Είναι αδήριτη ανάγκη και επιβεβλημένο πατριωτικό καθήκον του κάθε Κυπρίου (Ελληνοκυπρίου ή Τουρκοκυπρίου) να προσπαθεί να συμβάλει με κάθε νόμιμο και αξιοπρεπή τρόπο στην καλλιέργεια του διαλόγου και της μεταξύ μας συναντίληψης και εμπιστοσύνης για την επανένωση του νησιού μας και την απαλλαγή του από την τουρκική κατοχή, αλλά και για τη μετά τη λύση εξουδετέρωση της τουρκικής επικυριαρχίας πάνω στο σύνολο του κυπριακού λαού (Ε/κ και Τ/κ).

Για την εξεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης στο κυπριακό πρόβλημα θα πρέπει να αναδείξουμε, να προβάλουμε και να καλλιεργήσουμε περισσότερο αυτά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας.

Και αυτό θα γίνει μόνο με την άρση των κατοχικών δεδομένων, των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής, αλλά και την εξουδετέρωση των βλέψεων της Τουρκίας πάνω στην επικυριαρχία της Κύπρου, όπως σχεδιάστηκε από τον Νιχάτ Ερίμ και υλοποιείται με μαθηματική ακρίβεια μέχρι των ημερών μας, με τη συμβολή των δικών μας τραγικών και καταστροφικών λαθών και πολιτικών.

Μερίδα της πολιτικής μας ηγεσίας αλλά και οργανωμένα σύνολα και κινήσεις Ελληνοκυπρίων, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, καταφεύγουν είτε σε διαστρέβλωση της Ιστορίας είτε σε παραποίηση των γεγονότων είτε ακόμα και σε μιαν αυτοαναίρεσή μας.

Καταφεύγουν, λοιπόν, σε μια μονόπλευρη ανάδειξη και καταγραφή των πτυχών ιστορικών γεγονότων, που συνέβαλαν στη διαίρεση της πατρίδας μας και επιρρίπτουν, κατά παράβαση της ιστορικής πραγματικότητας, αδίκως και μονομερώς τις ευθύνες στους Ελληνοκυπρίους αλλά και στους Ελλαδίτες, που... προσπάθησαν, δήθεν, να εξαλείψουν τους Τουρκοκυπρίους από το νησί μας.

Ταυτόχρονα, όμως, παρασιωπούν και παραγράφουν τη μεγαλύτερη ιστορική αλήθεια, ότι η Τουρκία είχε πάντοτε βλέψεις για την επικυριαρχία της επί της Κύπρου και αυτό αποδεικνύεται με την απλή μελέτη των ιστορικών ντοκουμέντων (π.χ. Νιχάτ Ερίμ) και πρόσφατων συγγραφικών έργων (π.χ. «Στρατηγικό Βάθος» του Αχμέτ Νταβούτογλου).

Η πρακτική αυτή αφενός απαλλάττει την Τουρκία από τις βαρύτατες ιστορικές της ευθύνες, αποενοχοποιεί τους εδώ εγκάθετούς της, οι οποίοι με μαεστρία υλοποίησαν τους τουρκικούς σχεδιασμούς (Ραούφ Ντενκτάς, Τ.Μ.Τ., Έρογλου), και αφετέρου μεταθέτει μονίμως τις ενοχές, τις ευθύνες και τα φταιξίματα στον... ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, τις ακρότητες και τις ωμότητες των Ελληνοκυπρίων.

Θεωρώ ότι οι αντιλήψεις και οι πολιτικές αυτές στερούνται ηθικής βάσης, στοιχειώδους αξιοπρέπειας και φυσικής δικαιοσύνης, και ουδόλως συμβάλλουν στις προσπάθειες για την εξεύρεση μιας βιώσιμης, λειτουργικής και δίκαιης λύσης στο πρόβλημα που μας χωρίζει εδώ και δεκαετίες.

Η επαναπροσέγγιση, η συμβίωση και το κοινό μας μέλλον δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσα από τη μονομερή αυτοματαίωσή μας ως Ελληνοκυπρίων, ούτε μέσα από την αυτοαναίρεσή μας και την επαναδιατύπωση της Ιστορίας.

Φρονώ πως αν απαρνηθούμε και αποβάλουμε κάθε ίχνος αξιοπρέπειάς μας όχι μόνο δεν θα γίνουμε περισσότερο αρεστοί και φιλικοί προς τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, αλλά, αντίθετα, θα μετατραπούμε σε ένα ευτελές και ασπόνδυλο λαϊκό συνονθύλευμα, που ούτε οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι θα εκτιμούν ή θα σέβονται.

Είναι με αυτές τις σκέψεις που είχα κακίσει την επιλογή του χώρου του Αγίου Σωζόμενου για την εκδήλωση της «Κίνησης για μια Ομόσπονδη Κύπρο» και την αναφορά ότι ο χώρος επιλέγηκε συμβολικά, αφού «είχε ουσιαστικά εγκαταλειφθεί το 1964 μετά από φονική επίθεση Ελληνοκυπρίων γειτονικών χωριών», όπως ανιστόρητα ισχυρίστηκαν οι διοργανωτές της εκδήλωσης.

Ποια αναφορά έγινε στην εκδήλωση για τα χωριά και τις πόλεις από τα οποία εκδιώχθηκαν το 1974 οι Ελληνοκύπριοι, ύστερα από τις φονικές επιθέσεις των Τούρκων στρατιωτών και των Τουρκοκυπρίων εξτρεμιστών της ΤΜΤ;

Όταν λοιπόν μπαίνουμε στον πειρασμό της μικροπολιτικής και της εύκολης συνθηματολογίας, να αναφέρουμε ότι μέσα στα πηγάδια βρέθηκαν κόκκαλα Τ/κ, που δολοφονήθηκαν από Ε/κ εξτρεμιστές, θα πρέπει να θυμόμαστε και να αναφέρουμε ότι ολόκληρη η κατεχόμενη Κύπρος είναι γεμάτη με ομαδικούς τάφους και πεταμένα κόκκαλα Ελληνοκυπρίων που βιάστηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τους Τούρκους εισβολείς και Τουρκοκύπριους εξτρεμιστές.
Διαφορετικά θα αυτοαναιρούμαστε και θα αυτοεξευτελιζόμαστε!

ΥΓ: Η Αγγλίδα συγγραφέας Βικτώρια Χίσλοπ, στο τελευταίο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ανατολή», διατύπωσε ισχυρισμούς και αφηγήσεις, και άφησε να εννοηθεί ότι για την διαίρεση της Κύπρου φταίνε κατά κύριο λόγο ο σοβινισμός, οι ωμότητες και οι εγκληματικές πράξεις των Ε/κ εναντίον των Τ/κ, τους οποίους, όπως αναφέρει, προσπαθήσαμε να εξαλείψουμε από το νησί.

Ίσως οι ισχυρισμοί της κ. Χίσλοπ εδράζονται -μεταξύ άλλων- και στις δικές μας αφελείς και καταστροφικές παραδοχές, ότι εμείς αποκλειστικά και μόνο προκαλέσαμε τη διαίρεση της Κύπρου.
Η αναφορά ότι ο Άγιος Σωζόμενος εγκαταλείφθηκε από τους Τ/κ μετά από φονική επίθεση Ε/κ γειτονικών χωριών ίσως να είναι μια από τις περιπτώσεις αυτές, αλλά τον λόγο έχουν οι ιστορικοί που θα επιχειρήσουν να καταγράψουν τα γεγονότα της περιόδου αυτής.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κόμματος