Από την ημέρα που ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση στην πατρίδα του ο Στρατής, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, είχε αποφασίσει να «ζει κατά Θεόν», δηλ. σύμφωνα με το θέλημα του Υψίστου. Έτσι πίστευε πως θα βοηθήσει την ψυχούλα τού πρόωρα χαμένου παιδιού του, εκεί ψηλά… Στις πρώτες μέρες μαζεύτηκαν 2-3 γάτοι, αδέσποτα ζωάκια, που είχαν ανάγκη από λίγο φαγητό, λίγη αγάπη. Τώρα, από τρεις έγιναν δεκατρείς! Αλλά αυτοί ήταν οι καλύτεροί του φίλοι. Τους αγόραζε τις καλύτερες κονσέρβες, τους μιλούσε, πότε-πότε τούς μάλωνε γιατί, άπληστοι και αχόρταγοι όπως ήταν, τσακώνονταν μεταξύ τους για τη μερίδα του λέοντος…
«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα…», είχε πει κάποτε κάποιος σοφός. Αλλά, και αυτά, ανταπέδιδαν την αγάπη του, δείχνοντας ή εκδηλώνοντας με κάθε τρόπο την ευγνωμοσύνη τους. Τρίβονταν στα πόδια του με τρυφερότητα, νιαούριζαν χαρούμενα όταν τον έβλεπαν να ξεπροβάλλει από την πόρτα της βεράντας με την κονσέρβα ανά χείρας…
Και είχε την αίσθηση πως πραγματικά ήταν καλός άνθρωπος, έχοντας διαβάσει και τα λόγια του Αγίου Παϊσίου ότι τα ζώα έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν τον κακό από τον καλό άνθρωπο. Εξοργίστηκε πολύ όταν διάβασε στον Τύπο για τον φρικτό, βασανιστικό θάνατο στον οποίο κάποιοι ανεγκέφαλοι συμπατριώτες του, υπέβαλαν ένα ανυπεράσπιστο γάτο… Είχε, βέβαια, ακούσει από φίλο του και άλλες παρόμοιες καταστάσεις: Κάποιοι φαντάροι, για να σπάσουν πλάκα, έδεσαν τα μάτια ενός γάτου και τον έριξαν βορά σε μερικά άγρια σκυλιά, που τον κατασπάραξαν!
Από τότε, όταν έβλεπε κάτι σχετικό στην εφημερίδα, έπαιρνε αμέσως το βλέμμα του, για να μην το διαβάσει. Δεν το άντεχε! Και σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια, κάποιον, αν τον έβλεπε να κακοποιεί ένα ζώο, σκύλο ή γάτο! Είχε προσδώσει και διάφορα ονόματα στους φίλους του: Ο αρσενικός, μεγάλος γάτος λεγόταν Τιγράκης. Οι θηλυκές: Τζερούλα, Παρδαλούλα, Πορτοκαλούλα, Γκριζούλα και ούτω καθεξής…
Πρόσεξε πως μια εξ αυτών ήταν ιδιαίτερα επιθετική προς τους άλλους, τους επιτίθετο με τα νύχια της όταν πλησίαζαν το πιατάκι με το φαγητό. Την μάλωσε ο Στρατής, αλλά μετά από κάποιες μέρες πρόσεξε ότι αυτή η γατούλα ήταν μητέρα. Έπρεπε να θηλάσει δύο μικρά. Από τότε την προστάτευε περισσότερο από τους άλλους και της διπλασίασε τη μερίδα τροφής. Έτσι πέρναγε ο καιρός για τον καημένο τον Στρατή. Με προσευχή και προσπάθεια να φαίνεται χρήσιμος σε όλους.
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής-χρονογράφος
