«Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν» (Πβ. Λουκ: «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», επίσης Αποστ. Παροιμ., Ίδ. 57) που σημαίνει «εκοιλιοπονούσε το βουνό και γέννησε ποντικό», λέγεται δε στην περίπτωση που κάποιος καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, με μηδαμινό όμως αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλούμε για το ούτω καλούμενο «κοινό ανακοινωθέν».
Πώς λοιπόν ερμηνεύουν το «κοινόν ανακοινωθέν» οι Τούρκοι, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών το διαμηνύουν με τον καθημερινό τους αμανέ* για δύο λαούς κτλ., αλλά εμείς συνεχίζουμε να είμαστε «τυφλοί τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματι» (Σοφ. Οιδ. Τυρ. 371) -δηλαδή τυφλοί στα μάτια και στην ψυχή- αφού ζούμε με ψευδαισθήσεις και ευσεβοποθισμούς ότι με τη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα» θα εξευρεθεί «δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού» και θα επανενώσουμε την Κύπρο!
Για τους Τούρκους το «Κυπριακό είναι λυμένο επί του εδάφους και του χάρτη» (δήλωση του τότε Τούρκου Πρωθυπουργού της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ) και τώρα απλώς θέλουν την υπογραφή μας για τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής και τη μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο και των ελληνικής καταγωγής αυτόχθονων κατοίκων της Κύπρου σε μια θλιβερή μειονότητα, εσαεί υποτελή στην Άγκυρα, που τελικώς δυνατό να έχει την τύχη των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου.
Είχα γράψει πολλές φορές στο παρελθόν ότι με τις «συμφωνίες υψηλού επιπέδου» (συμφωνίες κορυφής, όπως συνηθίζουμε να τις αποκαλούμε) αποδεχτήκαμε έμμεσα τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής και βάλαμε τη θηλιά του σχοινιού γύρω από τον λαιμό μας, δίδοντας το άλλο άκρο στους Τούρκους.
Έκτοτε, με τις συνεχείς υποχωρήσεις μας και τις κατά καιρούς «γενναιόδωρες προσφορές» μας, που τώρα περιλαμβάνουν και το φυσικό αέριο (έδαφος αντί φυσικού αερίου, στην Τουρκία παροχή στο ήμισυ της τιμής κτλ.), είναι σαν να εκλιπαρούμε ουσιαστικά τον οίκτο και τη συμπόνια των Τούρκων, προσπαθώντας να τους δελεάσουμε.
Ο γνωστός Άγγλος δημοσιογράφος Robert Fisk είχε γράψει πριν από μερικά χρόνια στην εφημερίδα «Independent» ότι στο Κυπριακό ουδέποτε διεξήχθησαν σοβαρές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις ουσίας, παρά μόνο «κουβέντες του καφενείου», οι οποίες φυσικά και θα συνεχισθούν και αυτή τη φορά, όποτε και αν ξαναρχίσουν, όπως διάφοροι δικοί μας και ξένοι επείγονται. Μερικοί εισηγούνται χάραξη «νέας εθνικής (sic)** στρατηγικής» «σχεδίου Β», «επανατοποθέτηση» κτλ.
Μα είχαμε, άραγε, ποτέ οποιαδήποτε στρατηγική ή σχέδιο Α; Ασφαλώς όχι. Άλλοι μιλούν για ενότητα αλλά το «κοινό ανακοινωθέν» έγινε η αφορμή για νέες αντιπαραθέσεις σε ένα κυριολεκτικά καταθρυμματισμένο εσωτερικό μέτωπο, όπου όλοι είναι εναντίον όλων. Η ύπαρξη ενιαίου και αρραγούς εσωτερικού μετώπου προϋποθέτει ενότητα σκοπού και δράσης, που ασφαλώς δεν υπάρχει ούτε και ποτέ θα δημιουργηθεί εφ’ όσον δεν βασίζεται σε ένα ενιαίο και αρραγές αντικατοχικό απελευθερωτικό μέτωπο. Σε αυτό έπρεπε να επικεντρώνεται το ούτω καλούμενο Εθνικό Συμβούλιο, διαφορετικά είναι χάσιμο χρόνου.
Υπάρχουν και οι εθνικώς ασπόνδυλοι που μας λέγουν ότι είμαστε «μικρή χώρα». Είναι, δηλαδή, ως να μας εισηγούνται να αυτοκτονήσουμε, αφού πρόκειται να πεθάνουμε. Όμως, όπως λέει και ο ποιητής, «η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα, μετριέται και με το αίμα».
Στην ιστορική πορεία των λαών ουδέποτε υπήρχε ασφάλεια παρά μόνον ευκαιρία. Και η πολύπαθη Κύπρος -που πολλούς αφέντες άλλαξε μα δεν άλλαξε καρδιά- βρέθηκε στην πιο ισχυρή θέση την περίοδο 1964-67, με την παρουσία μιας ενισχυμένης με δύναμη πυρός Ελληνικής Μεραρχίας, όπου η διεθνής κοινότητα αποδέχθηκε ότι η Ένωση με την Ελλάδα ήταν τετελεσμένο γεγονός και η μόνη βιώσιμη και διαρκής λύση του Κυπριακού.
Γιατί μόνο η Ένωση διασφάλιζε οριστικά τη φυσική και εθνική επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού. Αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό θα είμαστε πάντοτε ευάλωτοι. Σήμερα ο κυπριακός Ελληνισμός διανύει την πιο κρίσιμη φάση της ιστορικής του διαδρομής, ευρισκόμενος στο έλεος του τουρκικού επεκτατισμού, διακατεχόμενος από πρωτοφανή αισθήματα ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το μέλλον. Η Κύπρος ουδέποτε θα ησυχάσει εξαιτίας των χειρισμών αυτών που κρατούσαν στα χέρια τους τις τύχες μας.
Απεμπόλησαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, εγκατέλειψαν το αίτημα Ενώσεως καταπατώντας τους όρκους που έδωσαν για αυτό για το οποίο αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν και οδηγήθηκαν στην αγχόνη οι ήρωες και μάρτυρές μας, των οποίων τρίζουν τα κόκκαλα. Ας μη ξεχνούμε ότι ουδείς εξ αυτών έδωσε τη ζωή του είτε για μια ψευδοανεξαρτησία των επάρατων συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου είτε για την τουρκικών προδιαγραφών «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία».
*Αμανές: μακρόσυρτο τουρκικό τραγούδι
**Sic: λέγεται κατά τρόπο ειρωνικό
ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής
