίοδο 1971-1972) και οι στρατιωτικοί Ισμαΐλ Τάνσου και Κεμάλ Γιαμάκ (επιτελείς του ΓΕΠ), που συνέταξαν και είχαν ενεργό ρόλο στην υλοποίηση της τουρκικής στρατηγικής και του ΣΑΚ, εξέδωσαν τρία βιβλία για τη δράση τους που κυκλοφορούν στην τουρκική γλώσσα:

- Νιχάτ Ερίμ «Η Κύπρος από όσα είδα και γνωρίζω» 1976
- Ισμαΐλ Τάνσου «Στην πραγματικότητα ουδείς κοιμόταν» 2001
- Κεμάλ Γιαμάκ «Ίχνη που έμειναν στη σκιά και εμείς που επισκιαστήκαμε»2006

Οι εν λόγω αξιωματούχοι είχαν ενεργό εμπλοκή στη σύνταξη των Συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου, στη μεταφορά οπλισμού από την Τουρκία στη Κύπρο προ και μετά την ανακήρυξη της ΚΔ, στη στρατικοποίηση και δράση της ΤΜΤ, την Τουρκανταρσία του 1963 κλπ. Τα βιβλία τους βοηθούν στη κατανόηση των γεγονότων της εισβολής, εθνοκάθαρσης, τρομοκρατίας, εποικισμού, ξεριζωμού του ελληνικού στοιχείου και της στάσης της Τουρκίας στις διακοινοτικές συνομιλίες. Δεν θέλει ανεξάρτητο κράτος έναντι των νοτίων ακτών της, αφού αμετακίνητη στοχοθεσία της είναι ο έλεγχος ΟΛΗΣ της Κύπρου. Όλες οι δράσεις και ενέργειές της δεν είναι αποσπασματικές, αλλά εντεταγμένες στην υποστήριξη αυτού του στρατηγικού στόχου. Την επανάκτηση της Κύπρου.

Μέσα από τα βιβλία τους, επιβεβαιώνεται η φύση του Κυπριακού ως προβλήματος επεκτατικής στρατηγικής της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου, την οποία θεωρεί ζωτικό χώρο για την ασφάλειά της, και όχι ως διακοινοτικής διαφοράς.

Οι νέοι της Κύπρου δεν έζησαν τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 1960 και δεν διδάσκονται την τουρκική στρατηγική και στοχοθεσία για την Κύπρο στα σχολεία και πανεπιστήμια. Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου δεν την προβάλλει και οι κυβερνήσεις μας την υποτιμούν, όπως αποδεικνύεται από την επιλογή των διακοινοτικών συνομιλιών και την υποβάθμιση των συντελεστών εθνικής ισχύος μας.

Είναι ευθύνη και χρέος του κράτους μας να μεριμνά για τη γνώση της ιστορικής αλήθειας από τους πολίτες και τους νέους μας, για να τους θωρακίσει στον αγώνα για εθνική επιβίωση. Έχει τα αναγκαία μέσα: Σχολεία, Πανεπιστήμια, κρατικά ΜΜΕ, ιδρύματα κλπ. Την ίδια ευθύνη έχουν και τα κόμματα για τα μέλη τους. Γιατί δεν το πράττουν; Ποια η σκοπιμότητα να παραμένει σε άγνοια ο πολίτης, που εκφράζει τη λαϊκή κυριαρχία;

Γιατί τα εν λόγω βιβλία δεν έχουν μεταφραστεί στην Ελληνική, με μέριμνα της ΚΔ (ΚΥΠ, ΡΙΟ κλπ.) ή από το Τμήμα Τουρκολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου; Δεν ενδιαφέρουν τους κρατικούς αξιωματούχους που χειρίζονται το Κυπριακό, τους πολιτικούς, διπλωμάτες, στρατιωτικούς, νομικούς, εκπαιδευτικούς, ιστορικούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς;

ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΟΚΚΑΡΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α.