Ακούγοντας την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, το βασικότερο μήνυμα που πήρα είναι ότι κάτι άλλαξε προς το καλύτερο στην Ελλάδα. Ανεξάρτητα από το μελλοντικό αποτέλεσμα, βλέποντας και ακούγοντάς τον, καταλάβαινες ότι το σαθρό παρελθόν έδινε τη θέση του στην αξιοπρέπεια, στην περηφάνια και στην ελπίδα ενός ολόκληρου Έθνους. Μια ομιλία που είχε πολλούς αποδέκτες, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Πριν ακόμη από την ορκωμοσία του, πρώτο του μέλημα ήταν να καταθέσει λουλούδια σε αυτούς που πέθαναν όρθιοι από τους Ναζί την 1η Μαΐου 1944, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Από την πρώτη του επίσημη παρουσία, έβαλε ξεκάθαρους στόχους και έδωσε το στίγμα ποια θα πρέπει να είναι η Αριστερά και ευρύτερα η μελλοντική Ελλάδα. Από την αρχή κατάργησε άδικα προνόμια και σπατάλες δισεκατομμυρίων, πολλών δεκαετιών. Μέσα από τη μεστή ομιλία του έστειλε μηνύματα ενότητας και αγώνα ενάντια στην ντόπια και ξένη αδικία. Έκανε μετά από πολλές δεκαετίες τον ελληνικό λαό να νιώσει περηφάνια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, έκανε ακόμη και αυτούς που μέχρι πρότινος απαξιούσαν το κόμμα του, και ίσως τον ίδιο, να μιλούν με θαυμασμό και να προσπαθούν να καρπωθούν την επιτυχία της δημοκρατικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, για ίδιον όφελος.

Σε αντίθεση με τη δική μας κομμουνιστική (αν προτιμάτε, σταλινική Αριστερά), από την πρώτη στιγμή κατάργησε πολλά προνόμια βουλευτών και υπουργών. Στο εσωτερικό κατάργησε την παντοδυναμία των ΜΑΔ και τις αυθαίρετες και βάρβαρες επιθέσεις ενάντια στον ίδιο τον Έλληνα πολίτη αλλά και ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Δύσκολος ο δρόμος που επέλεξε, όμως είναι ένας δρόμος γεμάτος ανθρωπιά, περηφάνια και αγάπη προς την πατρίδα αλλά και προς κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα και έξω από την ίδιά του την πατρίδα. Με άλλα λόγια έχει πει, χωρίς να το πει, ότι τέρμα τα ντόπια και τα ξένα παράσιτα.

Τέρμα η αδικία, τέρμα η ταπείνωση των λαών από τα κάθε λογής μονοπώλια, ντόπια και ξένα. Οι θέσεις του είναι ταυτόχρονα και ένα σάλπισμα για αξιοπρέπεια, αγώνα και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών. Δεν το κρύβω πως, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, χωρίς εθνικιστικές σκέψεις, με έκανε να νιώσω περήφανος για την εθνική καταγωγή μου. Γιατί μέχρι σήμερα, με τη στάση και συμπεριφορά όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων της Ελλάδας και της Κύπρου, μόνο ντροπή ένιωθα.

Και δεν ήτανε λίγα αυτά που με έκαναν να νιώθω έτσι. Πραξικοπήματα χωρίς τιμωρία των ενόχων, απάτες -οικονομικές και άλλες-, αποπροσανατολισμός, βία, διαφθορά και πολλά άλλα. Δύσκολος ο αγώνας, αλλά τουλάχιστο κρατάμε την αξιοπρέπειά μας και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για εμάς, αλλά κυρίως για τα παιδιά μας. Καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος με αξιοπρέπεια, παρά να πεθαίνεις δούλος στην ψυχή.

ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής