Τσίπρας και Βαρουφάκης ξεκίνησαν μια μαραθώνια διαδρομή να «εξηγήσουν» τη δική τους Ευρώπη. Το «κοινό τους σπίτι», όπως το αποκαλούν, γιατί αυτοί μεγάλωσαν μέσα σε αυτό. Αντίθετοι με μια γενιά, που αντιμετωπίζει την Ευρώπη σαν άρρενα μονομάχων, με την αυτοκράτειρα Μέρκελ, να αποφασίζει με μια κίνηση του αντίχειρα, αν ο χαμένος μονομάχος θα ζήσει ή θα πεθάνει.

Είναι αδιανόητο και καταδικαστέο για τον Σόιμπλε, νέοι άνθρωποι να μπορούν να ονειρευτούν μια άλλη Ευρώπη από τη δική του. Οι χωρίς γραβάτα και παραδοσιακή στολή των τραπεζιτών, έπρεπε να γνωρίζουν ότι όποιος διανοήθηκε, στο παρελθόν, να φωνάξει «έχω ένα όνειρο», εξολοθρεύτηκε.

Στην κοινή συνέντευξη Σόιμπλε-Βαρουφάκη οι διψασμένοι για αίμα δημοσιογράφοι, φαντάστηκαν στιγμιαία ότι ο Σόιμπλε σηκώθηκε όρθιος, έβαλε τον Βαρουφάκη στο καροτσάκι και τον έσπρωχνε. Αυτό που δεν συνειδητοποίησαν είναι ότι, ο ένας μπορεί να ονειρεύεται για μια ανθρωποκεντρική Ευρώπη, ενώ ο άλλος αδυνατεί καν να ονειρευτεί.

Η Ευρώπη της Γερμανίας και των τραπεζιτών, που ορκίζεται σε ένα θεό, που έχει πάρει τη μορφή του χρήματος, δεν μπορεί να ανεχτεί τους ονειροπόλους, που τολμούν να ορκίζονται στην τιμή τους. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η δύναμη της εξουσίας, των όπλων, του χρήματος και η εξαθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δεν μπορούν να δολοφονήσουν μια ιδέα, ένα όνειρο. Η σπίθα άναψε από τη μικρή Ελλάδα και όσο θα ρίχνουν τιμωρίες για να τη σβήσουν, τόσο θα φουντώνει και θα μετατρέπεται σε παραλήρημα, «εγώ είμαι Τσίπρας».

Κύριε Σόιμπλε και λοιποί χρηματολάγνοι, βλέποντας τους αριθμούς και το ισοζύγιο δυνάμεων μεταξύ των δύο κόσμων, μου φαινόταν αστείο και μόνο να σκεφτούν νέα παιδιά, να τα βάλουν μαζί σας, με μόνο όπλο «ένα όνειρο». Περπατώντας όμως στη λαϊκή, μπαίνοντας σε ταξί, πίνοντας καφέ στη γειτονιά μου στην Αθήνα, ανταλλάσσοντας ηλεκτρονικά μηνύματα με φίλους και ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συνάντησα τόσους «Τσίπρες», που γεμίζουν το μεγαλύτερο φράγμα της Ευρώπης, που ήδη τοιχώματά του άρχισαν να τρίζουν.

Δεν είναι θέμα πλέον η Ελλάδα, ούτε ο φορολογούμενος Ευρωπαίος, όπως το παρουσιάζετε, ή ποιος χάνει και ποιος κερδίζει. Είναι θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είναι θέμα, ότι εσείς θέλετε να σώσετε τις τράπεζες και οι «Τσίπρες» τον άνθρωπο.

Οι «Τσίπρες», κύριε Σόιμπλε και λοιποί χρηματολάγνοι, δεν είναι αντίπαλοί μας, είναι τα παιδιά μας, που ονειρεύονται μια ανθρώπινη Ευρώπη. Όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται, μπορείτε να καταβάλετε μια προσπάθεια να τους ακούσετε ή ακόμα και μια υπέρβαση του εγωισμού σας, να ονειρευτείτε μαζί τους.