Η πιο θετική πρόβλεψη είναι εκείνη που επισημαίνει την επερχόμενη εξαφάνισή μας από τον παγετώνα των λαθών που δεν αντιμετωπίζει η αβουλία μας
Η βλακεία κατάντησε τους δρόμους μας σφαγεία. Η αδυναμία γονικού ελέγχου μετέτρεψε το νυκτερινό σκοτάδι σε άσυλο διαφθορέων. Η ανικανότητα επιφυλακής κατέστησε τους δημόσιους χώρους αλώνια λαθρεμπορικής αυθαιρεσίας. Οι ιδεολογικές εκριζώσεις απεγύμνωσαν τη νεολαία από τις ηθικές αντιστάσεις. Τα ναρκωτικά μολύνουν την ελπίδα. Το αλκοόλ μεθά την προσδοκία. Το κάπνισμα οδηγεί στα νεκροταφεία.
Οι διαστροφές οργιάζουν και εκθεμελιώνουν την κοινωνία. Οι νεοφανείς Μεσσίες με τις ασυγκράτητες φλυαρίες και επαναλήψεις, με τη φρενίτιδα προβολής από τα τηλεοπτικά παράθυρα, κουράζουν τον λαό και τον παρασύρουν στην αποχαύνωση. Και οι ορολογικές καινολογίες περί «κομματικών πατριωτισμών» αποσπούν τον κόσμο από το έναντι της δύστυχης πατρίδας χρέος, σε μιαν απογοητευτική ατμόσφαιρα εννοιολογικών συγχύσεων, ιδεολογικών νεφελωμάτων, θεσμικών δολιοφθορών και πολιτικού μηδισμού, ενώ οι ξένοι δημιουργούν κράτος εν κράτει και μετατρέπουν σε άβουλο οικονομικό υποχείριο την Κύπρο.
Αυτά είναι μερικά από τα ηχηρά στοιχεία διαπιστώσεων που διογκώνουν τη χιονοστιβάδα των κινδύνων κι επισπεύδουν τον χρόνο κατολίσθησης, που θα καλύψει αφανιστικά τη ζωή «σ’ αυτό το τραγικό σταυροδρόμι του κόσμου», κατά τον Καζαντζάκη, όπου πολύπλευρες δολιοφθορές γκρεμίζουν τα οχυρά των ψυχικών αντιστάσεων. Στην περίπτωσή μας μπορεί να ισχύσει η διαπίστωση του David Ignatius στην «Washington Post» για τις Ηνωμένες Πολιτείες: «Είμαστε μια χώρα που δεν επιλύει τα προβλήματά της, που δεν διαθέτει τη βούληση να σπάσει τα δεσμά τα οποία εδραιώνουν τα λάθη».
Λογομαχούμε από το ένα μέχρι το άλλο πρωί στην αντιμαχία της κομματικής κυριαρχίας, αλλά δεν προβληματιζόμαστε για την αντίσταση στην παρατεινόμενη κατοχή και τη συγκρότηση μετώπου απελευθερωτικής διεκδίκησης. Η υπογεννητικότητα μάς συρρικνώνει πληθυσμιακά, αλλά δεν μας απασχολεί η δημογραφική συμφορά. Νοιαζόμαστε για την αύξηση της κομματικής ψήφου, αλλά δεν δίνουμε δεκάρα για τη διαφοροποίηση από τις μυριάδες των ξένων που εφορμούν από τις ορθάνοικτες πύλες της βλακώδους πολιτικής γαλαντομίας και τις ορδές των εποίκων με την καλπάζουσα υπεργεννητικότητα. Βλέπουμε τους αλληλόκρουστους βράχους των Συμπληγάδων των ακραίων κομματισμών και δεν υπερφαλαγγίζουμε τις αρριβιστικές παγιδεύσεις της άκρατης δημαγωγίας.
Αναγνωρίζουμε την παγίωση των συνεπειών από τη διασπορά της προσφυγιάς και τη διάσπαση της ομοιογένειας από την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, αλλά δεν απαιτούμε την κοινωνική επανασύνδεση του κόσμου, την αποκατάσταση των κοινωνικών θεσμών και την αναστήλωση των αδελφικών δεσμών. Υπομένουμε την αθλιότητα των προσφυγικών συνοικισμών, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», κατά τον Βάρναλη, και δεν αντιδρούμε με ρωμαλέες αντιστάσεις και αγωνιστικές διεκδικήσεις. Βλέπουμε την κανιβαλική εξόντωση ανθρώπινων αξιών και την προώθηση ηλιθίων, και στρέφουμε αλλού την προσοχή ή αγαλλιούμε με σαδιστική ικανοποίηση…
Η πιο θετική πρόβλεψη είναι εκείνη που επισημαίνει την επερχόμενη εξαφάνισή μας από τον παγετώνα των λαθών, που δεν αντιμετωπίζει η αβουλία μας. Η αβουλία μας είναι το τεκμήριο της ανικανότητάς μας ν’ αποφύγουμε την αυτοαναίρεση. Με την αποδοχή της απάθειας, σαν τρόπου συμπεριφοράς, ταυτιζόμαστε με την άποψη του Παναγιώτη Κονδύλη, που επισημαίνει ο Χρήστος Γιανναράς στην «Καθημερινή», ότι «Οι Έλληνες βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας μας»! Και όμως, εμφωλεύουν στα πρωτοκύτταρά μας οι αρχέγονες δυνάμεις των αντιστάσεων, που μας κράτησαν όρθιους στους κλύδωνες των αιώνων. Οι ηθικές υπαρξιακές αναγκαιότητες βοούν, σαν απάντηση στην εθνική και κοινωνική αγωνία.
Οι αναγκαιότητες αυτές υπήρξαν τα βάθρα της οικογενειακής αυτοτέλειάς μας αλλά και της ατομικής αυτοδυναμίας μας, που συνέτειναν στη δημιουργία του σωστού ανθρώπου και συγκρότησαν μια κοινωνία ορθοδρομούσα και ανθιστάμενη στους κινδύνους που την πολιορκούσαν, επειδή ατσάλωνε την ασφάλειά της στις ηθικές της δυνάμεις, στην ακεραιότητα του ανθρώπου της και στη συνειδησιακή ιδεολογική του στράτευση στους στίβους επιλεγμένων ωραίων αγώνων υπαρξιακής προοπτικής. Ήταν ο άνθρωπος Άτλαντας που κρατούσε στους ώμους του τον κόσμο του, εμπνεόμενος από τη συνείδηση της αποστολής του. Υποστασιακός στύλος της ιστορικής του καταβολής και της αξίας του.
Τον είδε ο Αισχύλος, «δεν ήταν δούλος ανθρώπων ούτε υπήκοος κανενός» («Πέρσες»). Αυτόν τον άνθρωπο στοχοθέτησε η αλλοτριωτική συνωμοσία που εξυφάνθη ταυτόχρονα με την πολιτική εκτροπή του Φεβρουαρίου 1959 και τη σκευωρία ψυχολογικής μεταλλαγής της ουσίας του, μετατρέποντάς τον σε ηθικά υποτελή και κομματικά ευτελή, σε προσωπικό πολιτικό όργανο. Σε ερπετό. Σε κοινωνικό παρία, «δούλο ανθρώπων» και υπήκοο ηγεμόνων. Ποιος θα επαναφέρει τον σωστό άνθρωπο Έλληνα στον λόφο της αναγέννησης, για να ηγηθεί στον αγώνα αντίστασης του λαού και αποκατάστασης της πατρίδας; Γιατί τέτοια αποστολή είναι δυνατή και αναγκαία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com
