Οι παγκόσμιοι αποδομητές λαών, κοινωνιών και κρατών δεν σταμάτησαν ποτέ, στο υπονομευτικό πολυσχιδές έργο τους, να αποπειρώνται ανοικτά και προκλητικά, για να ποδηγετήσουν και να υποβάλουν αλλά και να επιβάλουν -δι΄ αμέσων ενεργειών, ή δι΄ αντιπροσώπων τους ντόπιων πρακτόρων, ή των πρεσβευτών τους (που πολλάκις υπήρξαν χυδαίοι, φιλότουρκοι και αποδομητές της Κυπριακής Δημοκρατίας)- τα δικά τους γεωστρατηγικά σχέδια (και αυτά των Τούρκων).

Ακόμα και μέσω μηχανισμών της Γραμματείας του ΟΗΕ και των εκπροσώπων της μέχρι και αυτή τη στιγμή, στυγνά και απάνθρωπα, επιδιώκουν δι΄ εκβιασμών και απειλών να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να την αφήσουν έρμαιο της Τουρκίας. Με την Ελλάδα ανύπαρκτη και απούσα αλλά και επικίνδυνη.

Αν στέκεται λοιπόν στα πόδια του με αξιώσεις το «δικοινοτικό - διζωνικό» μόρφωμα που προσπαθούν να μας επιβάλουν και να διαλύσουν το κράτος μας, με τα πρόθυμα γι' αυτούς πολιτικά φερέφωνα και νοσηρά κύμβαλα - τρωκτικά της κοινωνίας, με τις μεταμφιέσεις τους, αυτό δεν οφείλεται στη δύναμη και τη δικαιότητά του, αλλά στην αδράνεια και την απογοήτευση που διακατέχει την πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού και των ηγεσιών του. (Κόμματα, Οργανώσεις, μιλημένους επιφανείς της κοινωνίας κ.τ.λ.), που είναι στην ουσία παραιτημένοι και βολεμένοι.

Η κοινωνία, λοιπόν, των πολιτών που απλώς αναθεματίζει τα… κακά ή ένοχα κόμματα, ηγεσίες κ.τ.λ., είναι σαν να πιστεύει ότι μέσα σ΄ αυτά τα σαθρά νεοταξικά πλαίσια μπορεί να υπάρξουν και κόμματα, συνδικάτα και κράτος παλιάς «δημοκρατικής αστικής κοπής» δηλαδή, που είναι ικανά να προωθήσουν τα συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού!

Κοιτάξτε, όμως, το στρατηγικό πρόβλημα σήμερα είναι το πώς θα ανατραπεί αυτή η κατάσταση και πώς θα αλλάξει η κοινωνία (η άδουσα υπήκοος) και όχι το πώς θα συμμετέχουμε σ΄ αυτό το σύστημα της απάτης και της ευτέλειας.

Το να βρίσκουμε προσωρινά καταφύγιο (μαντρί δηλαδή) σε πλαστικούς πολιτικούς των συμβιβασμών, της πρεμούρας και της συνένοχης σιωπής μπροστά σε όσα σήμερα διαδραματίζονται στα προς το παρόν ελεύθερα εδάφη μας, είναι μια υποτυπώδης ανώφελη αντίδραση, αφού δεν υπάρχει τίποτε άλλο (νομίζουμε). Και είναι μια αγωνιώδης «επιλογή» να απεγκλωβιστούμε από τα ασφυκτικά καλούπια της πολιτικής χειραγώγησης που μας έχουν επιβάλει οι φθαρμένοι νομενκλατούριοι. Μέγα λάθος. Μέγα λάθος.

Η παρούσα και σίγουρα παροδική κρίση δεν είναι αδιέξοδη. Η διέξοδος είναι ο αγώνας, η δημιουργία του οράματος ενός νέου ανθρώπου και της πίστης. Η λιποταξία και (το χειρότερο) η θεωρητικοποίηση της παραίτησης οδηγούν στην αυτοαναίρεσή μας και στην κοινωνικοπολιτική και πολιτισμική εξάτμισή μας. Όθεν, τολμάν χρη.

Ας θυμηθούμε τα λόγια μιας μεγάλης άκαμπτης επαναστάτριας, της Ρόζας Λούξεμπουργκ: «Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος με όλη τη φρίκη του. Και θα 'ταν σίγουρα πιο ωραίος, αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και οι δειλοί»!

Υ.Γ. Σήμερα η σήψη ανάμεσά μας είναι τόσο προχωρημένη, που καθιστά το κράτος και τους θεσμούς του «τιμάρια» ανταγωνιστικών συμφερόντων που εκκολάπτουν κυκλώματα δωσίλογων και εμπόρους ιδεολογίας. Και που καταλύει προοδευτικά το εθνικό μας κράτος, τους θεσμούς, τα Συνδικάτα, τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία και την κοινωνία των πολιτών. Όθεν;

ΑΝΤΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχ. Νομικών και Πολιτικών Σπουδών