Είναι εύκολο να επιρρίπτουμε τις ευθύνες σε τρίτους ή να κατηγορούμε και να κακίζουμε το κλίμα και τις περιστάσεις που δεν μας ευνόησαν. Όταν όμως πρόκειται για θέματα μείζονος σημασίας, για τα οποία χωρίζεται ο τόπος σε αντιμαχόμενες μερίδες, η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως και κατά γενικήν ομολογίαν τις πολιτικές δυνάμεις και τα κέντρα αποφάσεων, αλλά και εμάς τους ψηφοφόρους και την κοινωνία γενικότερα. Συνεπώς είναι ευθύνη και καθήκον αυτών που κυβερνούν ή ασκούν την οποιαδήποτε εξουσία, να κρίνουν και να πράττουν πάντοτε με κριτήρια πατριωτικής ευαισθησίας.

Πάνε σχεδόν δύο χρόνια από την εκλογή της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ, η όποια συνεπικουρουμένη από την ηγεσία του ΑΚΕΛ και με τις κατ' αρχήν έστω ευλογίες του ΔΗΚΟ, έριξε τη χώρα στον βούρκο και στην εξαθλίωση. Η πολιτική «ελίτ» του κομματοκρατούμενου πολιτικού μας συστήματος όχι μόνο δεν έπραξε το παραμικρό για να άρει τα αίτια της διαφαινόμενης κρίσης, αλλά ούτε έχει επιδείξει την παραμικρή διάθεση μεταμέλειας και αλλαγής πλεύσης από τις λεηλατικές αυτές πρακτικές.

Η εν λόγω «ελίτ» επιβιώνει επικοινωνιακά με ψευδή διλήμματα του τύπου «μνημόνιο ή χρεοκοπία», «λύση ή απομόνωση», «πολιτική και οικονομική σταθερότητα ή άτακτη ακυβερνησία»… Το όλο δε αυτό ντελίριο διλημμάτων και φοβικών συνδρόμων συντελείται επί των ερειπίων του νησιού μας, προκειμένου η «ελίτ» να διαιωνίζει τη λαϊκή νομιμοποίησή της, τη στιγμή που με την υποκλιτική και ρεαλιστική δήθεν πολιτική τόσο έναντι στο μνημόνιο αλλά και στα εθνικά μας θέματα, το «νησάκι» μας οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομική αλλά και πολιτική χρεοκοπία.

Συνένοχες και συνυπεύθυνες στον κατήφορο αυτό, είναι τόσο οι «μνημονιακές» δυνάμεις του κυβερνητικού στρατοπέδου, όσο και οι «αντι-μνημονιακές» εκφάνσεις της αντιπολίτευσης, που υπερψήφιζαν μαζί μνημονιακά νομοσχέδια πριν καν ψηφίσουν το μνημόνιο και συμπλέουν στη βάρκα της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πηδάλιο την ψευδαίσθηση ότι οι εταίροι μας θα μας διασφαλίσουν και θα χαλιναγωγήσουν την Τουρκία. Ήμαρτον…

Σε αυτήν την αριστοτεχνικά στημένη εμφύλια σύγκρουση το πρώτο θύμα -όπως εύστοχα επεσήμανε ο Θουκυδίδης- είναι η αλήθεια και φυσικά η κυπριακή κοινωνία, γιατί μέσα από αυτήν την άγονη δήθεν αντιπαράθεση αρνούνται επιμελώς να εναρμονισθούν με το συμφέρον της κοινωνίας και του ημικατεχόμενού μας νησιού.

Τα συμπλέγματα κατωτερότητας, αβεβαιότητας και το «σύνδρομο του σαλιγκαρισμού» πρέπει επιτέλους να εκλείψουν και να τα αποβάλει η πολιτική μας ελίτ, για να διεκδικήσει με αξιώσεις αυτά που δικαιούται τούτος ο εξαθλιωμένος λαός. Ο σαλίγκαρος, πιο συγκεκριμένα ο γυμνοσάλιαγκας(τιτσιροκαράολος), ανήκει στην κατηγορία των ασπόνδυλων όντων του ζωικού βασιλείου και γι' αυτόν τον λόγο είναι προδιαγεγραμμένη η τύχη του να σέρνεται και να ποδοπατείται από τα σπονδυλωτά όντα.

Ας μην προτρέχουμε λοιπόν και να δηλώνουμε δογματική υποστήριξη στη δύση ή τυφλή υπακοή στο μνημόνιο, αφού βλέπουμε ότι οι εξελίξεις παίρνουν μια διαφορετική πορεία. Το ηθικό του λαού μας έχει τσακιστεί και δύσκολα θα μπορέσει να αποκατασταθεί. Από τον αγώνα της ανεξαρτησίας, στις δικοινοτικές διαμάχες, στο πραξικόπημα, στην εισβολή, το δημοψήφισμα, ενώ εσχάτως και οικονομικές κατοχές, πάντα με απώτερο σκοπό να κατακερματιστεί ό,τι μας απομένει όρθιο. Ας σηκωθούμε λοιπόν κι ας απαιτήσουμε «σπονδυλική» διεκδίκηση των δικαίων μας από όλους τους κραταιούς «ασπόνδυλους», που έχουν κυριαρχήσει στο πολιτικοκοινωνικό μας γίγνεσθαι.

ΔΡ. ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Οργανωτικός Γραμματέας
Συμμαχίας Πολιτών