Ποιο παιδικό τραύμα ευθύνεται για την αποστροφή του Αλέξη προς τις γραβάτες; Σε τι ψυχαναλυτικό βάθος πρέπει να φθάσει κανείς για να εξηγηθεί η χρωματική επιλογή της νέας προέδρου της Ελληνικής Βουλής...
«Ε, ρε μάνα μου, γλέντια» που θα ’λεγε κι ο θυμόσοφος Καραγκιόζης. Ε, ρε μάνα μου, φαιά ουσία και ενέργεια και λόγος και σκέψη (και κυρίως τάλιρο, για να θυμηθούμε τη μάλλον νεκραναστημένη όπου να ’ναι δραχμούλα) που ξοδεύτηκε, είκοσι μέρες τώρα! Εμ, πώς αλλιώς θα γινόταν; Πάνε οι καιροί που μ’ ένα μαύρο κοστούμι και μια γραβάτα οι πολιτικοί έπαιρναν σβάρνα τα μπαλκόνια για εξαγγελία των προθέσεών τους, που γρήγορα μετατρέπονταν σε ξεχασμένες υποσχέσεις (αυτό λίγο άλλαξε). Το πολύ να ’χαν μια ευκαιρία ν’ ακουστούν από το κρατικό μονοπωλιακό ραδιόφωνο σ’ έναν μονόλογο κι αυτό αν είχαν κάποιο διακριβωμένο εκτόπισμα. Κι ο εκλογέας αποφάσιζε τι του έκανε!
Τον καιρό της εικόνας, που η τηλεόραση απλώθηκε πολύχρωμη και πολύφωνη παντού, το θέμα είναι ένα: τι φοράει ο σούπερ σταρ των ημερών Βαρουφάκης; Τι μπουφάν είν’ αυτό και πού το βρήκε; Η συμβία επεμβαίνει εξ αποστάσεως: «Δανεικό είναι, έχασε τη βαλίτσα!» Τι συνδυασμός χρωμάτων είναι τούτος και με το πουκάμισο έξω απ’ το παντελόνι; Ποιο παιδικό τραύμα ευθύνεται για την αποστροφή του Αλέξη προς τις γραβάτες; Σε τι ψυχαναλυτικό βάθος πρέπει να φθάσει κανείς για να εξηγηθεί η χρωματική επιλογή της νέας προέδρου της Ελληνικής Βουλής (παγωνί με κίτρινο, απείρου κάλλους συνδυασμός - must των ημερών αποφάνθηκαν οι ειδικοί). (Και καμάρι ο μπαμπάς Κωνσταντόπουλος!). Μέχρι και ένα σχισμένο καλσόν σχολιαζόταν για ώρα στα γκοσσιπάδικα (από τον αγγλικό ορισμό του κουτσομπολιού gossip, ελληνική λέξη κι άμα θέλετε!).
Ώρες ολόκληρες να αναλύονται τα στυλιστικά λάθη, τα ενδυματολογικά παραστρατήματα. Και να τούρλα οι κολιέδες (να μην κάνω κι εγώ το κομμάτι μου στη γλωσσοπλαστική;). Και να τα στρας, τα τεράστια φο μπιζού (τα ψεύτικα ντε!), οι σινιέ γόβες (τα σκαρπίνια του Βαρουφάκη χιλιάρικο, λέει). Και να οι επώνυμες τσάντες (€3.000 η μία περίπου κοστολογούνται). Και να τα νύχια σε χίλιες αποχρώσεις και ιδέες, φτιαγμένα από διάσημες μανικιουρίστες. Και κάθεσαι ώρες στο χαζοκούτι η άνεργη που ψάχνεις με το κερί τη δεκάρα για τα πιο βασικά, δακρυσμένη απ’ τα τελευταία κρεμμύδια που καθαρίζεις. Και σε περιμένει το μαρτύριο της κατσαρόλας (όχι της δικής σου της άδειας, βέβαια).
Αρνάκι, κοτόπουλο, ψαρονέφρι, γαρίδες, συνταγές εξωτικές απ’ την άλλη άκρη της γης, απ’ το πρωί ώς το βράδυ, πού στο καλό τα βρίσκουν όλα αυτά, αναρωτιέσαι. Σε μια εποχή που άνθρωποι ψάχνουν τα σκουπίδια, που οι ουρές στα κοινωνικά παντοπωλεία θυμίζουν ένδοξες μέρες σε πρεμιέρες μεγάλων θιάσων. Όλα για το «φαίνεσθαι», όλα για τη φιγούρα. Για τη φαγούρα του πώς κλείνεις τις τρύπες της τσέπης σου που χάσκουν, του ποιος θα βρεθεί να τσοντάρει για τις ανάγκες του παιδιού τις ατελείωτες, του πώς βάζεις βενζίνη στ’ αυτοκίνητο (αν το ’χεις ακόμα), του πώς πληρώνεις ρεύμα μ’ αυτόν τον ψόφο, που θα χρειαστείς ασθενοφόρο πριν ανοίξεις τον φάκελο με το χαράτσι, ιδέα καμία.
Πρόβλημα δικό σου. Το κουτσουρεμένο εισόδημα, το κοροϊδευτικό χαμόγελο των τιμών απ’ τα σύννεφα, η καθημερινή πάλη, όλ’ αυτά δικά σου. Άλλοι έχουν έννοιες άλλες! Να κεντρίζει το σχόλιο, ν’ ανάβουν οι συζητήσεις, να τρελαίνονται τα μηχανάκια, ν’ ανεβαίνει το κασέ των διαφημίσεων στα κανάλια. Ναι, δουλεύουν άνθρωποι εκεί. Για πόσο, πότε πληρώθηκαν τελευταία φορά, άσε, μην το ψάχνεις. Κέρδος μόνο στη γνωστή μπάνκα. Εσένα, περαστικά σου!
ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ
